Og svo sveiflast frænkan.......

2009-04-17T03:45:00.000-07:00

BNA

Ég hef einu sinni komið til Bandaríkja Norður Ameríku og þá bara stuttlega á leið minni til Kanada. Í Kanada eyddi ég nokkrum dögum í túristabæ dauðans, landamæraþorpinu Niagara Falls, kennt við samnefnda fossasprænu. Hef ég ítrekað lýst vonbrigðum og hneykslan með þá fossa. Gullfoss er miklu flottari. Ég var þar í vinnuferð, á ráðstefnu hjá Department of Early Childhood hjá The Council for Exceptional Children.

Í BNA og á landamærum BNA og Kanada var gríðarleg öryggisgæsla. Ég man þegar landamæravörður, sem undir öðrum kringumstæðum hefði talist hugguleg ung stúlka, hrifsaði af mér vegabréfið og skipaði mér reiðilega að gera grein fyrir ferðum mínum, fyrir framan fulla rútu af fólki sem var einnig á leið yfir landamærin. Ég sagði henni að ég væri á leið á ráðstefnu um "early childhood interventions and early childhood special education". Hún skildi augljóslega ekkert hvað ég var að fara. Sem betur fer var annar maður í rútunni sem var innfæddur og var líka á leið á sömu ráðstefnu og hann skaut sér að og sagði, ....ummm....it´s for people who work with disabled children. Sæta landamæravarðagellan sagði ekkert en virtist allavega skilja þetta svar betur. Hún rétti mér vegabréfið aftur með reiðisvip.
Ég held að hún hafi hatað mig.

Á leiðinni heim af ráðstefnu tók ég rútu til Buffaloborgar og flaug svo frá Buffalo til Boston. Þegar flugvélin lenti á Logan flugvelli í Boston kom rödd í hátalarakerfið sem sagði: Passenger Smarason, please report to Airport Security.
Ég hugsaði, ætli þau séu að tala um mig?? Eins og flugvélin væri full of fólki sem bæri eftirnafið Samerrrresshon. Ég staulaðist út og sá flugvallarstarfsmann sem hélt á skilti sem á stóð "Mr. Smarason" og nokkra öryggisverði með honum. Ég brosti til þeirra og veifaði. Þau brostu ekki til baka. You need to come with us, sir. Ósjálfrátt fór ég að hugsa um latexhanska.

Ég var tekinn afsíðis og spurður um þjóðerni, erindi mitt þarna, aldur og fyrri störf. Ég þurfti að sýna þeim ráðstefnugögn til að sanna mál mitt og flugmiðabúta af fyrri flugferðum. Í fyrstu voru þau frekar þurr á manninn. Voru með talstöð sem þau muldruðu eitthvað í annað slagið og tölvu sem þau pikkuðu á horfðu svo á skjáinn, svo á mig, svo aftur á skjáinn. Mér leið eins og ég væri að leika í "24" og fór að hugsa hvað myndi Jack Bauer gera? Ákvað svo að fara ekki of langt með þá hugsun.

Málið virtist vera það að á flugvellinum í Buffalo var tvöfalt miðakerfi. Maður þurfti einn miða til að komast inn á ákveðið svæði á flugvellinum og annan miða til að komast inn í flugvélina sjálfa. Þegar vélin var komin í loftið kom í ljós að seinni miðinn sem var rifinn af mér var alls ekki flugmiði heldur einhver kvittun sem var í flugmiðabúntinu. Flugmiðann var ég ekki með og ekki heldur fluvöllurinn í Buffalo. Hann fannst hvergi.
Ég hafði því komist um borð í flugvél í BNA, þrátt fyrir alla heimsins öryggisgæslu, án þess að hafa flugmiða. Al-Qeada ætti að bjóða mér vinnu. Þetta uppgötvaðist þegar flugvélin var í loftinu og einhverjir menn urðu heldur stressaðir. Ég er svolítið stoltur af því að hafa gert menn, sem í daglegu starfi ganga örugglega um með byssu og talstöðvar, drullustressaða. Þó það væri óvart.

Fljótt varð öryggisvörðunum það ljóst ég var meinleysisgrey og engin terroristi, þannig séð. Eftir smá japl og jaml var mér sagt að ég mætti örugglega bara fara. Þeim var farið að leiðast. Ég var bara vitleysingur sem vissi klárlega ekkert hvað hefði gerst. Þetta væru augljóslega bara einhver mistök. Þeir voru bara kammó undir lokinn. Spjölluðu um daginn og veginn og biðu eftir því að einhver sagði þeim í talstöðinni að þetta væri allt ókey. Sem það var.

Ég hef oft séð í bíomyndum að það eru svona óeinkennisklæddar flugvélalöggur til í BNA. Svokallaðir Air Marshalls. Kannski var einu sinni Air Marshall að velti því fyrir sér hvort hann ætti að skjóta mig? Gaman að því.

2009-04-06T02:43:00.000-07:00

Ýmislegt

Jæja, ég telst nú til ömurlegustu bloggara í heimi er mér sagt. Flestir virðast sammála um að bloggið mitt hafi hrörnað verulega bæði í magni og gæðum í seinni tíð. Það er erfitt að mótmæla því. En það þýðir lítið að væla. Það er betra að blogga bara eina væna slummu.

Ég hef fengið að upplifa smá prufu af því hvernig það væri að vera einstæður faðir síðustu vikur. Tengdafaðir minn veiktist alvarlega og þurfti að fara á sjúkrahús í Rvk (honum heilsast ágætlega núna og er á góðri bataleið). Konan mín fór suður í kjölfarið til að vera hjá honum og fjölskyldu sinni þar. Í tvær vikur á meðan vorum við fegðar einir í kotinu. Ég lærði tvennt af því. Í fyrsta lagi: þetta er hægt. Við feðgar spjöruðum okkur sæmilega en það skal tekið fram að mjög oft var leitað á náðir foreldra minna, sérstaklega þegar kom að því að fá almennilegan kvöldmat. Í öðru lagi: þetta er ógeðslega erfitt. Ég ber enn meiri virðingu fyrir einstæðum foreldrum en áður.

Í síðasta bloggi minntist ég á líkamsræktarátak, þolgræju og styrktaræfingar annan hvern dag. Eins og stundum gerist með okkur sem höfum tilhneigingu til að sökkva okkur á bólakaf í hvað svosem það er sem við ákveðum að sökkva okkur í bólakaf í, hef ég sökkt mér á bólakaf í líkamsrækt. Þetta hlýtur eiginlega að koma öllum á óvart sem þekkja mig. Ég hef núna í rúman mánuð lagt stund á prógramm sem heitir P90X (sjá p90x.com) og er lýst sem extreme home fitness program. Þetta er 90 daga prógramm sem á að fara með mann frá regular to ripped á þeim tíma. Ég hef fjárfest í lóðum og teygjum. Ég hef æft af krafti daglega í fimm vikur samfleitt. Ég geri mér engar vonir um að verða ripped, en ég geri mér vonir um að vera sterkari, liðugri, úthaldsbetri og grennri. Þær vonir hafa reyndar allar ræst núþegar.

Í upphafi prógrammsins tekur maður próf til að hafa samanburð til að bera við í lokinn og til að athuga hvort maður hafi eitthvert erindi í svona prógramm á annað borð. Þetta prógram er extreme og ekki fyrir hvern sem er (yeah!). Ég var alveg á mörkunum að ná lágmarkinu til að mega fara í þetta. Til að mynda er gerð sú krafa að maður geti gert 15 armbeygjur. Ég rétt gat 17, prumpandi og emjandi.

Prógrammið byggir á mjög fjölbreyttum æfingum. Einu sinni í viku er Kenpo sem er karate æfing. Einu sinni í viku er Yoga í einn og hálfan fokking tíma í senn. Einu sinni í viku er Plyometrics sem eru hoppuæfingar. Maður er semsagt hoppandi í um það bil klukkutíma, sem þýðir gríðarlegur sviti og harðsperrur í lærum, kálfum og rassi í lágmark þrjá daga á eftir. Þessu til viðbótar eru styrktaræfingar þrisvar í viku sem skipt er niður á hendur, axlir, brjóst, bak og fætur í mismunandi samsetningum. Í kjölfar allra styrktaræfinga er 15 mínútna magaæfingaprógramm þar sem 13 mismunandi magaæfingar eru endurteknar samtals 349 sinnum. Skemmst frá því að segja að þetta er allt saman ógeðslega erfitt. Einnig skemmst frá því að segja að þetta svínvirkar.

Ég keypti mér buxur í lok janúar sem ég passa ekki lengur í. Ég er búinn að missa 12 kíló. Ég get gert ansi margar armbeygjur og ég get snert tærnar á mér án þess að beygja hnéin. Jafn skelfilega samkynhneigt og það kann að hljóma þá er ég farinn að hafa gaman af Yoga! Fokking Yoga! Og þetta er nota bene á 5 vikum. Ég á enn 7 vikur eftir af þessu. Shit, hvað ég er æðislegur.

Ég er farinn að spila á trommur svolítið aftur. Ég er að fara að spila rokk með hljómsveitinni ARRRRG! á miðvikudagskvöldið næsta í Egilsbúð. Þar er ykkur hollast að mæta og slamma í takt.

Svo mun uppáhalds hljómsveitin mín í öllum heiminum, Rufuz, koma saman á skírdag og hefja æfingar fyrir væntanlega breiðskífu. Ég hlakka svo mikið til að ég gæti gubbað. Það verður algjör snilld. Hlynur er búinn að semja böns af lögum og við Robbi erum með tvö lög í pokahorninu. Svo eru gamlir smellir sem bíða þess líka að komast á plast. Við munum kíkja á þetta allt saman um páskahelgina og sjóða saman í tímamótaverk. Þetta verður ekkert minna en stórkostlegt.

2009-02-05T04:15:00.000-08:00

Duglegur

Það þarf ekkert að fjölyrða um það hversu ótrúlega duglegur ég er. Ekki nóg með að ég vinni eins og skeppna, undir ómanneskjulegu álagi, í hlutverki ritara, skipuleggjara, símadömu og bílstjóra ásamt þessu hinu sem ég eyddi rúmum áratug í háskóla til að mega gera, kenni námskeið og held fyrirlestra fram á kvöld oft í viku, heldur hef auk þessa ekki borðað nammi á virkum degi síðan 5. janúar. Bara laugardagar eru nammidagar. Ég hef aukið neyslu á ávöxtum, grófu korni og skyri, allverulega. Ég hef pantað þolgræju frá vörutorgi og svo geri ég armbeygjur, magaæfingar og ýmislegt fleira, annan hvern dag. Ég er duglegur.

Ég veit hvað þið eruð að hugsa. Enn eitt heilsuátakið sem stendur í mánuð og deyr svo út. Þið hafið rangt fyrir ykkur. Ég stefni ekki að kjörþyngd. Ég stefni að því að komast úr offitu, í ofþyngd. Svo sjáum við til.

Núna má ég ekkert vera að því að blogga meira í bili. Góðar heilsur og ekki gleyma að dansa.

2008-12-10T01:12:00.000-08:00

Stóra Jólasjóvsmálið

Stundum gleymi ég því að ég bý í litlum bæ. Oft gleymi ég því að það les stundum einhver það sem ég skrifa hér.

Sem fyrr segir, fórum við Valdi á barinn síðustu helgi og slysuðumst inn á lokakaflann á jólarokksjóvi Brján. Við fórum eins og gömlum hljómsveitarbrölturum sæmir að ræða um sjóvið, skynjuðum strax að það var mikil ánægja meðal gesta og ákváðum því, auðvitað, að vera alfarið á móti þessu. Fundum þessu allt til foráttu og sögðum öllum sem vildu heyra hvað þetta væri nú slappt. Valdi sagðist ætla að blogga um þetta, eitt stykki harðort eins og hann orðaði það, og hvatti ég hann eindregið til þess.

Valdi hefur síðan tekið út bloggið sitt um þetta og beðist afsökunar á því sem hann sagði. Ég hef ekki séð hvað hann skrifaði. En ég heyrði í honum í dag og hann hló svo mikið af þessu öllu saman að hann kom varla upp orði. Þannig að hann hefur það gott. Og auðvitað er þetta ógeðslega fyndið.

Allavega, ég viðurkenni það að ég var ekki mikið að hugsa um að fullt af fólki hefði lagt mikið á sig og unnið hörðum höndum að því að gera þetta vel.
Vill taka fram að ég þekki marga sem fóru á sjóvið og hef bara heyrt jákvæðar umsagnir, bæði um matinn og skemmtunina.

Það eru allir mjög ánægðir með að það sé Egilsbúð, jólahlaðborð og Brjánsjóv. Meira að segja ég og Valdi.

Keep on truckin.

2008-12-08T02:02:00.000-08:00

Bloggletiverðlaunin

Ætli ég sé ekki búinn að vera einn slakasti bloggari heimsins þetta árið. Kannski að ég bæti það upp á næsta ári. Kannski.

Núna er nefnilega sá dásamlegi tími árs þar sem maður ákveður að gera betur á næsta ári. Tími vona og væntinga. Ég gæti skrifað langa grein um markmiðssetningu og hvernig henni er best háttað til að auka líkur manns á árangri. Þá list að færa vonir og drauma inn í raunveruleikann. Hvernig þeir sem kunna að setja sér markmið ná betri árangri en þeir sem ætla “bara” að gera sitt besta. En enginn myndi nenna að lesa það. Líka erfitt að láta það ekki hljóma of tjísí og Brian Tracy-legt.

Það er allt mjög gott að frétta. Heldur betur.

Eins og einhverjir hafa kannski rekið sig á hef ég áhuga á mannsheilanum, þroska hans og þróun. Ég á líka tveggja ára gamalt tilraundýr sem vekur upp hjá mér sífellt nýjar spurningar um heilann, þroska og þróun. Tilraunadýrið er um þessar mundir að velta fyrir sér litunum. Hann kann suma litina vel, sumum ruglar hann stundum saman og suma þekkir hann alls ekki. Hann spyr oft hvernig hitt og þetta sé á litinn. Um daginn sagði hann að húsið okkar væri eins og sólin á litinn. Sem er auðvitað rétt.

Ég kíkti á hvað menn vita um litina og heilann. Jú, kemur kannski ekki á óvart að mest virkni er í vinstra heilahveli (m.a. málstöðvum) þegar fólk nefnir, flokkar og aðgreinir liti, fyrir utan auðvitað sjónstöðvar í hnakkablaði. Hins vegar eru líka vísbendingar um það að hjá börnum sem eru ekki búin að læra að setja orð á litina sé meiri virkni í hægra heilahveli. Það sem virðist gerast við máltöku er að hæfileikinn til að flokka og aðgreina liti færist frá hægra heilahveli (sem oft er tengt við heildarskynjun, tilfinningar og innsæi þó það sé gríðarleg ofureinföldun að segja að það sé eitthvað sem hægra heilhvelið sjái alfarið um eða stjórni) yfir í það vinstra, sem oft er tengt við rökvísi, sundurgreiningu og tungumál.

Þetta finnst mér gríðarlega merkilegt. Einar Smári er að færa litina á milli heilahvela núna. Er það nema von að hann ruglist stundum.

Annað.

Ég kíkti með Valda Hetju á H. Ben á barnum síðasta föstudag. Við komum frekar snemma og sáum endinn á jólasjóinu sem flutt var meðan fólk tróð í sig hlaðborðskræsingum. Alveg án þess að vera neitt bitrir að sárir, vorum við Valdi sammála um að þetta sjó væri undir pari. Frekar slappt. Eiginlega bara glatað. Sérstaklega gerðum við athugasemdir við hvað við skynjuðum litla jólagleði frá hljóðfæraleikurunum. Við Valdi erum mjög sanngjarnir gagnrýnendur eins og allir sem þekkja okkur vita.

2008-09-16T03:07:00.000-07:00

Lítill frændi og leikskólastúss

Jæja, Jóka sys og Willi eignuðust loks ágústprinsinn sinn svokallaða þann 1. september, þannig að drengurinn byrjaði ævina með því að leika rækilega á foreldra sína. Efnilegur. Hann er dásamlegur auðvitað, sefur mikið, drekkur mikið og kúkar mikið. Ekki ósvipaður ónefndum frænda sínum.

Einar Smári er byrjaður á leikskólanum og fílar það í tætlur. Hann var nokkra daga að aðlagast þessu eftir langt og mikið sumarfrí en núna er bara gaman.

Við skötuhjúin skruppum til Rvk þessa síðustu helgi í svonefnda sparnaðar- og bindindisferð. Fórum tvisvar í bíó, út að borða og í helstu verslanir. Gott. Fórum á djammið og hittum fullt af einhverju djöfulsins pakki og var það gaman.

Það er kominn pallur við húsið mitt og er það vel. Þar er hægt að sitja á haustkvöldum og fylgjast með laufunum falla af trjágróðrinum í kring. Og hugsa djúpt.

Í Rvk var farið í heimsókn til Denna og hann sýndi okkur tölvuspil sem heitir Guitar Hero. Ég var ömurlega lélegur í því og fannst það ógeðslega gaman. Við keyptum á endanum svoleiðis á tilboði í Elko. Ég ætla að spila það í kvöld!!

Ég held að Xbox 360 sé stórkostlegasta tækniundur sem mannskepnan hefur skapað. Rafeindahraðlar í Sviss geta ekki spilað Guitar Hero eða PES, eða leyft mér að vera hetja með sverð og skjöld sem berst gegn illum öflum í ævintýraheimi. Það er svo gaman! Xbox er málið. Rafeindahraðlar eru samt alveg fínir sko, sérstaklega ef þeir geta fundið Higgs bóseind. En Xbox hefur vinningin.
Ekki tala við mig um Playstation 3, sem er bara fyrir lítil börn og veimiltítur. Þar eru umbúðir og stórar fullyrðingar í auglýsingum teknar framyfir innihaldið, en því er öfugt farið með Xbox 360.

Missti mig örlítið í einni bókabúð fyrir sunnan og hef því nóg lesefni í bili. Ég er svo veikur maður í bókabúðum.

So it goes.

2008-08-06T03:33:00.001-07:00

Lífsgæði

Mér þykir rosalega gaman að búa í Neskaupstað. Það er gentilett.

Neistaflugið var að klárast. Ég spilaði á trommur á tvennum tónleikum þá helgi, 90´s rokktónleikum í Egilsbúð sem heppnuðust ágætlega (fyrir utan fyrstu 3 lögin...) og svo á tónleikum Hlyns Ben á laugardeginum sem gengu vonum framar. Ég spila miklu meira á trommur í Nesk en fyrir sunnan. Gentilett.

Við ætlum að njóta flestra lífsins gæða, við fjölskyldan, þar sem við erum núna bæði fullnuma í okkar fræðum og fáum launaseðla mánaðarlega í verðlaun fyrir það. Manni hlakkar til öll námsárin að klára og fara að hala inn pening svo maður geti gert það sem manni langar. Það kemur mér samt á óvart hvað manni langar mikið í einfalda og plebbalega hluti. Til dæmis fengum við okkur áskrift að Stöð 2. Syndsamlegt. Og ég fékk mér auðvitað fótboltann líka, þ.e. stöð 2 sport 2. Svo fengum við okkur tvo afruglara (við eigum tvö sjónvörp) svo ég geti horft á fótbolta á meðan Guðný horfir á Opruh eða eitthvað. Syndsamlegt. Í gær gekk ég svo frá kaupum á Xbox 360 leikjatölvu sem kemur bráðum með póstinum. Já. Ég spila tölvuleiki. Og mér finnst það gentilett. Við eldum mikið af tælenskum mat. Syyyyndsaaaamleeeegt. Við eigum tvo bíla en ég er farin að labba oftast í vinnuna ef ég þarf ekki að fara út úr bænum. Það er líka gentilett. Við eigum okkar eigið hús sem er alltaf að komast nær því að verða fullklárað og við innréttuðum að miklu leyti sjálf. Dásamlega syndsamlegt. Við erum að skoða hvað við gerum með sólpallinn okkar. Við erum að skoða hvort við komumst í utanlandsferð í haust/vetur. Syndsamlegt.

Ég hef keypt fáar bækur, enga tónlist, engin eðalvín, engin listaverk, engar góðar bíómyndir...ekkert sem talist getur menningarlegt í tilgerðarlegasta skilningi þess orðs. Ég er bara svo ánægður með Stöð 2, Xbox og trommusett í bílskúrnum. Ég er plebbi.

Þetta er auðvitað ástæðan fyrir því að við fluttum. Til að stunda syndsamlegt líferni.

Eina sem skyggir á er að þvottavélarskömmin er biluð. Varahlutir þó á leiðinni og mamma þvær af okkur larfana á meðan. Hvar væri maður án mömmu sinnar?

Einar Smári er mikið hjá ömmu sinni og afa þar sem leikskólinn dettur ekki inn fyrr en í lok þessa mánaðar. Þau eru bæði heima þessa dagana þar sem Jóka systir er að fara að eignast næsta barnabarn þeirra einhvern tímann bráðlega.

Litla barnið lúlla í maganum, segir Einar Smári og hittir naglann á höfuðið.

2008-06-30T04:49:00.000-07:00

Innflutningur

Þá höfum við sofið okkar fyrstu nótt í óðalssetrinu að Gilsbakka 9. Okkar húsi. Loksins. Fluttum inn í gær, enda höfum við núna rafmagn, klósett og rennandi kalt vatn. Hvað er hægt að biðja um meira? Jú, það er hægt að biðja um eldavél sem virkar, sturtu sem virkar, heitt vatn, tengda þvottavél og eldhúsvask, en það er allt að koma. Vonandi í dag eða á morgun. Já, og sjónvarps/loftnetstengi. Og nettengingu. Kemur allt rétt bráðum. Vonandi.

Allir orðnir svolítið þreyttir á framkvæmdum en jafnframt glaðir með að sjá fyrir endan á þessu. Í bili.

Það verður sko fínt að fá útborgað á morgun. We could use the money. Þáttur iðnaðarmanna varð mun stærri í framkvæmdunum en gert var ráð fyrir.

Næsta stóra verkefni er auðvitað að skipuleggja innflutningspartýið ógurlega. Þá skal vera fjör.

Það var mikilvægt að flytja inn í gær, á sunnudegi, því annars hefði það tafist frameftir vikunni. Amma mín kenndi mér nefnilega að það væri gott að flytja á sunnudögum því að þeir eru til sælu. Mánudagar eru til mæðu og þriðjudagar til þrautar. Minnir mig. Man ekki hvernig er með aðra daga en þeir eru örugglega allir meira og minna ómögulegir. Þetta var því afar mikilvægt.

Einar Smári er í fyrsta sinn að eignast eigið herbergi og er hann verulega ánægður með það. Honum finst líka gaman að eiga heima í húsi þar sem hann getur hlaupið svolítið um og keyrt um á litlu þríhjóli eða dótabíl. Það var ekki hægt á 50 fermetrunum á Eggertsgötunni. Ánægðastur er hann samt með garðinn, því hann vill helst alltaf vera úti að vesenast eitthvað.

Stór verkefni fyrir framtíðina: Garðurinn og pallurinn.

Ég veit að ég er bara að blogga um húsið og framkvæmdirnar um þessar undir. En þetta tekur bara yfir líf mans. Allt annað er á hold, nema vinnan. Svo skal ég viðurkenna það að mér finnst þetta pínkuponsu oggulítið gaman.

2008-06-09T03:49:00.000-07:00

Gilsbakki 9

Á krepputímum er rétt að halda að sér höndum, auka ekki á skuldir sínar og draga úr fjárútlátum. Þess vegna keypti ég mér bara eitt hús, einn jeppa og eyði ekki nema öllu mínu sparifé í að gera upp téð hús. Fyllsta aðhalds er gætt í hvívetna.

Gengum frá kaupum á húsinu í gær. Erum búin að vera í tæpar tvær vikur að framkvæma í húsinu, því við fengum það afhent á góðum tíma. Við erum búin að rífa niður nokkra veggi (3-4 eftir því hvernig maður skilgreinir vegg), mála allt húsið að innan, erum að skipta alveg um gólfplötur í eldhúsinu, erum að leggja parket á mest allt húsið, breyta geymslu í herbergi, setja nýjar veggplötur á eldhúsið og hluta herbergis, búinn að panta eldhúsinnréttingu sem þarf að setja upp, setjum nýjar veggplötur á allt baðið, ný baðinnrétting og blöndunartæki og seinni í sumar verður skipt um flesta glugga. Húsið verður fínt. Mjög fínt.

Við gerum þetta langmest sjálf. Í dag erum við reyndar með rafvirkja og smið, en þeir eru bara í einn dag að ganga frá sérhæfðum málum. Píparinn kemur og gerir sitt bráðlega. Annað gerum við. Tengdaforeldrar mínir Einar og Madda eru í húsinu öllum stundum og eru verkstjórar framkvæmdanna. Við Guðný erum þarna þegar við erum ekki að vinna. Mamma og pabbi koma og taka tarnir þegar þau geta. Það er gott að eiga góða að. Á meðan á þessu stendur búum við fjölskyldan inná mömmu og pabba. Það er auðvitað ljúft.

Mikið verður gaman að flytja inn.

Ég get eiginlega ekki talað um neitt nema hús og framkvæmdir akkúrat núna.

Nýja vinnan gengur vel. Er að verða allsvaðalega brjálað að gera og verkefnið varla komið af stað.

Best að blogga um vinnuna smá þar sem það er enn eftir. Ég vinn semsagt hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands (HSA) og er verkefnisstjóri fyrirbæris sem kallast Aðstoð við börn og ungmenni með geðrænan vanda á Austurlandi. Við skammstöfum það ABG. HSA fékk styrk frá Heilbrigðisráðuneytinu til að ráða mig til að sinna þessu verkefni, það er hluti af aðgerðaráætlun ríkistjórnarinnar í málefnum barna og ungmenna. Þó svo að ég starfi hjá HSA er verkefnið samstarfsverkefni í eðli sínu, að samstarfinu koma, auk HSA, Skólaskrifstofa Austurlands, Svæðisskrifstofa málefna fatlaðara, Félagsþjónustan í Fjarðabyggð og á Fljótsdalshéraði, Verkmenntaskóli Austurlands og Menntaskólinn á Egilsstöðum. Allir þessi aðilar munu gera með sér samning um að auka og bæta þjónustu í þessum málaflokki, fyrst og fremst með auknu samstarfi, undir formerkjum ABG. Hluti verkefnisins er sá að ég starfi innan HSA sem klínískur sálfræðingur. Sá hluti verkefnisins er kominn vel af stað og gæti gleypt allan minn tíma, ef ekki er gætilega farið. Við erum að planleggja ýmislegt í þessu verkefni og verður spennandi að sjá hvernig okkur reiðir af. Verkefnið er tilraunaverkefni til 3 ára og verður endurmetið eftir 1 og hálft í ljósi þeirrar reynslu sem þá verður kominn.

Það er óhætt að vera spenntur fyrir þessu.

2008-05-19T03:27:00.000-07:00

Bíli

Ég er kominn austur. Búinn að vera hér í rúmar 3 vikur, reyndar með einni 4 daga ferð suður. Er að koma mér fyrir í vinnunni og það gengur vel. Lýst vel á þetta. Er mikið á ferðinni og hef verið að kynnast nýja bílnum mínum afar náið. Fíni bíli, stóri bíli, pabba bíli, eins og sonur minn myndi orða það. Hann er með æði fyrir bíli. Bíli hitt og bíli þetta.

Guðný og Einar Smári eru enn fyrir sunnan. Ég fer suður á fimmtudaginn, við hendum búslóðinni í gám og svo verður keyrt aftur austur á föstudaginn, þá verð ég með Guðnýu og Einar með mér. Þá verðum við óffissjalí flutt. Um helgina verður okkur hleypt inní húsið sem við erum að kaupa til að hefja framkvæmdir. Rífa niður veggi, mála, nýtt gólf hér og þar, nýtt eldhús, gjaldþrot, plötur á veggi, teppi, og meira skemmtilegt tilheyrandi. Það verður gaman þegar það er búið. Einar Sveinn og Madda, tengdaforeldrar mínir, ætla að koma með okkur austur og vera hjá okkur í júní, sem barnapíur og vinnuafl. Það verður auðvitað bara snilld.

Allir sögðu við mig að það yrðu viðbrigði fyrir mig að koma aftur til Nesk. Að ég væri ekki að flytja í sama bæ og ég flutti úr. Það er auðvitað bara þvæla. Í aðalatriðum er þetta sami bær, með mikið til sama fólkinu og sömu stemningunni. Finnst mér allavega. Þetta eru engin viðbrigði fyrir mig. Eins og að fara í gömul uppáhaldsföt sem bara passa. Kannski vegna þess að ég bý ennþá hjá pabba og mömmu. Viðbrigðin verða kannski mest við því að búa allt í einu í meira en 52 fermetrum. En ætli ég jafni mig ekki á því.

2008-04-22T07:09:00.000-07:00

Draugaverkur, dáleiðsla og X-trail

Við keyptum okkur bíl. Nissan X-trail 4x4 dísilkaggajappa. Eyðir minna en sláttuvél og kemst yfir hvaða fjall sem er. Gæðabíll. Rauður. Landsbyggðarbíll.

Ég er í dag að pakka niður skrifstofunni minni. Rosa skrítinn fílingur sem fylgir því. Þrjú ár liðin og það er nægur tími til að maður festi smá rætur. En ég er samt tilbúinn að breyta til. Sérstaklega þegar ég veit að ég er að fara að takast á við eitthvað mjög spennandi. Ég keyri austur um helgina og á mánudaginn verð ég í fullu starfi hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands.

Guðný og Einar Smári verða örlítið lengur í Rvk en koma svo austur eftir 3-4 vikur. Það verður ekkert gaman að vera í burtu frá þeim, en ég á sennilega eftir að fara suður 1-2 tvisvar á þessu tímabili hvort eð er. Þannig að ég hitti þau nú eitthvað.

Síðasta sunnudag fór ég að finna fyrir verk í munninum, vinstra meginn. Ég var viss um að ég væri kominn með slæma tannpínu. Verkurinn versnaði og á mánudeginum hljóp ég úr vinnunni í næsta apótek til að kaupa verkjalyf. Annars hefði ég ekki meikað daginn. Á þriðjudaginn, viðþolslaus af kvölum, fór ég til tannlæknis og merks fræðimanns sem hefur unnið til alþjóðlegra verðlauna fyrir rannsóknir sínar, Jóns Hafliða bassafants. Hann myndaði tennurnar og potaði í þær með tækjum og tólum, sagði hummm og hahhh og var spekingslegur á svipinn. Hann kvað svo upp sinn dóm: Það var ekkert að tönnunum. Hann náði í annan kall í hvítum sloppi sem ég geri ráð fyrir að hafi líka verið áhugamaður um tannheilsu. Sá gaur gerði það sama og Jón og skoðaði sömu myndirnar og Jón komst að sömu niðurstöðu og Jón: Ekkert að tönnunum.
Hámenntuðu fræðimennirnir í hvítu sloppunum rökræddu þennan dularfulla verk minn og niðurstöður kjaftrannsóknarinnar. Þeir tóku loks snilldarákvörðun, en í henni kristallast sú gríðarlega þekking og færni sem þeir hafa áunnið sér með áralöngu háskólahangsi, brautryðjandi rannsóknarvinnu og umfangsmikilli klínískri reynslu: Við gerum ekkert.

Ég var sendur heim með þær upplýsingar frá mannvitsbrekkunum að annað hvort myndi mér batna eða ekki.

Dag frá degi hefur þetta smátt og smátt skánað og núna er mér nánast albatnað. Ég vill því meina að hér hafi verið um að ræða psychosomatíska tannpínu, það er tannpínu sem á sér sálrænar en ekki vefrænar orsakir. Birtingarmynd ómeðvitaðra hvata minna í garð manna í hvítum sloppum kannski? Eða að ég hafi fengið draugaverk í endajaxl sem búið er að fjarlæga, svipað og fólk sem hefur mist útlim fær kláða og verki í horfna útliminn? Eða að ég eigi það til að gnísta tönnum í svefni þannig að ég verði helaumur og fái heiftarlega vöðvabólgu í kjálkavöðvana sem leiði verk í tennurnar? Enginn veit.

Um helgina var ég dáleiddur í fyrsta sinn á ævinni. Það er ákveðin áhætta sem fylgir því að fá sér í glas með hópi sálfræðinga og að verða einu sinni fórnarlamb dáleiðslu telst bara vel sloppið eftir gott laugardagskvöld í slíkum félagsskap. Sem betur fer varð mér ekki meint af að öðru leyti en því að annað slagið læðist að mér sú óþægilega tilfinning að ég sé í raun sítróna. Og hver veit. Kannski erum við öll, á einn eða annan hátt, sítrónur.

Jæja. Ég ætla að fara að kaupa mér hús.

2008-04-11T03:41:00.000-07:00

Biðst innilega afsökunar...

Á að hafa horfið af yfirborði jarðar. Ég hef varla hitt nokkurn mann sem ekki býr eða vinnur með mér í talsverðan tíma. Ég er búinn að vera bissí. Ég hætti í reykjavíkurvinnunni 23. apríl og held í kjölfarið austur. Það þarf að klára ýmislegt og hnýta marga mislausa enda hér áður en ég fer. Svo er það meira en að segja það að standa í því að kaupa hús og bíl og skipuleggja flutninga landshorna á milli. Reyni að bæta eitthvað úr félagsskítsháttnum á næstunni.

Svo gleymi ég næstum því öllu sem ég heyri jafnóðum þessa dagana. Það er aukaverkun af þessum skammti af raunveruleikanum sem ég er á. Ef það er ekki skrifað niður þá veit ég ekki hvar ég á að vera, hvenær ég á að vera þar eða með hverjum. Ég skrifa flest niður.

Ég hlakka til að flytja og hlakka enn meira til að vera búinn að flytja.

Annars hef ég ekkert að segja. Bara ekki baun. Rassgat í bala.

2008-03-07T05:54:00.000-08:00

Það þarf varla að taka það fram....

..að þetta finnst mér ógeðslega fyndið: What psychologists actually do!

Þvílíkir snillingar.

Svo fann ég bók þar sem því er haldið fram, með nokkrum rökum, að Jesús Kristur hafi í raun og veru verið sveppur. Jebb, sveppur. The Sacred Mushroom and the Cross eftir John Allegro. Googliði það.

Jesús var sveppur. Boðið fagnaðarerindið!

2008-02-28T06:21:00.000-08:00

Hvað heitir það aftur?

Þegar maður er ekki nógu veikur til að vera heima en alveg nógu veikur til að finnast vinna fáránlega erfið. Það heitir eitthvað. Man ekki hvað.

Ég er þannig. Með gríðarlega hálsbólgu. Ég sagði skólahjúkrunarfræðingi sem ég hitti að ég væri næstum örugglega með barkabólgu. Hún hló að mér og sagði að það væri nú eiginlega bara það sama og kvef. Ég móðgaðist því hún gerði lítið úr þjáningu minni. Þegiðu þá bara, sagði ég við hjúkkuna og vann þar með rökræðuna. Hún viðurkenndi ósigur með því að hlæja að mér meira.

Á morgun mun Hlynur Benediktsson frá Starmýri við Norðfjörð halda útgáfutónleika vegna geislaplötunar Telling Tales sem kemur út, líka, á morgun. Þeir verða á Gauknum. Það er búið að redda pössun og við skötuhjúin ætlum að bregða okkur af bæ og njóta tóna meistarans. Það er að segja ef barkabólgan verður ekki búin að fella mig af velli.

Reyndar tefst platan hans eitthvað í útlöndum og kemur ekki í búðir fyrr en í næstu viku. Ástæða tafarinnar ku vera útlitsgalli. Spurning hvort það sé mynd af Hlyni á plötunni.

Í síðustu viku fórum við í foreldraviðtal á leikskóla Einars Smára og seinna sama dag í 18 mánaða skoðun á Heilsugæslu. Á báðum stöðum fékk maður gott tækifæri til að þjálfa hjá sér alveg nýja færni sem felst í því að taka við hrósi fyrir hönd afkvæmis síns. Hann hljóp allsber um skoðunarherbergið á Heilsugæslunni og settist berrassaður á alla sótthreinsaða fleti sem hann fann. Innst inni í mínun innri púka vonaði ég að hann myndi kúka á gólfið. Hann gargaði svo eins og stunginn grís þegar hann var sprautaður hjá lækninum en var fljótur að jafna sig og sendi viðkomandi heilbrigðisstarfsmanni nokkra fingurkossa á leiðinni út. Sló í gegn með því auðvitað. Hann er soddan rassgat.

Hann er farinn að myndi setningar sem samanstanda af tveimur orðum. Vinsælust er “ekki lúlla”. Þetta bíður upp á tilgangslausustu rökræður sem hægt er að hugsa sér. Reyndar mætti segja að rökræður við 1 og hálfs árs gömul börn hafi almennt lítið upp á sig.

Hverdagslegt dæmi:

ESO: Ekki lúlla.
Við: Jú, lúlla.
ESO: Ekki lúlla.
Við: Það er nótt, farðu að lúlla.
ESO: Nei.
Við: Jú.
ESO: Ekki lúlla.
Við: Lúlla
ESO: Ekki lúlla. Nei, nei, nei, nei, nei.
Við: Farðu að sofa barn!
ESO: Ljós! Ljós! Usssda!

Svo kveikir hann ljós. Baráttan töpuð.

Það var að hvarfla að mér fjarlæga náttborðsljósin. Gæti virkað.

2008-02-06T03:58:00.000-08:00

Stjórnarskipti

Konan mín sagði við morgunverðarborðið í gær að greinilegt væri að það hefðu orðið stjórnarskipti á fleirum stöðum en í borgarstjórn Reykjavíkur meðan hún var erlendis. Hún vildi semsagt meina að Einar Smári hefði náð ansi góðum tökum á heimilinu í hennar fjarveru og sæti nú þar einn við völd. Ég veit ekki hvað skal segja við því. Hann er slóttugur sá stutti því ég hélt að ég væri með fína stjórn á þessu, en hún segir að hann sé bara að spila með pabba sinn. Slóttugur, ef satt reynist.

Einar Smári fór með náttfötin á leikskólan í morgun og megum við eiga von á því að hann komi málaður heim. Það er öskudagur, skilst mér.

Svo var nú keyrt á mig í morgun. Smá beygla á hurðinni farþegameginn. Sökudólgurinn var útlensk stelpa á bílaleigubíl sem bakkaði á okkur. Hún var voða sorry yfir þessu greyið. Merkilegt samt að það sást ekkert á hennar bíl. Ætla Nissan Micra séu ekki sterkbyggðustu kaggar í veröldinni? Maður spyr sig.

Svo fyrir þá sem eru forvitnir og hafa ekki enn fengið fréttirnar þá eru atvinnumál mín kominn hreint. Ég er búinn að ráða mig til Heilbrigðisstofnunar Austurlands og mun vera verkefnisstjóri yfir verkefni sem heitir Aðstoð við börn með geðraskanir. Ætlunin er að auka, bæta og samþætta þjónustu fyrir börn og fjölskyldur sem glíma við vanda í fjórðunginum fagra. Legst gríðarvel í mig. Ég hætti hér hjá borginni í apríl og fer fljótlega austur í kjölfarið, reikna ég með.

Sjálfsagt mun ég blogga eitthvað meira um þetta þegar á líður.

Svo verður skoskt ceilidh dansiball á Nasa annað kvöld þar sem ég mun berja bumbur. Reyndar líka tónleikar, samtímis, hjá Hlyni Ben. Sem ég missi þá af. En. Það verður ekki á allt kosið.

2008-01-21T07:13:00.000-08:00

Sjóv

Ég fór á showið á Broadway síðasta föstudag. Nú í fyrsta sinn voru bara ungliðar í BRJÁN að spila. Föstu liðirnir, gömlu jálkarnir sem alltaf hafa spilað þessi sjó með mismikilli aðstoð yngri og óreyndari manna, tóku sér frí. Ég óttast mjög allar breytingar og þetta fór ekki vel í mig þegar ég frétti af þessu fyrst. Gaman að sjá að ótti minn var óþarfur. Ungliðarnir spiluðu sig í gegnum þetta allt saman eins og hetjur. Söngvararnir allir fínir. Maður fær það á tilfinninguna á svona showum að það getir nú bara nánast allir sungið, því hið ýmsasta fólk stígur á stokk og gaular sig í gegnum perlur poppsögunnar eins og það hafi aldrei gert annað.

En það geta ekki allir sungið. Það eru bara svo mikið af hæfileikafólki fyrir austan. Eitthvað í vatninu, þokunni og loftinu í Oddskarðsgöngum.

Sérstakt hrós fær góðvinur minn Þorvaldur Einarsson, kenndur við snúru, sem barði bumburnar af þvílíkri list að ég hefði ekki trúað að því að þetta væri hann, ef ég hefði ekki séð það með eigin augum. Hann tekur framförum á undraverðum hraða. Annað hvort er hann duglegur að æfa sig eða þá að hann hefur vaðið í vítamínin af krafti. Nema hvort tveggja sé.

Ég get ekki ákveðið hvernig á að stafsetja orðið shjów.

Um þessar mundir er ég einstæður faðir. Betri helmingurinn er staddur í Vaasa í Finnlandi þar sem hún nemur sárameðferðarfræði af þarlendum sérfræðingum í tvær vikur. Við Einar Smári erum því bara tveir heima og borðum séríós í öll mál. Honey nut á sunnudögum.

Svo var ég að fá smá styrk frá Þróunarsjóði Leikskólaráðs. Gaman af því, fyrir utan það að nú þarf ég að vinna helvítis verkefnið sem ég sótti um styrk fyrir. Ég vildi nefnilega bara fá peninginn og svo vildi ég að verkefnið væri búið. Leiðin frá því að fá styrkinn og að því að verkefni væri búið, var mér ekki mjög hugleikinn. Ég má auðvitað ekkert vera að því að vinna það. Best að væla ekki yfir því. Mér var nær að sækja um.

Crystal Palace er taplaust í 15 síðustu leikjum og hefur klifið frá næst neðsta sæti í það 5. í töflunni. Það er rosa gaman að halda með þeim núna. Sérstaklega ánægjulegt að 16, 17 og 18 ára guttar eru að koma sterkir inn. Palace á fullt í fangi að hafna tilboðum stórliða í þá og ef það tekst að halda þeim í 3-4 ár er framtíðin björt á Selhurst. Gleði, gleði. Þegar núverndi eigandi keypti liði ákvað hann að leggja mikið í unglinga- og uppeldisstarf og það er einfaldlega að skila sér. Hann er hrokagikkur og dónapungur, en þetta gerði hann vel.

2008-01-11T07:22:00.000-08:00

Ársins

Nú er mikið verið að tala um menn ársins, plötur ársins, bækur ársins, atburði ársins og þannig. Menn eru að gera upp síðasta ár, setja það í eitthvað samhengi og festa í sessi það sem stóð uppúr.

Þetta er mín tilraun til þess.

2007 var fínt. Framan af ári var ég í fæðingarorlofi. Svo fór ég að vinna. Um sumarið fór ég í aðgerð og var heima í smá stund út af því. Fékk svo sýkingu í kjölfarið og ver enn lengur heima út af því. Um haustið fór ég til USA og Kanada og komst að því að Niagara Falls eru hálfgert prump. Þetta var fyrsta heila árið mitt sem pabbi og gengur það vonum framar að sinna því hlutverki. Sennilega er það Einari Smára meira að þakka en mér.

Einar Smári er klárlega maður ársins. Hann lærði að labba á árinu, sagði fyrstu orðin sín, hóf að ganga menntaveginn í leikskólanum og náði að vaka til 10 á aðfangadagskvöld. Geri aðrir betur.

Jólabarn ársins er er læknirinn sem skar stærðarinnar krabbameinssýkt stykki úr bakinu á mér. Hann náði sér í væna flís af feitum sauð.

Kærasta ársins er Guðný. Hún er líka hjúkkunemi ársins þar sem hún setti á laggirnar stórsniðuga heimasíðu um sárameðferð (www.saramedferd.org), kláraði lokaverkefnið sitt og var hæst í sínum bekk í 2 prófum af 3. Hún er líka mamma ársins, ásamt mömmu minni.

Ég er trommuleikari ársins því ég trommaði Neistaflugslagið og sigurlag Jólalagakeppni Rásar 2.

Daníel Geir er lagahöfundur ársins.

Tónleikar ársins voru með Rufuz í Egilsbúð, 29. des.

Hálstöflur ársinn eru Fisherman´s friend sem eru þrælgóðar og lækna flesta kvilla, ekki bara hálsbólgu.

Tölvuleikur ársins er PES 2008.

Engar góðar plötur, bækur eða kvikmyndir komu út á árinu að því að ég best veit.

Og þannig er nú barasta það. Árið 7 búið. Nú er komið 8. Gleðilegt ár.

2008-01-09T02:26:00.000-08:00

Vítamín

Þegar ég var lítill ætlaði ég að verða rosa sterkur og massaður. Robbi vinur minn deildi sama metnaði. Við tókum okkur því til og fórum að stunda lyftingar af krafti. Mest lyftum við dótakössunum okkar sem voru, hæfilega fullir af dóti, nokkuð þungir fyrir litla pjakka.

Eitthvað lét þó árangurinn á sér standa og þrátt fyrir að hafa eitt bróðurpartinum af klukkutíma í átökin og vöðvahnykkl vorum við litlu massaðri en þegar við vöknuðum þann daginn. Við freistuðumst því, eins og margur íþróttagarpurinn, til að taka styttri leiðina. Við fórum í lyfin. Performance enhancing drugs.

Öllum vítamínum sem við fundum í skápum og skúffum heimila fjölskyldna okkar var safnað saman ásamt brúsum af Sanasól og Frískamíni. Svo var etið og drukkið. Fjölvítamín, steinefni, lýsispillur, Ofurbangsabarnavítamínið, járntöflur og ég veit ekki hvað og hvað. Öll pillubox tæmd. Við átum allt og skoluðum því niður með Sanasól og Frískamíni.

Svo var aftur lagst í lyftingarnar og tekið hressilega á því. Okkur fannst við orðnir jafn sterkir og Jón Páll. Svo fórum við og sögðum foreldrum okkar frá því að hvað við vorum orðnir sterkir og hvað við höfðum verið sniðugir að taka fullt af pillum.

Foreldrar okkar fengu þá það sem fróðir menn kalla áfall. Vildu þau meina að ofurskammtar af vítamínum væru ekki góðir fyrir litla kroppa. Umsvifalaust var haft samband við heilbrigðisyfirvöld sem, að því er virtist, hneigðust til svipaðra skoðana og foreldrar okkar.

Við drukkum meira af vatni og mjólk þennan daginn en nokkurn annan dag fyrr eða síðar. Læknirinn fyrirskipaði það.

Ég er ekki frá því að við Robbi séum svona gáfaðir og massaðir í dag af því að við tókum öll þessi vítamín. Held nú það.

2007-12-28T06:32:00.000-08:00

RUFUZ TÓNLEIKAR

Sumar hljómsveitir eru uppáhaldshljómsveitir meðlima þeirra. Rufuz er þannig hljómsveit. Enginn í Rufuz heldur meira upp á nokkra aðra hljómsveit en Rufuz. Við fílum lögin, við fílum attitjúdið, við fílum djókið og við fílum félgagsskapinn. Við eigum svo margar svo góðar minningar. Rufuz er uppáhaldshljómsveitin mín. Það er bara alltaf svo gaman hjá okkur.

Rufuz hefur verið til í 8 ár. Gefið út eina alvöru plötu sem var frekar slök og fullt af heimtilbúnum demo diskum sem flestir eru, að mínu mati, algjör snilld. Haldið slatta af tónleikum og brotið mikið af gíturum.

Á morgun verða Rufuz tónleikar í Egilsbúð. Eins og oft áður gleymdist að auglýsa þá af nokkru viti. Þannig að látið orðið endilega berast.

Semsagt, Rufuz í Egilsbúð á morgun, 29.des, kl 21:00. 500 kallinn. Sjáumst í rokkfíling!

2007-12-24T03:39:00.000-08:00

Gleðileg jól

Við feðgar vöknuðum klukkan 6 í morgunn af því að Einar Smári ákvað að þá væri kominn tími til að vakna. Hann var steinhissa að sjá jólatréð sem beið hans í stofunni. En rosa spenntur. Er búinn að eyða miklum tíma í að skoða tréið og pota í jólakúlarnar sem hanga í því. Yfir sig hrifinn.

Í gær átum við pizzu með mömmu og pabba. Einar Smári var dauðþreyttur og ekki í neinu stuði fyrir pizzupartí. Og hann lét alla vita.

Guðný er búinn að vera á næturvöktum en núna er hún kominn í langþráð frí, þó hún sofi auðvitað fram eftir degi.

Það er aðfangadagur. Við feðgar ætlum að fá okkur vínber og malt og appelsín. Það eru að koma jól!

2007-12-20T03:16:00.000-08:00

Þetta er fyrir hundinn minn sko, ekki fyrir mig....

Hver kannast ekki við það þegar hundurinn litar feldinn á sér svartan og tekur upp á því að hlusta á The Smiths endalaust?

Nú er ekki lengur ástæða til að örvænta því Eli Lilly, vinalegu meðalasalarnir, hafa fengið leyfi frá FDA fyrir prozaci fyrir hunda. Jebb. Prozac fyrir hunda.

Sjá hér: http://www.technologyreview.com/read_article.aspx?id=18463

Heimur batnandi fer.

2007-12-12T04:24:00.000-08:00

Drómasýki

Eitthvað við þetta desemberska skammdegi sem gerir það að verkum að ég sef mikið. Sofnaði upp í sófa í gær á meðan ég horfði á bíómynd. Guðný sagði mér að þessi mynd væri sálfræðitryllir. Ég sagði henni að ég væri sálfræðitryllir. Henni fannst ég ekkert fyndinn. Svo sofnaði ég.

Það er örugglega mjög gaman að búa með mér.

Daníel Geir og Jólabandið hafa komið gleðijólarokkslagaranum Gjöfin mín ert þú, í 10 laga úrslit jólalagakeppni Popplands á Rás 2. Hér má kjósa: http://www.ruv.is/heim/vefir/poppland/jolalagakeppni/. Allir að kjósa okkur. Öll hin lögin eru eitthvað væl um jesú og svoleiðis. Nennir því enginn.

Það átti að taka upp myndband síðasta föstudagskvöld en ég mætti ekki. Ég er óáreiðanlegur. Myndbandið var auðvitað samt tekið upp og hlakka ég til að sjá það. Fylgist með á DGH Moritz síðunni.

Um hvað væri sniðugt að skrifa bók? Hefur einhver hugmynd?

2007-12-07T02:21:00.000-08:00

Sálfræðingahúmor og fleira...

Við spiluðum á skosku Ceilidh dansiballi í gær og var fullt út úr dyrum í Flugröst. Fólk hoppaði og skoppaði þannig að svitinn frussaðist út um allar trissur. Skemmtilegra og betur heppnað en ég þorði að vona. Kæmi mér ekki á óvart að Ceilidh yrði hinn nýji magadans. Semsagt atriði á öllum árshátíðum og skemmtunum auk þess að verða hin nýja hádegislíkamsrækt opinberra starfsmanna.

Stundum spring ég úr hlátri upp úr þurru, af því að ég hugsa eitthvað svo fyndið. Slík augnablik gefa, jú, lífinu gildi og geta verulega bætt andrúmsloftið á þrúgandi fundum þar sem þung mál eru rædd. Eða skemmt það alveg, whatever.

Lenti í þessu í gær. Var þá hugsað til atviks þar sem ég var staddur í stóru herbergi troðfullu af sálfræðingum. Allir viðstaddir voru sálfræðingar. Eitthvað voru menn að skiptast á skoðunum þó ég muni ekki um hvað var rætt. Allavega, einn sálfræðingurinn sagði eitthvað en kom því ekki alveg nógu skýrt frá sér. Annar sálfræðingur umorðaði þá það sem sá fyrri hafði sagt þannig að það var alveg skýrt hvað hann átti við. Sagði semsagt það sama en á mun skiljanlegri hátt. Þá sagði sá fyrri: Takk fyrir að skilja mig betur en ég skildi mig sjálfur.

Sá seinni sagði: Tja, maður vinnur nú við þetta.

Allur salurinn trylltist af hlátri og ég brest ennþá reglulega í hláturskast yfir þessu. Þegar ég segi öðrum þetta sem brandara hlæja fáir. Hvað er að fólki?

2007-12-06T03:43:00.000-08:00

Jólafílingur hinn fyrri

Ég finn það að ég er að nálgast einhverskonar jólaskap. Sem er fínt, svosem, nema hvað að ég veit að það endist ekki fram að jólum. Ég þekki nefnilega ágætlega hvernig þessi jólafílingur svífur á mig á aðventunni. Hann kemur í tveimur hollum og á milli þeirra er lægð.

Um þetta leyti, 1.-2. viku í desember, vex mér ásmeginn í jólastemmara. Jólaljós, jólalög, piparkökur, kertaljós og allt eitthvað svo kósý í skammdeginu. Jólaglögg, jájá.

Síðan þegar 10-12 dagar eru til jóla rennur af mér. Jólafílingurinn snarminnkar. Maður aðlagast jólalegu umhverfi og falleg ljós, smákökur og kerti hætta að hafa jafn mögnuð hughrifsáhrif og nokkrum dögum áður. Maður spyr sig hvort maður sé bitur fýlupúki að vera ekki í jólaskapi. Það er lægð.

Svo hefst kapp við tímann. Að ná aftur upp jólaskapinu fyrir hátíðarnar. Yfirleitt er það alveg á nippinu en viss Þorláksmessuhefð gerir oftast trikkið fyrir mig. Sú hefð er afar hversdagsleg og helgast af því að mamma mín var í mörg ár verslunarkona sem nennti ekki að sjá um mat fyrir okkur vesalingana meðfram þeirri gríðarlegu vinnutörn sem þessi tími er hjá verslunarfólki. Hefðin er að panta pizzu. Hvað er jólalegra?

Ég semsagt tek þessum jólafiðringi núna með fyrirvara. Veit að hann á eftir að minnka, jafnvel hverfa, áður en hann eykst aftur.

Það peppar að vísu þessi jól upp að lítill herramaður er á heimilinu sem er núna töluvert betur í stakk búinn til að gera sér grein fyrir öllum herlegheitunum en hann var síðast, þá nýfæddur og ruglaður. Einar Smári er spenntur fyrir ljósum. Hann bendir í sífellu á jólaseríur og ljósrofa og segir: Ssssssss! Það þýðir, augljóslega: ljós. Stundum þýðir það líka að hann vilji að ljósin séu kveikt eða slökkt. Sé það gert rekur hann upp fagnaðaróp og er vís til að klappa fyrir viðkomandi ljósameistara. Hann klappar fyrir flestu sem vel er gert.

Fór í leikhús í gær. Sá Belgíska Kongó í Borgarleikhúsinu og hló, allnokkuð.

Í kvöld verður skoskt Ceilidh dansiball haldið í Flugröst. Ég mun berja rafmagnsbumbur þar. Um að gera að skella sér og hoppa um, á skoskan máta. Sjá meira hér: www.skoskurdans.org

2007-11-28T03:18:00.000-08:00

Heyriði nú mig

Ég ætlaði að blogga um lag sem ég trymblaði fyrir D. Geir H. Moritz, kennarefni, athafnamann og tónskáld, um daginn. Það var jólalag með rokkslagsíðu í anda amerískra háskólapilta. Tekið upp á engri stund í stúdíói í Garðaskóla. Garðabær er svo ríkur að grunnskólarnir og félagsmiðstöðvarnar hafa alvöru hljóðupptökuver. Nöts.

Þema upptökunnar var: We are creating musical fusion.

Ég semsagt gleymdi að blogga um þetta lag en það var í jólalagakeppni hjá ónefndri útvarpsstöð og hægt var að kjósa það á netinu. Það vann ekki. Meistari Moritz er þó ekki af baki dottinn og vill nú gera myndband við lagið og smella því á youtube. Það er auðvitað málið. Biðst forláts, Daníel, að hafa klikkað á blogginu.

Í gær var ég líka að tromma en þá skoska þjóðalagamúsík með Óla Fiðlu Egilssyni og Kate kærustu hans, ásamt einhverju fleira fólki sem ég kann lítil deili á. Við vorum að æfa fyrir ceilidh dansiball sem verður í næstu viku. Það er eitthvað við skotland og ceilidh og þessa þjóðlagamúsík sem er svolítið hressandi. Viskíið kannski. Einmöltungar fá Islay bæta, jú, hressa og kæta. Óli er hallur undir Laphroiag en ég hneigist til Ardbeg. Tekið fram að ekkert viskí var haft um hönd við æfingar í gær. Bara Guinness og Kilkenny ale.

Talandi um vökva, þá verður árlegt jólahlaðborð vinnunar næsta föstudag og ætti það að vera ljómandi skemmtilegt.

Undirbúiningur fyrir austurför er á fullu. Við erum að skoða hús. Pæla. Leigja eða kaupa? Svo eru það vinnumálin sem eru, hreinlega, mjög spennandi. Ég var allt eins búinn að sætta mig við að mín menntun þýddi það að ég þyrfti helst að búa annars staðar en á Nesk. Svo virðist aldeilis ekki vera, þarna er fullt af tækifærum og spennandi kostum. Gaman.

Crystal Palace er komið á beinu brautina og hefur nú unnið tvo leiki í röð! Við erum því ekki lengur í fallsæti. Ég trúi því að þetta sé upphafið á óstöðvandi sigurgöngu sem endi með úrvalsdeildarsæti í vor. Ég er alveg viss um það.

Bráðum ætla ég að skrifa blogg sem er í raun og veru UM eitthvað. Ég lofa.

2007-11-14T02:58:00.001-08:00

Hlaupabóla

Hvaða blað er þetta 24 stundir? Og af hverju heldur það að rannsóknir Pelham bendi til þess að rítalín sé gagnslaust? Skrítið fólk sem augljóslega er ekki aðferðafræðilega sinnað og hugsanlega ekki vel læst. Það má svosem fagna því að menn ræði opinskátt um þessi lyf, mætti vera mun meira um vitræna umræðu um þessi mál almennt að mínu mati, en þetta blað var alveg úti á túni með sína túlkun á niðurstöðunum. En svona er það. Skrif íslenskra dagblaða um sálfræði, uppeldisfræði og taugavísindi eru almennt á skelfilega slöku plani. Því miður eru glanstímaritin svo sem Lifandi vísindi líka ferlega léleg á þessu sviði oftast. Dapurlegt, því þessi fræði eru oft áhugaverð og margt að gerast sem fólk hefði örugglega áhuga á að vita um. Blaðamenn eru flestir að bregðast okkur lesendum allrosalega í sinni, svokölluðu, vísindablaðamennsku. Skömm sé þeim.

Erfðaprinsinn var haldinn hlaupabólu síðustu daga. Fékk hita og varð doppóttur. Hann fékk að fara aftur á leikskólan í morgun og það var svona líka súper dúper gaman. Mátti ekkert vera að því að kveðja foreldra sína, hljóp bara og faðmaði deildarstjórann sinn og stökk svo á einhverj gaura sem voru að hlaupa í hringi. Það er greinilega vanmetin iðja að hlaupa í hringi í góðra vina hópi. Litlu rassgötin.

Ég er með kvef. Það vill ekki fara.

Stórar fréttir. Við fjölskyldan stefnum nú að því að flytjast til kaupstaðarins á Nesi við Norðfjörð. Næsta sumar eða haust. Guðný fær auðveldlega vinnu á spítalanum á betri kjörum en hjúkkur eiga að venjast á Lansanum. Ég veit ekki alveg nákvæmlega hvað ég geri en útlit er fyrir að staða þorpsfífls sé laus til umsókna. Sú staða ku ekki gefa vel í aðra hönd en henni fylgja ýmis fríðindi. Án gríns þá er ég aðeins að hugsa mín mál. Enn sem komið er lýst mér vel á alla þá starfsmöguleiks sem standa til boða fyrir austan. Engin tilboð beinlínis borist, engar umsóknir beinlínis lagðar fram en smá þreifingar í gangi sem lofa góðu. Kemur í ljós.

Þarna er líka hægt að fá einbílishús fyrir pening sem ekki dygði fyrir hundakofa í 101 Rvk.

Vinnan mín er áhugarverðari og meira spennandi í dag en hún hefur nokkurntíman áður verið. Þá er gott að segja upp og flytja austur.

2007-10-31T04:04:00.000-07:00

Kominn heim

Þá er maður lentur. Dvaldi í 5 daga við Niagara fossa á landamærum Kanada og USA. Svaf Kanadameginn. Þessir fossar eru ágætir. Frekar tilkomumiklir en samt ekki stórkostlegir. Ég myndi allavega segja að þeir eru mjög vel markaðssettir. Nature´s greatest wonder segja kanarnir um þessa fossa sína. Hafa greinilega aldrei hitt Dóra Sturlu.

Tilgangur ferðarinnar var að sækja ráðstefnu á vegum Division for Early Childhood eða DEC eins og við segjum í bransanum. Við erum afskaplega hrifinn af skammstöfunum. Þær eru eitthvað svo vísindalegar og kúl.

Ráðstefnan var dúndur. Þarna voru flestallar stjörnurnar í bransanum. Gaman að komast að því að flestar stjörnunar í bransanum eru bara ansi kammó fólk. Maður hressist við og peppast upp á svona samkomum. Kemur heim uppfullur af hugmyndum og hugsjónum sem endast alveg í nokkra daga áður en meingallað kerfi og kjánalegir pólitíkusar ná að draga mann aftur í svaðið til sín. Djók. Eða ekki. Reyndar kemst maður að því á svona ráðstefnu að kerfið er gallað hjá flestöllum.

Hápunktar ráðstefnunar voru meðal annars að vera boðið að taka sæti í nefnd á vegum DEC sem er viss upphefð og líka að vera hvattur til þess af Michealene Ostorsky (eða Micky vinkonu minni eins og ég kalla hana núna...) að skoða það koma til hennar í doktorsnám í Illinois. Það er svipað og ef Eiður Smári myndi biðja mig að skoða það að smella mér á kantinn hjá landsliðinu. Eða svona næstum því. Annar hápunktur er langt spjall við doktorsnema frá Suður Kóreu um uppbyggingu skólakerfa í löndum okkar beggja. Þau eru nánast eins, skólakerfin það er að segja. Með þeim fyrirvari að ég skildi ekki helminginn af því sem hún sagði.

En að öðru, mikilvægara.

Á morgun mun Hlynur Ben gefa út fyrsta síngúl af væntanlegri breiðskífu sinni. Lagið heitir Monster og mun myndband fylgja með. Ég sé um trommuleik í þessu lagi. Mér skilst að þetta sé staðurinn til að nálgast snilldina: www.myspace.com/hlynurben.

2007-10-10T08:27:00.000-07:00

Ljós

Ég sá Yoko í sjónvarpinu í gær að kveikja á friðarsúlunni sinni. Fyrst þegar ég heyrði af þessu fannst mér þetta vera vitleysa. Bara eitthvað bruðl og vesen. Klikkuð helvítis kelling sem eyðilagði Bítlana að brölta með ljóskastara út í Viðey. Til fjandans með það.

En svo horfði ég á þetta í gær og allir voru bara að tala um ást og frið. Rosa góður stemmari á liðinu. Ég er sökker fyrir ást og friði. Alltaf verið svolítið væminn. Mér fannst þetta æðislegt. Fór út og horfði á ljósið í 5 mínútur. Bara æðislegt. Ég er líka sökker fyrir John Lennon og þetta er tengt honum. Það er æðislegt.

Bill Hicks var fyndinn gaur og hann vildi meina að eiturlyf væru ekki alslæm þar sem þau höfðu aðstoðað ýmsa menn við semja mikið af mögnuðustu músík sem til er í veröldinni. Hann sagði til dæmis, máli sínu til stuðnings: The Beatles were so high they even let Ringo sing a few songs. Þess vegna hlæ ég alltaf þegar ég sé Ringo. Kannski gerði það friðarsúlubröltið bara enn æðislegra.

Í dag er ég búinn að vera að brölta á netinu við að ganga frá ferðalagi til Kanada, eða Könödu ef við viljum vera fávitar sem tala eins og fífl. Ég er að fara á ráðstefnu um snemmtæka íhlutun sem verður haldin í Niagara Falls, Ontario, Kanada. Á þessu hóteli: http://www.sheratononthefalls.com/.

Not too shabby.

Ég er nefnilega verkefnisstjóri þekkingarstöðvar í málefnum fatlaðra barna og við leggjum áherslu á snemmtæka íhlutun. Því þarf ég að þvælast til útlanda á svona ráðstefnur með útlendingum í svipuðum pælingum. Hluti af vinnunni sko. Þetta verður ekkert frí. Skítadjobb, ég veit, en einhver þarf að sinna því.

Ég reikna fastlega með því að skella mér niður fossana í tunnu.

Svo erum við hér í vinnunni að fara að halda málþing um snemmtæka íhlutun nú á föstudaginn. Sjá hér: www.rvk.is/desktopdefault.aspx/tabid-27/171_read-8426/.

Það er ekki of seint að skrá sig! Það er erfitt að ímynda sér skemmtilegri byrjun á góðri helgi en hressilegt málþing.

Annars er ég bara í ágætis fíling.

2007-09-26T03:10:00.000-07:00

Self-help and actualization movement

Afkvæmið tók upp á því um daginn að fara að segja nafnið sitt. Hvað heitir þú? Eiiiiiiiinah. Gríðarleg fagnaðarlæti brutust út í hvert sinn sem hann svaraði: Eiiiiiiiinah. Foreldrar hans kunna sér þó ekki hóf og nú er svo komið að barnið harðneitar að taka þátt í þessu. Við ofnotuðum þetta. Hann fékk nóg.

Hvað heitir þú? Nehh. Þú heitir Eiiiinnnnaaaarrrrr. Hvað heitir þú? Neh.

Mamma ætlar að koma í heimsókn um helgina. Kannski nennir hann að svara henni. Það verður gott að fá mömmu.

Er að lesa frábæra bók núna um sjálfshjálpariðnaðinn, sem heitir SHAM, en það er skammstöfun fyrir Self-Help and Actualisazation Movement. Þessi iðnaður veltir tæpum 10 milljörðum dollara á ári. Dr. Phil og Tony Robbins og John Gray og félagar hafa það ágætt. En þessi bók, auk þess að færa nokkuð gild og góð rök gegn sjálfshjálpariðnaðinum almennt, er mikið í því að grafa upp skítinn á þessa gúrúa alla saman og það er auðvitað frábært. Þetta lið er allt gjörspilltir hræsnarar sem græða formúgu á sauðunum.

Já, sauðunum.

Ef þú ert tilbúinn til að borga 50.000 kall til að horfa á milljarðamæring í jakkafötum hoppandi um svið og gargandi: You gotta want it!!! á meðan hann gefur liðinu í fremstu röð high-five, þá ert þú sauður. Þó að það komi töff leisersjó í kjölfarið.

Það er enginn skortur á sauðum.

Hér er athyglisverð staðreynd: Sjálfshjálpariðnaðurinn þrífst á repeat business.

Ég minnist þess ekki að hafa haft jafn mikið að gera síðan ég byrjaði að vinna. Áður fyrr hefði ég sligast undir álaginu. En núna finnst mér þetta bara svolítið gaman, að vera svona bissí. Ég held að ég hafi náð einhverskonar tökum á því sem gúrúarnir kalla tímastjórnun. Mér tekst að skipuleggja mig þannig að ég kem öllu í verk án þess að vera alltaf á nippinu með það og að farast úr stressi. Flestu kem ég meira að segja í verk nokkuð fljótt og vel. Gúrúarnir virðast hafa rétt fyrir sér með öllum klisjunum sínum, skipulag, forgangsröðun, jákvæðni, virðing fyrir tíma sínum og hæfileikinn til að segja “nei” þegar þarf, eru allt lykilatriði. Ekki þar með sagt að ég sé ekki að vinna einhverja yfirvinnu, jújú, þetta gengi ekki öðruvísi en yfirvinnan er ekki kvöð eða pína. Hún er bara ágæt. Partur af programmet.

Það er skítakuldi úti skaléskoseyjikkur.

2007-08-30T08:35:00.000-07:00

Fréttir af mér

Eru engar.

Nema helst þær að konan mín vakti mig með látum og fyrirgangi í nótt. Ég skildi ekki neitt í neinu í fyrstu og það ástand varði í nokkra stund. Að talsverðum tíma liðnum var ég enn steinhissa og stóreygður af undrun yfir látunum. Stuttu síðar var ég litlu nær. Að lokum tókst blessaðri konunni að koma mér í skilning um, m.a. með látbragði, að Einar Smári hefði gubbað. Einar Smári gubbaði alveg heilan helling. Í rúmið sitt. Og undir það. Og undir rúmið okkar. Og á sig sjálfan. Ég brást við af allri þeirri yfirvegun og skynsemi sem ég bý yfir eftir að vera vakinn snögglega með látum um miðja njótt, það er hljóp í hringi eins og hauslaus hæna.

Þetta atvik hafði það í för með sér að í dag er ég mikið þreyttur í vinnunni. Kaffi bjargar mér. Og rigningin úti gerir alla nett myglaða hvort eð er, svo ég sker mig ekkert sérstaklega úr, nema kannski fyrir ælulyktina sem leggur af mér.

Læknirinn minn sagði mér að samkvæmt niðurstöðum rannókna, framkvæmdum af rannsóknarmönnum á rannsóknarstofu bendi allt til þess að hann hafi skorið nægjanlega stórt stykki úr bakinu á mér um daginn. Ég telst því nú meinlaus HAHAHA......úffffff.
Sárið sem hann skildi eftir sig er samt enn til bölvaðra vandræða og gróir seint og illa. En það verður þó að teljast mun skárra en það sem var þarna fyrir.

Í kvöld verður afmælisveisla hjá Hlyni Afmælisstrák Ben í tilefni þess að hann á afmæli. Erum honum sendar bestu afmæliskveðjur á afmælisdaginn, sem er í dag.

Af-mæli. Hvurslags orð er þetta eiginlega??

2007-08-22T02:53:00.000-07:00

Þegar hundurinn kom...eða Hva, fílarðu ekki Manowar!?

Ég átti eitt skemmtilegasta kvöld í langan tíma föstudaginn fyrir verslunarmannahelgina. Við félagarnir úr súpergrúppunni Rufuz hittumst ásamt vinum og velvildarmönnum í gömlu flugstöðinni í Nesk og töldum í gamla slagara. Drukkum bjór. Horfðum á 7 ára gamalt fyllerí þar sem myndavél var með í för. Rifjuðum upp gamlar rokksögur. Bulluðum og rugluðum. Mikið var hlegið og fíflast.

Seint um kvöldið var hópurinn tvístraður hér og þar um flugstöðina og nánasta umhverfi í spjalli og fjöri. Róbert vinur minn var að sýna mér nýlegt tónleikamyndband með Manowar. Þvílík snilld. Við tengdum græjurnar við mixer og hljóðkerfi og hækkuðum í botn. Hlógum að miðaldra leðurklæddum rokkurum syngjandi um hetjur og dreka og norræna goðafræði. Sungum með.

Allt í einu var einhver ókunnugur maður staddur fyrir framan okkur. Hann brosti eins og kjáni. Robbi heilsaði honum kumpánlega og hann heilsaði á móti. Svo bað hann okkur um að lækka. Robbi spurði: Hva, fílarðu ekki Manowar?! Ég hló. Maðurinn endurtók beiðni sína og veifaði einhverjum skilríkjum. Á þeim stóð Lögreglan. Robbaði neitaði samt að lækka. Ég lækkaði.

Hann spurði hvað við værum að gera. Jú, við vorum að horfa á Manowar sögðum við. Hann skildi ekki neitt en reyndi að vera vinalegur. Þá tókum við allt í einu eftir því að það var kominn hundur á mitt gólfið og tveir aðrir laganna verðir með honum. Þá föttuðum við hvað um var að vera. Dópliðið var komið að leita. Við hlógum og hlógum. Við reyndum að leika við hundinn en þá var allt vitlaust. Það er víst alveg bannað. Við reyndum að klappa hundinum en máttum það ekki heldur. Við máttum ekki einu sinni gefa honum afgangs pizzu.

Svo duttum við í gírinn. Robbi spurði: Var ykkur hleypt inn? Nei, sagði löggan. Hafiði dómsúrskurð eða rökstuddan grun um fíkniefni á svæðinu? Nei, sagði löggan. Allt í einu vorum við orðnir lögfræðingar. Þið megið ekki koma hérna inn án þess að vera hleypt inn eða hafa dómúrskurð, sögðum við. Alveg eins og Matlock. Fát og fum kom á laganna verði. Jú, sögðu þeir þetta er ekki í eigu ykkur, þetta hús er opinber bygging og þá megum við ráðast inn. Við sögðumst hafa einkaafnot af byggingunni þetta kvöld og því væru þeir í ruglinu. Þeir sögðu að við höfðum ekki, lagalega séð, einkaafnot af opinberri byggingu nema við hefðum skemmtanaleyfi. Við sögðum honum að við værum í hljómsveit og vissum því vel að samkunda þarf að vera fjölmennari en 20 manns til að fyrir henni þurfi skemmtanaleyfi, við vorum bara 11 í partýinu. Meira fát og meira fum. Auðvitað fundu þeir ekki neitt enda aðeins lögleg vímuefni á svæðinu. Við báðum þá um að fara sem þeir auðvitað urðu að gera enda leitin á dökkgráu svæði lagalega séð. Jæja, sagði Robbi þegar hann var búinn að fá nóg af lagalegum rökræðum: Núna ætla ég að hækka aftur, það er nefnilega að koma bassasóló.

Nú er Róbert langt frá því að vera einhver vitleysingur. En það verður að teljast visst áhyggjuefni að hann, á 9. bjór, skuli valta yfir 3 laganna verði (og 1 hund) í rökræðum um grunnforsendur þeirra starfs. Ætli hundurinn hafi ekki bara verið viskulegastur af þeim.

Þess má geta að ekkert fíkniefnamál kom upp á Neistaflugi. Til að tryggja þann árangur áfram á næsta ári mæli ég með að sami mannskapur verði fenginn í dópleitarliðið.

Þetta var ferlega gott partý.

2007-08-16T05:38:00.001-07:00

Bummburubumm bummbumm bummbumm!

Kent töts þiss!

Hvað varð um MC Hammer?

2007-08-10T07:48:00.000-07:00

Neistaflug

Það var snilldargaman á Neistfluginu fyrir austan. Föstudagskvöldið stendur uppúr en þá hittumst við Rufuz félagar í flugstöðinni og spiluðum músík og horfðum á myndband sem við tókum upp á fylleríi fyrir 7 árum. Það var ótrúlega gaman. Hápunktur kvöldsins var þegar lögreglan ruddist inn með fíkniefnahund sem þefaði hátt og lágt.

Það er bannað að klappa fíkniefnahundum við skildustörf. Maður lifir og lærir.

Brekkusöngur og ball á sunnudegi var einnig ljómandi. Neistaflugslagið var leikið á sviðinu. Tvisvar. Við allgóðar undirtektir, þó meira hefði mátt bera á dansi og almennum fílingi hjá áheyrendum.

Nú er maður aftur kominn í vinnugírinn og er bara ágætt að falla í sína gömlu rútínu. Ég reikna ekki með því að gera nokkurn skapaðan hlut af viti um helgina. Er það vel.

2007-08-10T07:22:00.001-07:00

Mistakes were made (but not by me)

Eitt af fjölmörgu í sálfræðinni sem heillar mig er hvernig fólk réttlætir hegðun sína og skoðanir. Við viljum nefnilega öll trúa tvennu um okkur sjálf; að við séum í grunninn gott fólk og að við séum rökleg, það er að skoðanir okkar og hegðun meiki sens. Hvernig réttlætum við það þá þegar við gerum eitthvað sem ekki er gott eða er órökrétt? Það er nefnilega stórskemmtileg pæling.

Ég þoli til dæmis ekki ef það er níðst á minni máttar og ég er óhræddur við að tjá skoðanir mínar. Svo sit ég á kaffihúsi og starfsfélagi minn sem ég ber mikla virðingu fyrir, er dónalegur og yfirgangssamur við afgreiðslustúlkuna sem er rétt skriðin að kynþroskaaldri. Samt segi ég ekkert. Læt þetta viðgangast.

En auðvitað ekki út af því að ég þori ekki að segja neitt eða sé alveg sama um hvernig komið er fram við fólk, nei, nei, heldur út af því að....ummm...hún var ekkert sérstaklega góð afgreiðsludama og athugasemdirnar voru nú ekkert svo nasty og hún lærir nú bara af þessu. Og bla bla bla. Ég réttlæti hegðun mína einmitt út af því að hún er á skjön við það hvernig ég hugsa um sjálfan mig.

Mamma mín er kona með sterka dómgreind og það talar ekki hvern sem er hana út í það að taka vondar ákvarðanir. Hún kaupir enga vitleysu af tunguliprum farandasölumönnum. Einu sinni var hún þó í símanum við einhvern sölumann og endaðí á því að kaupa af honum rándýra bók um fugla. Réttlætingar í kjölfarið voru dásamlegar, bókin var víst eitthvað svo ferlega flott og afslátturinn svo magnaður. Hún hringdi aftur hálftíma seinna og afpantaði bókina. Það eru ekki allir svo skynsamir.

Svona réttlætingar eiga sér stað alls staðar og á hverjum degi. Líka hjá mér og líka hjá þér. Þær útskýra að talsvert miklu leyti þá tilhneigingu fólks sem gerir eða segir vitleysu til að halda áfram að gera eða segja enn meiri vitleysu.

Maður grefur sér holu og í stað þess að reyna að klöngrast upp úr henni reynir maður bara að grafa af meira kappi í vitlausa átt.

Eitt af því merkilega við þetta er að hversu litlu leyti hegðun okkar virðist úthugsuð og í samræmi við það hvernig okkur finnst við vera. Þetta er afleiðing þess sem heitir grundvallar eignunarvillan, sem er tilhneiging okkar til að vanmeta þátt umhverfisins þegar við leytum skýringa á hegðun. Okkur finnst að fólk hagi sér með vissum hætti út af því að það er þannig fólk. Við segjum ég myndi aldrei hafa gert þetta. Hann er ofbeldisfullur og þess vegna lamdi hann manninn. Hann er skapbráður og þess vegna varð hann reiður. En raunveruleikinn er mun flóknari en svo. Í svipuðum aðstæðum högum við okkur flest nefnilega með svipuðum hætti. Klassískar rannsóknir manna á borð við Milgram (að gefa ókunnugum rafstuð) og Zimbardo (Stanford fangelsis tilraunin) sýna glöggt fram á mátt aðstæðna.

En ég myndi aldrei gefa neinum sterkan rafstraum. Ég myndi aldrei pína saklausa stúdenta í fangaleik. Jú, víst. Þú líka. Það sem verra er, við myndum báðir reyna að réttlæta það.

Fólk sem fengið er til að leysa óspennandi verkefni af hendi í langan tíma finnst verkefnið leiðinlegra ef það fær vel borgað fyrir að leysa verkefnið. Þeir sem fá illa borgað þurfa að réttlæta effortið með einhverju öðru en peningum og segja því að þetta hafi ekki verið svo slæmt. Þetta heitir cognitive dissonance eða hugrænt ósamræmi (held ég að sé rétt þýðing). Við réttlætum effortið. Ef ég eyddi miklum tíma í eitthvað þá var það mikilvægt. Ef ég borgaði mikið fyrir eitthvað þá var það dýrmætt.

Þetta á ekki bara við um hegðun heldur líka um skoðanir. En fullt af skoðunum okkar eru órökréttar og órökstuddar. Fullt af skoðunum okkar eru intúatívar, tilfinningalegar en ekki vel ígrundaðar, við reynum samt að rökstyðja þær. Tína eitthvað til. Finna upp á einhverjum rökum. Við erum jú rökrétt fólk.

Segjum sem svo að systkyni sem kominn eru yfir fimmtugt eyði saman helgi í sumarbústað. Þau ákveða að sofa saman, gera það og hafa bæði ánægju af. Þau nota allar heimsins getnarðarvarnir, hvorugt þeirra er í sambandi við annan aðila. Þau ákveða að gera þetta aldrei aftur og ræða málið aldrei neitt frekar.

Var það sem þau gerðu rangt?

Ó, já. En af hverju? Mér bara finnst það. Ég hef engin rök. En ég reyni að finna þau, ég reyni að réttlæta skoðun mína, því ég er þannig. Ég vil hafa rök fyrir öllu. En sorrí. Þetta er bara rangt en ég veit ekki af hverju.

Þess vegna er ég hættur að rífast um Kárahnjúkavirkjun og álverið í Reyðarfirði. Skoðun mín á þessum málum er ekki byggð á rökum, heldur er hún intúatív. Ég hafði tekið afstöðu áður en ég hafði rök eða forsendur til þess. Auðvitað hef ég eins og aðrir týnt til fullt af rökum seinna meir, en það eru eftirá rök. Ekki raunveruleg ástæða skoðunarinnar. Þess vegna er vonlaust að rökræði við mig um þetta. Skoðun mín er ekki byggð á rökum í þessu tilfelli og því ónæm.

Enn og aftur man ég ekkert hvað ég ætlaði upphaflega að blogga um. Heilinn í mér virðist vera með niðurgang. Verðlaun handa þeim sem lásu allan pistilinn og sérstaklega handa þeim sem getur útkskýrt af hverju hegðun perverta systkynanna er röng.

2007-07-27T10:25:00.000-07:00

1. árs

Einar Smári Orrason varð eins árs gamall síðasta laugardag og var að sjálfsögðu haldin veisla. Það var mikið fjör og pakkaflóðið þvílíkt að ég er hræddur um að við þurfum að fara að flytja því núverandi íbúð rúmar ekki allt dótið sem barnið á. Merkilegt hvað tíminn líður hratt, heilt ár liðið! Ég man ennþá fæðingarvesenið allt eins og það hefði gerst í gær. Á sama tíma finnst manni einhvernveginn eins og maður hafi alltaf átt hann og man varla eftir því hvernig lífið var áður en hann kom. Bilað.

Á þriðjudaginn verður keyrt austur á bóginn. Þar verður slappað rækilega af í góðu yfirlæti og Neistafluginu fagnað ærlega. Hitti vonandi fullt af himpigimpum þar. Ég kem til með að spila örlítið með Daníel Geir og Neistaflugsdrengjunum, þá sérstaklega hið margrómaða neistaflugslag, Leyndarmál.

Ég er í sumarfríi núna. Alveg búinn að jafna mig í bakinu og allt virðist ætla að gróa vel og fallega. Ég er meira að segja búinn að fara út að skokka talsvert síðustu daga. Góður nágranni minn er lögregluþjónn og hann hefur sótt um aðgöngu í sérsveitina, þar sem það eru meiri líkur á því að hann fái að komast í eitthvað alvöru aksjón þar. Kannski fá að skjóta himpigimpi og svoleiðis. Hann semsagt er að þjálfa sig upp í inntökurprófin í þessa sérsveit sem eru víst all svaðaleg og dró mig með sér í skokk, sem er hluti af umfangsmikilli æfingaherferð hans.

Ég vildi að ég gæti sagt að ég hlypi eins og vindurinn með hann í eftirdragi en það væri ekki í fullu samræmi við sannleikann. Hann lemur mig áfram eins og hund, þangað til að ég er orðinn eldrauður í framann, með blóðbragð í munninum og á mörkum þess að missa meðvitund, þá fæ ég að hvíla mig með því að gera armbeygjur. Ég er að drepast úr harðsperrum. En bráðum verð ég svo massaður að ég hætti að geta svarað í símann.

Við ætlum aftur um helgina. Spurning um að sækja um í sérsveitina líka?

2007-07-16T11:38:00.000-07:00

Neistaflugið, flugið, flugið

Daníel Geir félagi minn samdi hvorki meira né minna en eitt stykki Neistaflugslag. Í fyrsta sinn í 7 ár verður semsagt lag tengt við hátíðana, sem er til fyrirmyndar. Hann á mikið hrós skilið fyrir þetta framtak sitt. Lagið má nálgast á bloggsíðu hans: danielgeir.bloggar.is

Ég spila á trommurnar í því, auðvitað.

Var hjá lækninum í morgun og hann var svaka skemmtilegur bara. Sárið er ekki lengur sýkt og er að gróa afar vel. Hann sagði að þetta væri ótrúlega vel gert hjá sér og örið ætti ekki að vera jafn slæmt og hann óttaðist fyrst. Ég er orðinn mun hressari, get notað hægri höndina og finn ekkert til í þessu lengur. Þetta er því að ganga ótrúlega vel. Þarf þó enn að taka meðal í nokkra daga í viðbót sem kostar frekar leiðinlegar aukaverkanir, helst þær að þurfa að eyða óratíma á salerninu við það að, jaaa, skíta. Ekkert annað orð til yfir það sem er jafn viðeigandi.

Í gær var ég að hugsa um að mála mig í framan, fara niðrí bæ, stöðva umferð og slást svo við löggur í nafni mótmæla. Ég er svo málefnalegur nefnilega. Vill seiva æslandi geðveikt mikið. En svo mundi ég að ég er ekki þroskaheft hassreykjandi himpigimpi, svo ég hætti við það og vara bara heima.

2007-07-06T05:57:00.000-07:00

Í dag fæ ég ís

Þegar ég var lítill og varð lasinn þá stórjukust líkurnar á því að maður fengi ís. Fátt er svo með öllu illt að ei boði gott.

Allavega. Ég ákvað að blogga um atburði gærdagsins þar sem þetta er örugglega eitthvað sem vinum manns finnst að maður eigi að segja þeim frá, en ég nenni ekki að hringja út um allt til að tala um þetta, þannig að þeir lesa það bara hér. Svo er það nú líka þannig að sögurnar í kringum svona hluti eiga það til að verða skrautlegar þannig að það er ágætt að skrifa þetta hér svo ekki fari eitthvað ruglumbull á flug.

Í gærmorgun hringdi í mig læknir sem hafði tekið sýni úr sári á bakinu á mér fyrir nokkrum dögum síðan. Það er aldrei gott þegar læknir hringir í mann og maður heyrir að hann er stressaður.

Sárið var búið að vera þarna alllengi og það harðneitaði að gróa. Stundum fann ég til í því, stundum klæjaði mig í það, stundum blæddi pínu úr því en lang oftast truflaði það mig ekki neitt. Það bara var þarna. En konan mín sagði mér ítrekað að láta kíkja á þetta. Þetta væri eitthvað skrítið. Ég lét tilleiðast og fór til læknis, sem tók sýni og sendi í vefjarannsókn. Niðurstöður þessarar vefjarannsóknar, tilkynnti læknirinn mér í símann, voru þær að í þessu voru illkynja breytingar. Ókey. Nema hvað þetta voru, útskýrði hún, góðkynja illkynja breytingar. Ókey. Það þýddi sagði hún mér að þetta væri nánast hættulaust, myndi örugglega ekki dreifa sér en þetta ætti samt ekki að vera þarna og það þyrfti að drífa í því að taka þetta. Það er heldur ekki gott þegar læknirinn er klárlega að forðast að nota orð sem maður skilur til að passa að maður verði ekki hræddur. Orðið sem hún var forðast var krabbamein.

Semsagt, ég var með krabbamein. Nema hvað að krabbamein er ekki það sama og krabbamein. Það eru til margar tegundir. Blessunarlega fékk ég einhverja þá aumustu og meinlausustu tegund sem fyrirfinnst að mér skilst. Það dreifir sér nánast aldrei og stækkar hægt. Auk þess var það á best mögulega stað, að sögn læknanna, á bakinu þar sem enginn viðkvæmur vefur er til að skemma.

Það þykir þó ekki skynsamlegt að taka neina sénsa með svona mein þannig að það var ekkert verið að tvínóna við þetta og ég var kominn upp á skurðarborð klukkan 11:00. Þar var ég sprautaður ógeðslega oft. Það var sennilega versti parturinn af þessu öllu samann.

Skurðlæknirinn var hress og skemmtilegur. Honum fannst hann samt þurfa að réttlæta aðgerðina eitthvað meira og gerði það með því að segja mér nokkrar klínískar dæmisögur þar sem krabbamein af sama meiði og mitt hefði orðið fólk að aldurtila. Hugulsamur kall.

Vænt stykki var skorið úr bakinu á mér, brennt fyrir æðar og sárið saumað saman. Klukkan 13:00 sat ég heima, bruddi verkjatöflur og hringdi í vinnuna til að útskýra að ég væri farinn í sumarfrí.

Nú er beðið eftir niðurstöðum vefjarannsókna á “æxlinu” til að fá að vita hvort ekki náðist örugglega að skera það allt í burtu. Mér var sagt að það væri nánast öruggt. Ef ekki þá þarf að skera aftur og taka meira. Sem myndi þýða fleiri sprautur og er því eiginlega ekki möguleiki sem ég gæti sætt mig við.

Þangað til annað kemur í ljós er mér því batnað. Vei!

Konan er búinn að vera einstaklega góð við mig og hefur hugsað um mig í hremmingunum. Ég má nefnilega lítið nota aðra höndina þar sem saumarnir eru á herðablaðinu og handahreyfingar geta hreyft við þeim. Sem er vont fyrir skurðinn. Og hræðilega sársaukafullt.

En það er ókey. Það er ekkert mál að borða ís með vinstri.

2007-06-18T08:34:00.000-07:00

Hóhó

Mig dreymdi í gær eða fyrradag að ég væri að taka viðtöl við nokkrar persónur úr Íslendingasögunum. Ég var nefnilega að gera einhverja rannsókn tengda þeim og var meðal annars að mæla hversu langa vegalengd hver hetja hafði hlaupið í sögunum. Ég man sérstaklega eftir viðtalinu við Gretti Ásmundarson sem vildi að sund yrði innifalið í heildarvegalengdinni.

Fríkað stöff.

Eftir vinnu á föstudaginn sat ég einn heima, þar sem Guðný var á vakt að bjarga mannslífum og Einar Smári var farinn að lúlla sér, með þeim afleiðingum að ég bjó mér til Mæspeis síðu á netinu. Ekki veit ég nú til hvers ég gerði það. En allavega.

Það er gaman að fá hugmynd, eða stela hugmynd frá öðrum, fylgja henni eftir, bera hana undir aðra og sjá hana verða að snjóbolta á leið niður fjallshlíð. En þegar maður pælir í því rúlla svona boltar ekkert af sjálfu sér. Auðvitað er maður að ýta þeim. Stundum kemur manni bara á óvart hvað þeir rúlla og stækka hratt og auðveldlega.

Annars fór ég klippingu áðan.

2007-06-13T02:20:00.000-07:00

Morgungleði og Erlendis

Ef einhver þjáist af hinum illvíga sjúkdómi morgunfýlu þá kann ég gott ráð. Sjálfur átti ég það til að vera nett morgunfúll. En ei meir, ei meir. Lausnin var einföld. Ég eignaðist afkvæmi.

Nú er það vissulega svo að morgnarnir eru að mörgu leyti erfiðari en áður. Það fylgir því meira stress og hasar að koma þremur manneskjum á fætur og út úr húsi en tveimur.

En síðustu þrjá morgna hef ég þurft að vekja afkvæmið til að koma honum á réttum tíma í leikskólann og mér á réttum tíma í vinnuna. Það er nýtt, vanalega var það hann sem vakti okkur og oft með 3-4 tíma fyrirvara til að tryggja að allir væru nú hressir áður en farið væri út úr húsi.

Það er svakalega skemmtilegt að vekja afkvæmið. Hann bókstaflega vaknar hlægjandi. Svo þegar hann er rétt búinn að jafna sig á fyrsta hláturskasti dagsins fer mamma hans á fætur. Það gleður hann ómælt og meiri hlátur tekur við. Þegar Einar Smári hlær þá hlægja allir með. Morgunfýla heyrir því sögunni til.

Svo finnst manni allir eitthvað svo alvarlegir þegar maður kemur í vinnuna.

Mamma og pabbi komu aðeins við hjá okkur á leið sinni til Erlendis. Þau stoppuðu í einn dag. Á þessum eina degi fékk Einar Smári ís með jarðaberjum, súkkulaðisnúð, kleinur og snakk. Hann er ekki orðinn eins árs og við foreldrar hans höfum reynt að takmarka aðgang hans að sætindum og óhollustu. Þar fór það.

Mamma kenndi honum líka skemmtilegan leik sem felur í sér að taka gleraugun af fólki og hlægja svo að þeim. Við Guðný göngum dagsdaglega bæði með gleraugu. Takk mamma.

Þegar þau koma til baka frá Erlendis vilja þau fá að hafa hann hjá sér yfir eins og eina helgi áður en þau fara austur á land aftur. Sjálfsagt til að kenna honum að nota eiturlyf og stela bílum.

En þetta er allt réttlætanlegt því þau hitta hann svo sjaldan og þau eru bara að gleðja hann. Vona bara að barnaverndaryfirvöld taki þeim rökum vel.

Ef mamma og pabbi lesa þetta og eru of gömul til að fatta kaldhæðnina þá er ég bara að grínast, gamla fólk. Við hlökkum mikið til að setja hann í helgarpössun til ykkar.

Mig langar til Erlendis.

2007-06-06T08:18:00.000-07:00

Never underestimate the power of stupid people in large groups

Alltaf gott að byrja á spakmælum.

Það hefur verið gerð röð af bíómyndum um illan búálf sem heitir held ég bara Leprechaun. Ég var að komast að því að sú nýjasta gerist í geimnum. Leprechaun: In space. Ég legg til að við Búálfar höldum video kvöld bráðlega. Hvað er betra en morðóður búaálfur? Jú, morðóður búálfur í geimnum auðvitað.

Svo eru Bush og Vladimir vinur hans eitthvað að kítast. Gaman af því...Þegar ég var lítill var kalt stríð í gangi sem síðan batnaði. Nú virðist það ætla að koma aftur. Svo ég vitni í fyrrverandi framkvæmdastjóri Crystal Palace og haldi áfram með spakmælin: If history is going to repeat itself, we should expect the same thing again. Snilld.

Minnir mig á annað spakmæli frá snillingunum í Spinal Tap:

I know for I told me so, and I am sure that you´ll all quite agree.

The more it stays the same, the less it changes!

Einnig snilld.

Nú man ég ekkert hvað ég ætlaði að blogga um, svei mér þá. Jæja. Það kemur þá síðar bara. Kannski.

2007-05-21T06:26:00.000-07:00

Jæhæa...

Sýklar og vírusar þessa heims tóku alla síðustu viku í það að reyna, með heilsteyptu og sameiginlegu átaki, að útrýma mér í eitt skipti fyrir öll. Eftir að ég hafði risið upp, ekki ósvipað Lazarusi í Bíflíunni, eftir hin alvarlegu veikindi sem ég lýsti í síðustu bloggfærslu (sem nær örugglega var afbrigði fuglaflensunar eða spænsku veikinnar) dreif ég mig í vinnuna á föstudaginn. Hress og fullur eldmóðs.

Daginn eftir fann ég strax að ekki var allt með felldu í maganum mínum. Brátt hófust uppköst af áður óþekktri stærðargráðu. Og einnig frussaðist reglubundið eitthvað út um hinn endann sem hingað til er óskilgreint af vísindunum. Þetta gekk á allan laugardaginn.

Á sunnudaginn vann ég svo fullnaðarsigur gegn innrásarher örveranna og fékk mér nammi og ís til að fagna sigrinum. Í dag er ég eins og túsleginn nýskildingur. Geisla af andlegu og líkamlegu heilbrigði.

Eða svona.

2007-05-15T03:41:00.000-07:00

Aumingja, aumingja ég

Nú er ég lasinn. Nýkominn á skrið aftur í vinnunni þegar ég legst í bælið með skítapest. Ég veiktist á kosningardaginn sjálfan. Hef örugglega ekki höndlað spennuna betur en þetta.

Er með hita, hósta, hnerra, hausverk og hor. H5. Vantar bara N1 og þá er ég með fuglaflensu. Ætli N sé ekki bara niðurgangur? Ég slepp þá í bili.

Ég á samt mikið bágt. Þegar maður er lasinn vill maður allavega geta sofið. En það tekst ekki einu sin vel núna. Drullist til að vorkenna mér.

Svo er ég með það sem konan mín kallar Hor á heilanum. Hún er hjúkka og veit að þetta er alvarlegur og alvöru sjúkdómur. Hor á heilanum lýsir sér einfaldlega í alvarlegum en oftast tímabundnum greindarskorti. Ég er basically bara vitlaus núna.

Ég er til dæmis búin að vera 4 tíma að skrifa þetta blogg.

2007-05-08T08:32:00.001-07:00

Andlegur hafís

Ég skrifaði ótrúlega gott blogg í gær, það besta í langan tíma, en það hefur greinilega ekki komist inn. Það eru vonbrigði og talsverður missir fyrir hinn siðmenntaða heim.

Um helgina áskotnaðist okkur fjölskyldunni heil hrúga af græjum. Stærra og flottara sjónvarp, DVD spilari, geislaspilari, magnari og hátalarar. Þetta gáfu tengdaforeldrar mínir okkur, eða lánuðu ótímabundið. Það besta er að það er hægt að tengja þetta allt saman og þar af leiðir erum við kominn með það sem við köllum heimabíó, þó sennilega yrði hlegið að okkur í raftækjaverslunum fyrir að kalla þetta það. En við erum allavega svo glöð að síðustu kvöld höfum við setið glottandi eins og vanvitar og horft á Boston legal í svaka sándi. Lítið gleður einfaldan en hamingjan er jafnframt nægjusemi.

Þess má geta að ég tengdi allar þessar græjur saman. Ekkert að monta mig. Bara að segja.

Ég tók próf á netinu sem átti að segja mér við hvaða stjórnmálaflokk mínar skoðanir passa best. Niðurstöðurnar voru að þær passa við alla og engan. Hjálplegt. Þó fengu VG, Samfó og Framsókn fleiri stig hjá mér en hinir. Kemur ekki á óvart, en hjálpar mér þó ekkert við ákveða mig.

Ég er samt búinn að ákveða mig. Ég er fyrirsjáanlegur í kosningahegðun minni. Kýs alltaf það sama og síðast ef það er hægt, a.m.k hingað til.

Það er búið að hanna vélmenni sem gera ekkert nema fara þangað sem þeim er sagt, kveikja á hreyfiskynjara og skjóta svo allt sem hreyfist. Ég las það á netinu. Hvað ætli svoleiðis kosti? Bara að spá.

2007-05-07T06:37:00.000-07:00

2007-05-03T03:04:00.000-07:00

Vinna, kosningar og biðlistapólitík

Þá er maður kominn aftur í raunveruleikan, orlofið búið og vinnan tekinn við. Það er bara gott að koma í vinnuna og finnast eins og maður hafi aldrei farið neitt. Maður passar bara eins og gamlar nærbuxur.

Þetta verður langt blogg.

Nú styttist í kosningar og þá meina ég ekki bara í Eurovision. Eitt af því sem talsvert er rætt um eru biðlistar. Fyrir þá sem ekki vita eru biðlistar hluti af minni vinnu. Það er erfitt vinnuumhverfi þar sem fólki, upp til hópa, er illa við að bíða. Sérstaklega þegar það er kviknað í húsinu þeirra. Þá vill maður fá slökkvilið til sín strax. Hvað þá þegar börn manns eiga í hlut.

Tveir biðlistar í þessari umræðu vekja sérstakan áhuga minn, annarsvegar sá sem er inn á minn gamla vinnustað Barna- og unglingageðdeild (BUGL) og hins vegar á Greiningar- og ráðgjafastöð ríkisins (GRR). Ein af ástæðum þess að þessir biðlistar eru mér hugleiknir er sá að ég ber að einhverju leyti ábyrgð á þeim, hef sjálfur vísað gommu af börnum á báða þessa staði. Það sem ekki kemur fram í umræðunni er hvernig öll þessi börn komast á þessa stofnanabiðlista. Hvaðan koma þau? Börn komast aðeins á þessa biðlista ef þeim er vísað þangað af sálfræðingum eða læknum. Langstærstum hluta þessara barna er vísað á þessar stofnanir af sálfræðingum sem vinna við skóla og leikskóla.

Og þeim er ekki vísað á þessar stofnanir til greininga nema í örfáum sérhæfðum tilvikum. Skólasálfræðingar eru nefnilega fullfærir um að greina börn, þeir hafa sömu menntun og þekkingu og sömu tæki og tól til greininga og fagfólkið á þessum stofnunum. Greiningu er í raun lokið í langflestum tilvikum. Þeim er vísað á þessar stofninir í von um að þar bjóðist þeim einhver úrræði, þ.e. meðferð, þjálfun, sérkennsla, stuðningur og svo framvegis. Þetta er nefnilega málið: Þessir biðlistar eru fyrst og fremst til vegna skorts á úrræðum!! Þetta sýnist mér enginn stjórnmálaflokkur fatta. Samfylkingin vill til dæmist ráðast á þessa biðlista og eyða þeim með því að skvetta vænni peningasummu í þá. Það er gott og blessað, en eftir 2-3 ár verður staðan aftur sú sama nema menn kveiki á áðurnefndu úrræðaleysi.

Það sem þarf að gera er margt. Það þarf að styrkja skólana sjálfa til að takast á við svona nemendur, stórauka þarf fræðslu, auka og bæta gæði sérkennslu og námsráðgjafar, kenna mönnum á lausnarteymi og jafningahandleiðslu, styðja mjög vel við heildstæð agakerfi eins og PBS og SMT, auka forvarnir innan skólanna hvað varðar hegðunar- og tilfinningavanda, styðja vel við hópúrræði og forvarnpakka eins og Stig af stigi, Hug og heilsu og ART og margt fleira. Ef þetta er gert verða vandamálin færri og skólarnir verða betur í stakk búnir til að takast á við vandamálin sem koma upp. Síðan þarf að styrkja mjög vel þá sérfræðiþjónustu sem skólarnir fá. Staðreyndin er sú að pressan eftir greiningum er svo mikil að skólasálfræðingar eiga fullt í fangi með að sinna þeim (og anna reyndar ekki eftirspurn, sbr. biðlista) auk þess sem hægt er túlka lög þannig að skólasálfræðingar eigi helst ekki að sinna meðferð.

Ekkert myndi fækka biðlistum á BUGL meira en að efla skólasálfræðiþjónustuna, þannig að auk öflugrar greiningarvinnu yrði mikið lagt í úrræði svo sem ýmis námskeið, meðferð, ráðgjöf og eftirfylgd. Í stað áherslu á greiningar yrði áhersla á forvarnir og inngrip. Með þessu mót gæti BUGL orðið sú sérhæfða þriðju línu stofnun sem hún á að vera og aðeins sinnt alvarlegustu og sérhæfðustu málunum. Ég vill taka það fram að vinnuveitundir mínir eru frábærir og hef ég fengið svigrúm til sinna þessum hjartans málum mínum nokkuð. En við það kemst maður enn betur að því hversu mikilvægt það er að teknar séu ákvarðanir þar sem forgangröðuninni er breytt. Vinnan við forvarnir og inngrip er afar tímafrek og gagnast hlutfallslega fáum miðað við tímann sem hún tekur. En hún borgar sig samt til lengri tíma litið.
Auk þessa þarf að bæta almennar forvarnir og fræðslu til foreldra. Uppeldisnámskeið þar sem farið er í grunnatriði um hegðun og aga og sjálfstæði og virka hlustun og algeng uppeldisvandamál eiga helst að vera skilda fyrir alla foreldra, eða a.m.k ókeypis og aðgengileg. Auk þess þarf að stórbæta kennarmenntun og búa fólk sem sinnir börnunum okkar allan daginn undir það að sumir eru ofvirkir, eða leiðist skólinn, eða geta ekki hætt að hugsa um flugvélar, eða læra ekki lesa, eða eru bara óþekkir, eða égveitekkihvað.

Ég vill því meina að biðlistarnir löngu á BUGL og GRR séu ekki vandamálið í sjálfu sér heldur aðeins einkenni mun stærri og alvarlegri sjúkdóms, nefnilega úrræðaleysis í kerfinu. Þetta úrræðaleysi er hinsvegar mest á sveitarstjórnarstigi en BUGL og GRR eru ríkisstofnanir. En það á ekki að skipta öllu máli. Ef mönnum er einhver alvara með það að taka á biðlistum verða menn að ráðast á rót vandans.

Ég þakka þeim er lásu.

2007-04-12T13:52:00.000-07:00

Poo tee weet

Í gær dó uppáhalds rithöfundurinn minn, Kurt Vonnegut. Hann er einn af tveimur skáldsagnahöfundum sem ég hef lesið komplett, hinn var Douglas Adams og hann dó líka (þó ekki í gær).

Vonnegut var 84. Fyrst las ég Mother Night eftir hann, fannst hún snilld og ákvað að lesa aðra bók eftir þennan mann. Bókin sem varð fyrir valinu var Slaughterhouse 5. Eftir það varð ekki aftur snúið og ég fann mig knúinn að lesa allt sem hann hafði skrifað. Sem ég og gerði.

Fátt fólk hefur haft jafn mikil áhrif á mig, mínar skoðanir og þankagang og þessi gamli keðjugreykingarmaður frá Indianapolis. Við áttum ansi margar góðar stundir saman, sérstaklega eru mér minnistæðar góðar stundir frá fyrsta ári mínu í háskólanámi þar sem ég hafði takmarkaðan aðgang að sjónvarpi og las því Vonnegut út og suður og einnig dásamlegar stundir í baðkarinu að Huldubraut 1, Kópavogi. Þar var gott að fá sér koníakstár og lesa eðalbókmenntir á meðan maður lá í bleyti.

Uppáhaldsbókin mín heitir Cat´s Cradle og er eftir hann.

Sumir voru þeirrar skoðunar að Vonnegut væri svartsýnn rithöfundur og þunglyndi væri fylgikvilli lesturs hans. Þetta fólk fór verulega á mis við kjarnan í Vonnegut, boðskapurinn var alltaf fallegur. Jafnvel væminn. Vinur Vonneguts lýsti einu sinni skriftum hans þannig: He puts bitter coating on sugar pills.

Þear fólk deyr er svosem ekkert hægt að segja að viti. Þetta endurspeglaði Vonnegut í Slaughterhouse 5 með því að skrifa þrjú orð í hvert skipti sem persóna í bókini dó. Orðin voru: So it goes.

Þannig að ég segi bara takk fyrir allt gamli dauði kall. So it goes.

2007-04-04T10:15:00.000-07:00

U2

Að kveldi næsta föstudags, þess langa, fer fram merkur tónlistarviðburður í Egilsbúð. Ég mun leika á trommur frá miðnætti og langt fram á nótt. Einnig verða á staðnum nokkrir hljóðfæraleikarar og söngvarar.

Um er að ræða U2 tribute kvöld BRJÁNS og ætti það að vera fjör. Allir að mæta.

2007-03-26T13:47:00.000-07:00

Plönin

Ég er á leið austur á fyrði næsta sunnudag. Reyndar er ég líka á leið í sumarbústað með tengdarforeldrum og fjölskyldunni á föstudaginn. Þar ætla ég að taka mér frí frá orlofsletinni og slappa rækilega af. Marinerast eins og kjúklingabringa í heita pottinum.

Allavegana. Flug austur á sunnudag. Þar ætla ég að eyða páskaföstunni með foreldrum mínu og fjölskyldu og nærast eingöngu á páskaeggjum og maltöli.

Svo ætla ég að taka þátt í spileríi með nokkrum góðum mönnum um páskahelgina. Til stendur að spila hér um bil öll lög sem írsku katólikkarnir í U2 hafa samið. Það þarf að æfa að kappi fyrir það, náttúrulega. U2 er góð hljómsveit. Þó þeir geti alveg líka verið leiðinglegir. Oftast skemmtilegir. Eða svona.

2007-03-24T05:54:00.000-07:00

Aulýgass

Endalaust er hægt að deila um erfðir og umhverfi. Sérstaklega eru sumir kollega minna sem hafa áhuga á þróun og þroska miðtaugakerfis mannskepnunar duglegir við kvabb um þetta. Ég hef heyrt að mörgum þeirra þykir ég vanmeta hinn meðfædda erfðaþátt og ofmeta það sem við lærum af því að fikta við veröldina. Auðvitað hafa þeir, en ekki ég, rangt fyrir sér.

Eftir að E. S. Orrason kom í heiminn hef ég þó, verð ég að viðurkenna, hallast meira að mikilvægi erfða en nokkru sinni fyrr. Mamma hans vill helst ekki vera í sokkum. Ekki hann heldur. Það er meðfætt.

ESO hefur takmarkaðan áhuga á sjónvarpi. Enda bara átta mánaða og skilningur hans á ofbeldinu og kláminu sem sullast yfir heimilið úr imbakassanum takmarkaður. Hann er þó spenntur fyrir öllum nýjungum, eins og barna er von og vísa. Hann horfir því glottandi á sjónvarp í 30 sekúndur eftir að það er kveikt á því. Svo er áhuginn búinn. Á þessu er þó sú undantekning að auglýsingar grípa litla heilann hans algjörlega. Sama hversu upptekinn hann er við daglega iðju sína, svo sem að kúka, detta á hausinn og reyna að borða fjarstýringar, gerir hann alltaf hlé á öllu til að horfa á auglýsingar. Hvernig í ósköpunum honum tekst að greina auglýsingar frá öðru sjónvarpsefni skil ég ekki. Kannski er það mússíkin og fallegu litirnir. Veit ekki.

En málið er að ég var alveg eins. Ég elskaði auglýsingar sem barn. Aulýgass eins og ég kallaði það var meira spennandi en Stundin okkar. Þetta er líka meðfætt.

Einar Smári stendur núna upp við stóra gluggann okkar og horfir glaður á fólk labba framhjá húsinu. Við búum við inngang í stórri blokk og því talsvert margt að sjá. Litli meistarinn hefur klárlega skoðanir á fólkinu sem hann sér. Hann talar við suma, hann hlær að sumum og hann öskrar hreinlega á aðra. Honum finnst þetta ógeðslega gaman.

Í morgun gaf hann mér ágætis hugmynd um hvernig tekið verður á því ef hann byrjar einhvern daginn, hugsanlega í uppreisn og með unglingaveikina, að smakka áfengi. Forsaga málsins er sú að ég dvaldi á bar í miðbæ borgarinnar til hálffjögur í nótt og var því í viðkvæmu ástandi klukkan átta í morgun þegar húsbóndinn á heimilinu heimtaði nýja bleyju og mjólk að drekka. Konan mín var á leið út og því ekki um annað að ræða en að ég, af einskærum hetjuskap og karlmennsku, rifi mig upp á rasgatinu og sinnti afkvæminu. Ég vildi að konana mín vorkenndi mér en hún hló bara að mér. Ég með hausverk, brjóstsviða og ógleði. Grimmar skepnur, konur.

Þetta gerði það að verkum að ég, af einskærum hetjuskap og karlmennsku, varð frekar fúll og vildi hefna mín á einhverjum. Þá fékk ég þá frábæru hugmynd að hefna mína bara á syni mínum þótt síðar yrði. Ef ég verð var við næturbrölt á honum þegar þar að kemur mun ég bara vekja hann snemma daginn eftir og láta hann slá blettinn. Eða moka snjóinn af stéttinni. Eða ryksuga stofuna.

Hefndin verður sæt. Múhhahaha!

2007-03-19T10:49:00.000-07:00

Mafakka!

Helvítis Google drasl búið að taka yfir blogger og bölvað vesen orðið að skrá sig inn. Allavega fyrir mig. Ég er alfarið á móti veseni. Svo er ég líka bara latur og það er helsta ástæðan fyrir bloggleysinu upp á síðkastið.

Ég fer að vinna um mánuði fyrr en til stóð því litli labbakúturinn er kominn með leikskólapláss og konan mín vill ekki leyfa mér að hanga heima allan daginn meðan hann er í leikskólanum. Ég hlakka nú barasta til að fara að vinna. Hlakka ekki til að vera útkeyrður og uppgefinn í loka hvers einasta vinnudags en ég hlakka til vinnunar sjálfrar. Núna ætla ég að verða skipulagðari og duglegri við að segja nei þannig að ég geti nú eitthvað sinnt konu og barni meðfram vinnupuði.

Upp á síðkastið hef ég svolítið verið að stússa í Res Extensa sem er nýstofnað félag um hug, heila og hátterni sem kemur m.a. til með að halda úti vefriti. Á resextensa.org er hægt að fræðast um félagið og skrá sig í það en það er ókeypist og öllum frjálst. Nú þegar hefur félagið haldið vel heppnaða ráðstefnu um gagnrýna hugsun og verið að er skipuleggja að gefa þá ráðstefnu út í bókarformi. Fleiri viðburðir eru líka á döfinni og áhugaverðar greinar fara brátt að birtast í stórum stíl á síðunni.

Við Guðný erum að íhuga að flytja til Nesk þegar hún útskrifast. Getur einhver reddað mér góðu djobbi þarna fyrir austan? Kemur allt í ljós.

Annars er ekkert að frétta. Maður er bara chilla með Einari Smára alla daga og er það fjör.

Gott mál.

Leiter mafakkas!

2007-02-20T05:34:00.000-08:00

Blóðnasaveiki

EEf einhver hefur haft miklar áhyggjur af mér eftir síðasta blogg þá var það nú óþarfi. Föstudagskvöldið mitt var ljómandi skemmtilegt, ég kíkti í heimsókn til Hlynsa B. og við héldum tveggja manna partí og drukkum bjór og rifjuðum upp gamlar rokksögur. Hlustuðum á gömul lög eftir sjálfa okkur og lásum texta sem við sömdum einhvern tímann. Skemmtum okkur rosa vel. Fórum svo í bæinn og urðum stórundarlegir í háttum sökum örvunar á GABA viðtökum og hömlunar á glutamate viðtökum í taugamótum í heila okkar. Rosa gaman bara.

Nokkuð sáttur bara við Eika Hauks í Eurovision. Fyrsta eiginhandaráritun sem ég fékk á lífsleiðinni var hjá Eika Hauks. Hann á að vísu ekki eftir að gera neina merkilega hluti þarna úti í Helsinki en hann er rokkari og svo hef ég vissa samúð með rauðhærðum.

Spurning um að skella sér á Queen show sveitunga minna næstu helgi. Veit það ekki.

Britney bara orðinn sköllótt. Klámráðstefna bara á leiðinni. Anna Nicole bara dauð. Eru ekki allir í stuði?

2007-02-15T06:55:00.000-08:00

Mál með vexti

Síðustu helgi var barnið í pössun yfir nótt í fyrsta sinn og stóð til að nota tækifærið og hafa fjör. Það fór þannig fram að ég drakk 3 bjóra og var sofnaður uppúr miðnætti. Vú fokking hú!

Mér til málsbóta þá hafði ég verið að kenna uppeldisnámskeið allan seinnipartinn og þurfti að halda áfram að kenna það kl 13:00 daginn eftir. Ég meikaði ekki að gera það þunnur.

Á morgun er konan mín að fara í partý (eins og allt eðlilegt ungt fólk á föstudögum...) og elskuleg systir mín hefur boðist til að passa barnið yfir nótt. Það hvarlar að mér að gaman væri að reyna að toppa óstjórnlegt fjör síðustu helgar, jafnvel drekka fjórða bjórinn og vaka til 1:00. En mér er hvergi boðið í partý. Einu sinni var það algjör undantekning ef manni var ekki boðið einhversstaðar í partý um hverja helgi. Oft mörg og maður þurfti að velja og hafna. Tímarnir hafa mikið breyst.

Er einhver þarna úti sem vill show me a good time? Ég er ekki að grínast.

Mikið er þetta dapurlegt blogg. Ó, mig auman.

2007-02-12T05:40:00.000-08:00

Hvalir og kvalir

Ég man ekki hvort ég hef bloggað um þetta áður. Ef ekki þá er kominn tími til, ef ég hef áður nefnt þetta þá þolir sagan endurtekningu. Held ég.

Einu sinni í páskafríi. Nokkur ár síðan. Ég og tveir félagar mínir erum að velta fyrir okkur hvernig fara skuli með laugardagskvöld við Norðfjörð. Við fréttum af partýi hjá fólki sem við þekkjum ekkert sérlega vel. Við nennum varla en ákveðum þó að reka þar inn nebbana. Engu svosem að tapa. Partýið er í rólegri kantinum og leiðist okkur framan af. Einhverjir partýgestir eru þó svo skynsamir að þeir gefa okkur áfengi að drekka. Ekki mikið en nóg til að hressa okkur svolítið við. Við komumst á bragðið og ákveðum að fara á barinn til að drekka meira. Einn okkar er svangur og fer inn í eldhús, ræðst á ísskápinn og fyrr en varir er tilbúinn omeletta. Omelettunni er troðið í pappaglas merkt Pepsi og á leiðinni niður á bar nörtum við í hana. Okkur finnst omeletta í pappaglasi vera brilliant lausn.

Á barnum eru fáir. Við drekkum.

Barnum er að loka og ekkert að gera annað en að drekka heim. Ég meina labba heim.

Þegar við göngum framhjá bæjarbryggjunni spyr einn félaginn hina hvort við höfum séð hvalina sem eru á bæjarbryggjunni. Við höfðum ekki séð þá en færumst allir í aukana og heimtum að krókur verðir tekinn á leiðinni og hvalhræin skoðuð. Á bryggjunni eru tvær dauðar hnýsur. Hnýsur eru litlir hvalir, á stærð við væna höfrunga kannski.

Einn okkar fær hugmynd. Við náum í reipi sem við finnum á bryggjunni og flækjum það utan um annan hvalinn. Einn tosar í reipið hinir tveir íta hvalnum. Við hlæjum og hlæjum og hlæjum. Við skiptumst á að toga og íta. Eftir heillangt vesen og brölt er hvalurinn kominn upp á götu. Á aðalgötu bæjarins mitt á milli apóteksins gamla og Steinsins liggur hvalur og gleðin skín af stoltum, dómgreindarskertum fylliröftum. Við liggjum í leini og erum nær dauða en lífi af hlátri þegar bílar sveigja framhjá hvalhræinu, svipur bílstjóranna óborganlegur.

Það fer að rigna eins og hellt sé úr fötu og við ákveðum að labba heim.

Eftir smáspöl sjáum við löggubílinn. Hann er klárlega á leiðinni að okkur. Þeir skrúfa niður rúðuna og spyrja, orðrétt: Hvar funduð þið hvalinn strákar? Við þykjumst ekkert vita. Hval? Nei, við höfum ekki rekist á nein sjávarspendýr í allt kvöld! Við hlægjum og hlægjum og hlægjum. Löggan sér brátt að við erum ekki viðræðuhæfir og nennir greinilega ekki að gera mál úr þessu frekar en við.

Sú upplifun að vakna þunnur, með slorlykt dauðans í nösunum og grútdrullug, slorug og rennandi blaut föt á gólfinu er slæmt. Að þurfa að útskýra málið fyrir mömmu sinni er verra.

2007-02-06T11:55:00.001-08:00

Rúsínur

Ég vakti fram á nótt á sunnudagskvöldið og horfði á Super Bowl leikinn. Það voru mistök. Hvað um það, Prince var í stuði í hálfleiknum með gólftusku á hausnum. Fyndið þegar leikurinn var búinn og verðlaunaafhending fór fram þá var eiganda sigurliðsins afhentur verðlaunbikarinn. Ekki fyrirliðinn eða þjálfarinn, neibb, eigandinn. Milli í jakkafötum. Við það tækifæri hélt hann ræðu. Hann minntist fórnarlamba Katrinu fellibyls og þakkaðu almættinu sigurinn. Spanderaði ekki einu orði á liðið sitt eða þjálfarann sem höfðu unnið þrekvirkið. Gott hjá honum.

Tók þátt í stofnun félagasamtaka um daginn. Félagið heitir Res Extensa og fjallar um hug, heila og hátterni. Á að stuðla að umræðum, viðburðum og samstörfum meðal fólks sem fæst við þessi fræðasvið. Það kemur til með að halda úti vefriti og var ég settur í ritstjórn þess. Veit ekki hvort það er til bráðabirgða eða frambúðar. Skal láta alla vita þegar vefsvæðið er komið í gagnið, ég veit þið bíðið öll spennt.

Einnig: ég skal gefa hverjum þeim sem ekki er sálfræðimenntaður en veit til hvers nafn félagsins (Res Extensa) vísar, rúsínu í verðlaun. Bara aumingjar nota google.

Það er búið að kría út pössun fyrir afkvæmið yfir heila nótt næstu helgi. Nú standa yfir viðræður hjá okkur foreldrum hans hvort nýta eigi tækifærið til öldrykkju og fjörs, eða til þess að ná 12 klukkustunda heilum, órofnum svefni. Lýsir vel raunveruleika hins nýbakaða foreldris, djamm og svefn eru oft af skornum skammti. Hvað segið þið, svefn eða fjör?

Ég er hættur að borða nammi nema á laugardögum og borða bara rúsínur í staðinn. Borðaði kassa af rúsínum á fyrstu þremur dögunum eftir að nammibindindið hófst. Það var áhugaverð meltingarfræðileg tilraun. Hef líka stórminnkað gosdrykkju. Það er heilsuátak í gangi. Hef líka aldrei verið jafn duglegur ða hreyfa mig. Svitna eins og svín á hverjum degi, eða nánast. Samt léttist ég ekkert. Hlýt bara að vera að bæta á mig svona gríðarlegum vöðvamassa. Eða þá að líkami minn fylgi ekki þeim lögmálum sem heilsuspekingar predika. Mig hefur oft grunað að svo sé.

Þetta er orðið alveg ágætt.

2007-02-06T11:55:00.000-08:00

Rúsínur

Ég vakti fram á nótt á sunnudagskvöldið og horfði á Super Bowl leikinn. Það voru mistök. Hvað um það, Prince var í stuði í hálfleiknum með gólftusku á hausnum. Fyndið þegar leikurinn var búinn og verðlaunaafhending fór fram þá var eiganda sigurliðsins afhentur verðlaunbikarinn. Ekki fyrirliðinn eða þjálfarinn, neibb, eigandinn. Milli í jakkafötum. Við það tækifæri hélt hann ræðu. Hann minntist fórnarlamba Katrinu fellibyls og þakkaðu almættinu sigurinn. Spanderaði ekki einu orði á liðið sitt eða þjálfarann sem höfðu unnið þrekvirkið. Gott hjá honum.

Tók þátt í stofnun félagasamtaka um daginn. Félagið heitir Res Extensa og fjallar um hug, heila og hátterni. Á að stuðla að umræðum, viðburðum og samstörfum meðal fólks sem fæst við þessi fræðasvið. Það kemur til með að halda úti vefriti og var ég settur í ritstjórn þess. Veit ekki hvort það er til bráðabirgða eða frambúðar. Skal láta alla vita þegar vefsvæðið er komið í gagnið, ég veit þið bíðið öll spennt.

Einnig: ég skal gefa hverjum þeim sem ekki er sálfræðimenntaður en veit til hvers nafn félagsins (Res Extensa) vísar, rúsínu í verðlaun. Bara aumingjar nota google.

Það er búið að kría út pössun fyrir afkvæmið yfir heila nótt næstu helgi. Nú standa yfir viðræður hjá okkur foreldrum hans hvort nýta eigi tækifærið til öldrykkju og fjörs, eða til þess að ná 12 klukkustunda heilum, órofnum svefni. Lýsir vel raunveruleika hins nýbakaða foreldris, djamm og svefn eru oft af skornum skammti. Hvað segið þið, svefn eða fjör?

Ég er hættur að borða nammi nema á laugardögum og borða bara rúsínur í staðinn. Borðaði kassa af rúsínum á fyrstu þremur dögunum eftir að nammibindindið hófst. Það var áhugaverð meltingarfræðileg tilraun. Hef líka stórminnkað gosdrykkju. Það er heilsuátak í gangi. Hef líka aldrei verið jafn duglegur ða hreyfa mig. Svitna eins og svín á hverjum degi, eða nánast. Samt lættist ég ekkert. Hlýt bara að vera að bæta á mig svona gríðarlegum vöðvamassa. Eða þá að líkami minn fylgi ekki þeim lögmálum sem heilsuspekingar predika. Mig hefur oft grunað að svo sé.

Þetta er orðið alveg ágætt.

2007-01-14T05:27:00.000-08:00

I have a fever and the only prescription is more cowbell!

Það er komið nýtt ár og er það vel. Ég er mest heimavið um þessar mundir þar sem ég er í orlofi. Það er ljómandi. Af því leiðir að það er lítið sem ekkert að frétta. Þeim mun meiri tíma sem maður hefur þeim mun minna kemur maður í verk. Ég hef verið latur það sem af er 2007. Fyrir utan það að ég hef aðeins einu sinni áður stundað líkamrækt af slíku kappi. Þá hélt ég út í 3-4 mánuði. Nú ætla ég að gera enn betur.

Ef einhverjum langar að heimsækja mig og Einar Smára "Poo-poo machine" Orrason, þá er það auðsótt mál. Við erum heima flestalla daga og getum boðið upp á kaffi, te og þurrmjólk.

Snjór úti. Kalt.

Jack Bauer er hetjan mín. Sérstaklega er ég hrifin af því hvað hann nær að gera mikið á einum klukkutíma. Á milli 8 og 9 drap hann 3 terrorista, sprengdi bíl og reifst við forseta USA. Til samanburðar þá pissaði ég og borðaði skál af kókópussi milli 8 og 9 í morgun. Magnað.

Best að fara að gera ekkert sérstakt.

2006-12-24T05:50:00.000-08:00

Happy seasonal festival of your adopted social context!

Í útlöndum er sumstaðar erfitt að segja gleðileg jól vegna áhrifa pólitískrar rétthugsunar. Sem betur fer er það ekkert mál á Íslandi.

Gleðileg jól allir saman!

Við fjölskyldan erum að sjálfsögðu á Neskaupstað þar sem Einar Smári fagnar sínum fyrstu jólum. Hann er búinn að stara stóreygður á jólatréð í allan morgunn, aldrei séð annað eins náttúrulega. Allir eru með kvef og hor en það stoppar mann ekki. Pabbi vann möndlugrautinn en svindlaði nánast örugglega.

Fjör. Vona að allir hafi það sem best og nái að bæta á sig virðulegum fjölda kílógramma. Ég set markið ða tveggja stafa tölu.

Gleðileg jól aftur.

2006-12-19T03:47:00.000-08:00

Gagnrýnin hugsun

Um eitt leytið í gær byrjaði ég að lesa Draumalandið eftir Andra Snæ. Kláraði hana um 9 leytið. Bókin er auðlesin og ágætlega skrifuð. Upp á síðkastið hefur maður heldur ekki þótt viðræðuhæfur um nátturuverndar- eða virkjana- eða álveramál vegna þess að maður hefur ekki lesið þessa bók.

Fyrir tilviljun sá ég í fréttum þegar ég var um það bil að klára bókina að hún hafði fengið bókmenntaverðlaun bóksala sem besta fræðibókin. Ég skal segja ykkur þetta: Draumalandið er álíka mikil fræðibók og Lína langsokkur, Dúa bíll og Ormar einfætti bjargar prinsessunni fögru.

Þetta segir mér að bóksalar upp til hópa hafa ekki raungreinamenntun né langt háskólanám að baki þar sem áhersla er lögð á gagnrýna hugsun. Það hafa Vigdís Finnbogadóttir, Bubbi Morthens og Dr. Gunni greinilega ekki heldur.

Ég get ekki ímyndað mér annað en að þeir sem telja Draumalandið merkilega bók eða jafnvel meistaraverk þjáist illilega af confirmation bias rökvillunni. Það er sú villa að leita uppi skoðanir sem passa við okkar eigin og rök sem styðja okkar eigin skoðanir, gagnrýnislaust. Þetta er villa því það skynsamlega í stöðunni er að leita að rökum gegn okkar eigin skoðunum og skoða þær gagnrýnið.

Hvað er að bókinni? Vafasamar fullyrðingar, ósamræmi og þversagnir, strámannaröksemdarfærslur, ýmsar aðrar rökfærsluvillur, fáranlegir tölfræðileikir, yfirlæti og hroki gagnvart landsbyggðarfólki almennt og Austfirðingum sérstaklega svo fátt eitt sé nefnt.

Það þarf einhver að setjast niður og fact-checka þessa bók frá a-ö. Nú er ég ekki að tala um þar sem Andri vitnar í heimildir heldur fjölda annara fullyrðinga sem hann heldur fram sem eru ekki heilagur sannleikur, þó svo að hann gangi út frá þeim sem slíkum. Til dæmis fullyrðir hann ýmislegt um sjálfsmynd Íslendinga og bæjarfélaga, hvað hefur hann fyrir sér í því? Einnig segir hann að það þurfi 12.000 manns til að halda grunnframleiðslu Íslands gangandi. Það má vel vera að svo sé en hann vitnar ekki í heimild né útskýrir hvernig hann kemst að þessari tölu. Þar með eru forsendur bókarinnar sem fræðirits farnar út um gluggann. Í fræðiritum verða menn að hafa eitthvað fyrir sér og gera grein fyrir því. Og þetta eru bara 2 dæmi af skrilljón.

Andri lendir talsvert í þversögn við sjálfan sig, varar við forarpittum sem hann dettur svo í sjálfur og nokkuð ber á því að hann fylgi ekki þeim leikreglum sem hann segist sjálfur leggja áherslu á. Snemma í bókinni varar hann við einfeldningslegum tvískiptingum eins og menn séu annað hvort með eða á móti og ekkert grátt svæði sé til. Til dæmis gagnrýnir hann réttilega það þegar menn segja að þeir sem séu á móti virkjunum séu á móti rafmagni eða velmegun eða framþróun, það er óréttmæt ofureinföldun. Undir lok bókarinnar er hann svo sjálfur dottinn á bólakaf í þessa gryfju, hann segir til dæmis að heimildarmynd þar sem lýst sé skoðunum gagnstæðum hans eigin sé að ala á fáfræði. Upplýsingar sem eru í takt við hans skoðanir lýsir hann sem stórmerkilegum og í raun sé glæpur að halda þeim frá þjóðinni. Með öðrum orðum mínar skoðanir= merkilegar og mikilvægar. Andstæðar skoðanir = fáfræði. Hann sem varar sjálfur við þessu!! Mínar skoðanir = fallegar. Andstæðar = ljótar. Óréttmætar ofureinfaldanir.

Andri notast mikið við svokallað strámannarökfærslu. Sú röksemdarfærsla er mjög algeng í áróðursritum sem þessum og gengur út að gera andstæðingum sínum upp skoðanir eða rök sem höfundur á auðvelt með að skjóta í kaf og fagna svo sigri. Vandræðin eru hins vegar þau að fáir myndu í raun skrifa undir rökin eða skoðanirnar sem hann er að skjóta í kaf, þar sem þeim er oftast stillt upp af höfundinum sjálfum þannig að þau liggi vel við höggi. Röksigurinn er því merkingarlaus.
Dæmi um strámenn í bókinni er þegar Andri vitnar í stjórnmálamenn og (af einskæru yfirlæti og hroka) túlkar svo orð þeirra á mannamál fyrir okkur vitleysingana. Þessar túlkanir ganga svo mjög langt og hann reynir að draga orð stjórnmálamannana alveg yfir í það að vera fáránleg og þar af leiðandi auðvelt skotmark. Annar strámaður er þessi sölubæklingur frá stjórnvöldum sem hann eyðir svo miklu púðri í. Ég er nokkuð viss um að meirihluti náttúruauðlindanýtingarsinna séu ekki sammála í einu og öllu þeirri stefnu sem LOWEST ENERGY PRICES bæklingurinn er að marka. Þar með er stór hluti bókarinnar farinn út í veður og vind. Þetta gerir Andri nokkrum sinnum, tekur öfgarök eða setur skoðanir andstæðinganna upp með þeim hætti sem honum hentar, frekar en þeim hætti sem í raun og veru á við. Týpísk brella í svona bókum. Hversu viðeigandi eru t.d. skoðanir Jakobs Björnssonar eða dæmið um söluaukningu á áli vegna Britney Spears pepsi auglýsingar. Strámenn.

Aðrar villur í röksemdarfærslum eru frekar dapurlegar tilraunir Andra að tengja sinn málstað við sér heldri og merkilegri menn, eins og Halldór Laxness og Ghandi sem hann vitnar í. Ég skal lofa ykkur því að hvorki Dóri Lax né Ghandi hafa skoðun á Kárahnjúkavirkun. Þeir eru dánir. Allt tal um þá er irrelevant.

Rök andstæðinganna reynir hann síðan að tengja við hið illa, herstöðvar, vopnaframleiðslu og versta fyrirtæki í heimi. Þetta versta fyrirtæki í heimi, Rio Tinto eða hvað sem þeir heita, sem hann vitnar ítrekað til hefur engin umsvif á Íslandi og kemur umræðunni bara nákvæmlega ekki neitt við. Hann er einfaldlega að reyna að tengja það inn í umræðuna og setja það í lið með hinum vondu. Ótrúlega barnalegt í rauninni. Og að tengja álframleiðslu við Tomahawk flugskeyti sem vondi kallinn býr til eru engin rök í rauninni. Alveg eins er hægt að segja að ál sé mikið nota í sjúkra- og brunabíla og á sjúkrahúsum og í ýmis lækningatól og tæki. Þannig bjargar ál beinlínis þúsundum mannslífa daglega. Léleg rök? Hann byrjaði.

Andri gagnrýnir líka vefsíður og aðrar upplýsingaveitur fyrir að segja ekki alla söguna. Heldur einhver í alvöru að Andri Snær geri það?? Hann er nákvæmlega jafn sekur og allir aðrir um að sleppa því að fjalla um hluti sem málstað hans hentar ekki að fjallað sé um. Því ætti hann ekki að gagnrýna aðra fyrir það, hann er jafnsekur.

Andri reynir fyrir sér í tölfræðileikfimi og fellur. Á einum stað reynir hann að sýna fram á hvað 0,5% og 2% séu í raun stórar og miklar tölur. Annarsstaðar reynir hann að draga úr stærð og gildi 0,69%. Aftur ósamræmi og ljóst að aðrar reglur sem gilda þegar það henntar honum. Uppáhaldið mitt er þegar hann námundar terawattstundir að hundraði og setur upp graf þar sem Ísland er með 0 terawattstundir (námundað að næsta heila hundraði) og ber það saman við heimsálfur. Já, HEIMSÁLFUR! Þetta er náttúrulega bara útí hött. Samanburðir við sambærilega stór landssvæði eða álíka fjölmennir þjóðir væri áhugaverður (þó ekki ef námunda á að næsta hundraði) en annað er bara rugl.

Síðustu tveir kaflarnir ganga út á hvað við Austfirðingar erum miklir hálfvitar. Hvernig við eyðileggjum sjálfstæð og sjálfssprottin fyrirtæki til að rýma fyrir Alcoa. Og hvernig við biðum eftir álveri í mörg ár án þess að reyna og án þess að hugsa. Hvað við erum nú miklir sauðir að vera ekki jafn sniðug og hann og geta verið brjálaðir frumkvöðlar með fullt af æðislegum hugmyndum á öllum sviðum. Á einum stað segir Andir Snær: Hér brosir landsbyggðin og fagnar eins og Teletubbies í hvert sinn sem einhver ætlar að kveikja á viftunni.

Dæma svona ummæli sig ekki sjálf?

Draumalandið er ekki fræðibók. Hún er áróðursrit og ágæt sem slíkt og ef manni vantar rök fyrir málstað sínum og er sammála höfundinum er örugglega hægt að finnast hún æðisleg. Mér fannst hún engan vegin standast þær væntingar sem byggðar höfðu verið upp í kringum hana, alls ekkert meistaraverk. Mér fannst hún ekki einu sinni góð. Eiginlega svolitíð léleg í ljósi þess að höfundur var að reyna að skrifa fræðirit.

2006-12-08T10:24:00.000-08:00

Heima er best

Betri helmingurinn er nú í prófum og les myrkrana á milli sem þýðir að við feðgar höngum tveir heima á daginn. Við unum okkur afar vel við það. Afar, afar vel.

Það er gott að vera heima. Ég er búinn að vera sæmilega duglegur að þrífa, vaska upp, þvo þvott og elda, sem gleður konuna mína umtalsvert. Ég er líka mjög duglegur að horfa á heimildimyndir á Discovery og National geographic, til dæmis um líf og störf slökkviliðsmanna í Boston, gullnámur í Afríku og þætti um það hvernig byggja á mótorhjól og sérsmíðaða bíla. Það eru ótrúlega margir þannig þætti í gangi. Nú er svo komið að ég treysti mér alveg til að smíða mótorhjól úr gamalli sjónvarpsfjarstýringu, Ikea sófa og hálfpotti af nýmjólk. Stundum horfi ég líka á Eurosport. Ég ætlaði að vera duglegur að lesa, þar sem við fræðimenn erum alltaf með bunka af stöffi sem okkur finnst við verða að lesa. Hingað til hefur þó lítið gerst í því. Mest hef ég lesið í ævisögu Jimi Hendrix.

Ég fagna því að stöð 2 sýnir núna svokallað krakkaveður, þar sem veðrið er sett fram í máli og myndum sem höfðar til barna. Þetta finnst mér í raun gera hefðbundnar veðurfréttir úreltar. Mér er skítsama um hundraða millibara og hektópascal hæðir og lægðir og áttir og blablabla. Segiði mér bara hvort það verður rok eða logn, rigning eða sól og hvort ég þurfi að vera í úlpu eða bol. Það er miklu góðara.

Á morgun er útlit fyrir að ég skelli mér í jólaglögg, glögg, glögg, glögg. Hér er uppskrift sem ég kann að fínu jólalöggi:

1 vodkaflaska
1 rúsína
Skreytið með greni eftir smekk.

2006-11-30T06:33:00.000-08:00

Feðraorlof

Í dag er síðasti vinnudagurinn mins fyrir orlofið mikla. Ég hélt að yrði að tryllast úr tilhlökkun en raunin er önnur. Þetta er bara einhverskonar doði. 6 mánuðir heima. Maður áttar sig bara ekkert á þessu ennþá. Trúi þessu eiginlega ekki. Sama ástæða og ég er ekki hræddur í flugvélum. Í raun og veru trúi ég því ekki að þær geti flogið og enn síður að ég sé á flugi, þannig að það meikar ekkert sens að vera hræddur.

Á morgun ætla ég taka til. Þá eru 5 mánuðir og 29 dagar eftir.

Kannski spilar inn í þennan doða að vinnan er búin að vera allsvakaleg síðustu dagana. Maður er hreinlega búinn að streða baki brotnu til að ganga frá öllum lausum endum og geta farið sæmilega samvikusbitslaus í langt og gott orlof. Ég er þó það ómissandi að ég mun sinna einu verkefni áfram í orlofinu. Enda er ég verkefnisstjóri þekkingarstöðvar um málefni fatlaðra barna og sú skúta stýrir sér sko ekki sjálf. Eða, svona. Reyndar myndi hún örugglega gera það. En best að taka ekki sénsinn á því. Aðallega sjálfsmyndar minnar vegna.

Ég hef stundum haft á orð á því að Belle and Sebastian sé leiðinleg hljómsveit og gerði það aftur nú nýlega. Ég vill skýra mál mitt. Belle and Sebastian er tónlist sem samsvarar tómatsósu sem matvælum. Fínasta meðlæti en ef það er aðalrétturinn torgar maður ekki nema oggulitlu í einu. Og ef maður reynir að borða meira en hefðbundinn meðlætisskammt þá gubbar maður.

Bob Dylan, til aðgreiningar, samsvarar soðinni ýsu með rúgbrauði og kartöflum. Kjarngóður, hollur og besti matur í heimi, sé maður í skapi fyrir hann.

Leoncie, í sömu samlíkingu, er augljóslega djúpsteiktur banani. Sérstök, sennilega óholl en afar næringarrík á sinn hátt.

2006-11-29T03:49:00.000-08:00

Geðlæknar

Geðlæknir: We don´t make a lot of friends in my business.
Hinn gaurinn: Oh, I see. Professional detachment and all that..
Geðlæknir: No…..we just don´t have the knack.

Þetta er útdráttur úr viðtali við uppáhalds bókmenntakarakterinn min, Gag Halfrunt. Fyrir ykkur sem ekki eruð úbernörd þá er Gag Halfrunt karakter úr Hitchikers guide to the galaxy. Hann er nánar tiltekið geðlæknir Zaphod Beebelbrox, forseta alheimsins. Alltaf þegar Zaphod gerir eitthvað flippað þá taka fjölmiðlar viðtal við Gag og hans skýring er alltaf þessi: Vell, Zaphod iz juzt zis guy, you know.

Reyndar titlar Gag Halfrunt sig “private brain care specialist” en ég hef barist fyrir þessum titli sjálfur, með engum árangri.

Geðlæknum og sálfræðingum er oft ruglað saman. Á ensku er það enn auðveldara enda psychiatry og psychology afar lík orð. Stundum sér maður meira að segja talað um hluti eins og abnormal psychiatry eða reverse psychiatry. Sem er bara fyndið ef maður þekkir þessi hugtök. Abnormal psychiatry er sennilega lýsing á geðlækni sem hagar sér undarlega við störf sín. Reverse psychiatry er sennilega geðsjúklingur að sprauta geðlækni með geðlyfjum.

Sálfræðingar vinna á mun breiðara sviði. Við höfum áhuga á og rannsökum klikkaða og heilbrigða, börn og fullorðna, dýr og menn, þroska, hugsun, hegðun, samskipti og geðraskanir. Geðlæknar eru fyrst og fremst læknar. Þeir hafa bara áhuga á greiningu og meðhöndlun geðsjúkdóma. Það hafa sálfræðingar líka, en ekki bara.

Í praxís er munurinn á því að leita til sálfræðings og geðlæknis með geðrænan vanda sá að læknirinn má gefa lyf en það má fræðingurinn ekki.

Mér finnst brandarar um geðlækna fyndnir eins og sá sem er í upphafi þessa bloggs. It´s funny cause it´s true. Geðlæknar eru lúðar og það er gaman að gera grín af þeim. Það er líka ekki séns að þeir hafi húmor fyrir sjálfum sér, enda vandir að virðingu sinni.

Mín reynsla af geðlæknum er þessi: Þegar sálfræðingur í kjölfar ítarlegrar greiningar kemst að þeirri niðurstöðu að ástæða sé til að meta hvort lyfjameðferð sé viðeigandi hringir hann í geðlækninn. Geðlæknirnn skrifar svo lyfseðilinn, alvarlegur á svipinn. Það er basically það sem þeir gera. Skrifa lyfseðla eftir pöntunum sálfræðinga og eru alvarlegir á svipinn. Það er líka mjög mikilvægt starf.

Nei, nei, Láttu ekki svona. Ég þekki marga úrvalsgeðlækna. Eða a.m.k. svona tvo.

2006-11-14T07:22:00.000-08:00

Hljómsveitir

Frá því að ég var fimm ára og við Róbert stofnuðum blokkflautu og Macintoshdollu dúetinn Og svo sveiflast frænkan hef ég alltaf verið í hljómsveit. Oft fleiri en einni og fleiri en tveimur á sama tíma.

Sá myndina Rockstar um helgina og einhverja hluta vegna rifjuðust upp nokkrar spaugilegar hljómsveitarsögur. Blogg Jóns Knúts um Kúpuna jók enn á minningaflóðið.

Útúrdúr: Ég komst að því að við sonur minn höfum sennilega svipaðan húmor. Hann sat í fanginu á mér og horfði stjarfur á Rockstar með pabba sínum. Alveg þögull og einbeittur. Svo kom atriði þar sem aðalsöguhetjan dettur niður stiga sem er hluti af sviðsmynd og endar í hrúgu á gólfinu. Haldiði að litla kvikindið tæplega 4 mánaða gamall hafi ekki hlegið af þessu! Hehe, sagði hann og brosti allan hringinn. Það er nefnilega ekkert fyndnara en einhver sem dettur. Við erum sammála þarna feðgarnir.

Anyways, allar þessar hljómsveitir. Ég hef verið í djazz, popp, þjóðlaga, rapp og rokk hljómsveitum. Ýmist sem trommu, bassa eða gítarspilari. Sumar af þessum hljómsveitum komu aldrei opinberlega fram. Sumar hafa spilað nokkuð reglulega í fjölda ára. Sumar gefið út kassettur og geisladiska, eða einstök lög. Ein var alltaf í sjónvarpinu. Fjölbreytt en samt ekki. Yfirleitt verið nokkuð svipaður mannskapur í þessum hljómsveitum.

Einu sinni var ég í hljómsveit þar sem bassaleikari nokkur hætti fjórum sinnum á sömu æfingunni. Ef ég man rétt var þetta líka fyrsta æfingin hans, eftir að fyrri bassaleikari var rekinn. Í fjórða skiptið sem hann hætti kom hann ekki aftur. Hann var lélegur á bassa og kunni svona svakalega illa við að vera leiðréttur af meðspilurum sínum þegar hann gerði mistök. Hætti nánast í hvert skipti sem það gerðist.

Talandi um að reka og ráða. Á tímabili voru menn allir í þessu. Einn rekinn í dag og annar á morgun. Maður vissi aldrei hver var í hljómsveitinni sinni. Stundum tóku tveir meðlimir sig meira að segja til og ráku hvorn annan. Þvílíkt fjör! Good times. Einu sinni var nýr meðlimur ráðinn og rekinn eitt og sama kvöldið án þess að nóta væri sleginn, ekki á hljómsveitaræfingunni heldur bara á kvöldvöku í Neskóla.

Í einni hljómsveitinni samanstóð lagalistinn einfaldlega af öllum þeim lögum sem gítarleikarinn kunni. Þegar hann lærði nýtt lag bættist það sjálfkrafa inn á lagalista hljómsveitarinnar. Eitt lag, sem hann kunni ekki, spilaði ég á gítar. Það fannst honum fúllt. Í hvert sinn sem það slitnaði strengur á gítarnum var það mér að kenna því ég spilaði að hans mati ekki af nægilegri nærgætni.

Ein hljómsveitin var afar vinsæl í nágrannasveitarfélögum Norðfjarðar, sérstaklega meðal unglingsstúlkna og gekk bandið undir viðurnefninu Fallega hljómsveitin. Við þóttum varla meðalmenn meðal stúlknanna á Nesk en það vissu þær ekki þarna í kring og ljóminn sem stafaði af strákum sem kunnu að spila Guns ´n´ roses klárlega ómótstæðilegur. Einu sinni á balli, þar sem stúlkurnar slógust um alla hluti sem hljómsveitarmeðlimir höfðu snert eða horft á lengur en 10 sekúndur, hennti bassaleikari sveitarinnar skóreimum sínum út í áhorfendaskaran. Við það brutust úr slagsmál. Nokkrum árum seinna var umræddur bassaleikari staddur í partýi í þessum bæ og tók þá eftir því að skóreimar héngu á vegg í húsnæði stúlkunnar sem hélt partýið. Hún hafði þá unnið slaginn og skóreimarnar hlotið heiðursess og skreytt vegg hennar í mörg ár.

Underlagasta hljómsveit sem ég var í var þó sú sem var í sjónvarpinu. Í heilt sumar fékk ég ókeypis bjór, því bjórfyrirtæki styrkti þáttagerðina. Við áttum að helst alltaf að vera fullir og að sýna þeim sem á horfðu að við vorum fullir vegna drykkju á tiltekinni bjórtegund. Einnig fékk ég frítt að borða á Hard Rock þetta sumar. Eins og ég gat í mig látið af öllu saman. Sem reyndist vera talsvert. Við fengum að fara framfirir í röðum á skemmtistöðum. Sundlaugar voru opnaðar sérstaklega fyrir okkur. Einu sinni var lokun á skemmtistað frestað vegna þess að við mættum á svæðið. Í þrjá mánuði vorum við VIP. Fengum samt aldrei útborgað frá helvítis sjónavarpsstöðinni. Gátum sjálfum okkur um kennt. Gerðum heimskulega samninga sem voru hriplekir. Og enginn peningur lak til okkar. En það var oft helvíti gaman.

Síðasta ballið sem sú hljómsveit spilaða á var í menntaskóla á Akranesi. Á því balli var söngvarinn fluttur á spítala eftir bara örfá lög. Í miðju Psycho killer byrjaði hann að haga sér undarlega. Hallaði til hægri og ráfaði reikulum skrefum í sömu átt. Ég man að mér fannst þetta bara fjandi kúl sviðsframkoma hjá honum. Svo kom hann að drasli á sviðinu, hátölurum eða einhverju, og labbaði bara á það. Hann hélt áfram að reyna að labba þó svo að draslið væri augljóslega fyrir honum. Þarna var hegðun hans orðin svo undarleg og líkamsstaðan svo skökk og skrumskæld að mig grunaði að það væri eitthvað að. Svo hneig kappinn niður og fékk einhverskonar flog eða krampa. Lá á sviðinu í dágóða stund og hristist og skalf með augun hvít og slef á hökunni. Það sem ég mundi úr skyndihjálp var að halda ekki fólki með krampa, bara passa að þau ræku ekki hausinn í. Ég gerði það. Söngvarinn missti svo meðvitund og var fluttur á spítala. Hljómsveitin fylgdi honum á spítalann, þar vaknaði söngvarinn og vissi ekki hvar hann var né hvað við vorum að gera þar, sem benti til þess að andlegt ástand væri eðlilegt þar sem hann var oftast ekki viss um þessa hluti. Restin af hljómsveitinni fór aftur á ballið og kláraði það með stæl. Hver þarf söngvara?

Í kjölfarið fóru náttúrulega dópsögur af stað. Hann átti að hafa óverdósað á sviðinu og ég veit ekki hvað og hvað. Ég veit reyndar fyrir víst að hann var bláedrú þetta kvöld eins og allir meðlimir hljómsveitarinnar. Hafði að vísu verið slappur og drukkið mikið af orkudrykkjum til að reyna að gíra sig upp fyrir ball.

Endalaust margar svona sögur til. Hver veit nema maður rifji upp fleiri við tækifæri. Það er gaman að vera í hljómsveit.

2006-11-03T05:49:00.000-08:00

Blandali

What's the difference between a psychologist and a magician?
A psychologist pulls habits out of rats

2006-10-31T02:26:00.000-08:00

Yesterday was dramatic, today is OK.

Líður betur í dag en í gær. Ég var niðurdreginn þegar ég bloggaði í gær. En lengi getur vont versnað og dagurinn versnaða enn frekar eftir hádegið þegar ég frétti að Lóló, amma Guðnýjar, hefði látist. Hennar verður sárt saknað. Ég vona að ég verði jafn lífsglaður þegar ég verð 84 ára eins og hún var.

Einar Smári vaknaði klukkan 6 í morgun. Hann er svo klár að í stað þess að væla til að tilkynna foreldrum sínum að hann vilji athygli, tekur hann upp á því að hlæja, hjala og brosa til manns. Það er ómótstæðilegt. Þá fer maður á fætur til að leika við litla manninn. Honum er alveg sama þó ég þurfi að vinna eitthvað fram eftir kvöldi í dag. Maður kemst upp með tilitsleysi þegar maður er 3 mánaða gamall.

Einhvern tímann áður hef ég lýst yfir andsöðu minni við kukl og þvælu á þessu bloggi. Grein í Mogganum þar sem sérfræðingar (innan stórra gæsalappa) voru spurðir um ráð við kvefi vakti athygli mína. Þessi grein er einnig til umfjöllunar á vantru.is. Kvef er náttúrulega sjúkdómur sem aðeins læknast með tíð og tíma. Þannig sjúkdómar eru uppáhald þvælu- grasa- hómó- reiki- kuklmeistara. Benedikta Jónsdóttir í heilsuverlsuninni Maðu lifandi gaf þessi ráð:

Af því að öll vandamál byrja í þörmunum er gott að taka Asidófílus-hylki reglulega. ... Svo er gott að fá sér teskeið af hrárri kókosfitu og matskeið af hörfræjaolíu sem er rík af Ómega 3, 6, og 9 fitusýrum. Með þessu ná kvefbakteríurnar ekki fótfestu í líkamanum og renna út.
Benedikta segir svo að fjölmargar rannsóknir bendi til þess að hvítlaukur, C-vítamín og íslenska hvannarótin virki vel á kvefið, séu bakteríudrepandi. Loks minnist hún á hómópatalyf sem hún segir djúpvirk.

Þetta er svo stórkostlega heimskulegt að það gladdi mitt litla hjarta. Ég nenni ekki einu sinni að tala um þá fullyrðingu að öll vandamál byrji í þörmunum. Allir sem hafa fallið í Líffæra og lífeðlisfræði 103 vita hvurslags dásemdar þvæla það er. Best finnst mér hvað hún kann mörg ráð og er vel að sér um bakteríudrepandi og hreinsandi efni sem vinna svona vel á kvefinu.

Snilldin er auðvitað sú að bakteríur valda ekki kvefi. Það gera vírusar. Það er því óþarfi að hreinsa úr líkamanum kvefbakteríurnar, þær eru nefnilega ekki til, nema hugsanlega í hausnum á henni. Ætli einhver bendi konunni á það við tækifæri?

Ég reyndar efast ekkert um að hún kann líka fjölda ráða við vírussýkingum ýmisskonar. Það kann ég líka. Ég hef nefnilega ákveðið að selja dúpvirkar hómópatískar lausnir á lægra verði en þú finnur nokkurs staðar annarsstaðar. Einnig býð ég uppá árunudd, árauheilun, áruráðgjöf og áruteikningar á besta verði í bænum. Einnig fann ég útí fjöru nokkra orkusteina sem eru beintengdir frumkrafti jarðar og geta læknað ilsig, flösu, málhelti og greindarskort. Svo er ég um þessar mundir að blanda blómadropa sem hafa endurbætandi áhrifa á DNA, tauga- meltinga- og stoðkerfið. Þeir verða þó fjandi dýrir þar sem ég þarf að hugleiða yfir þeim svo lengi svo full virkni náist.
Einnig hef ég til sölu lyfleysu sem er eitt magnaðasta virka efni veraldar.

Rannsóknir hafa ítrekað sýnt fram á að ekkert virkar jafn vel og lyfleysa.

2006-10-30T04:16:00.000-08:00

Í rusli

Oftast blogga ég þegar ég er glaður eða reiður. Núna er ég dapur en á sama tíma þakklátur.

Lag dagsins er Thief með Our Lady Peace. Til heiðurs öllum litlu hetjunum sem vinna marga bardaga en tapa á endanum stríðinu.

Annars er allt gott að frétta. Nema að ég er mað hausverk.

2006-10-27T05:27:00.000-07:00

Vinsamlegast

Ég verð vinsamlegast að biðja fólk að hætta að þeyta bílhorn sín að mér í umferðinni. Það gerist reyndar ekki oft en í gær gerðist það tvisvar. Þetta fer bara alveg með mig. Maður er kannski í þungum þönkum/í bullandi fíling með lagi í útvarpinu/naglalakkandi á sér tánegglurnar og allt í einu BÍÍÍÍBBBB. Hvað er það?

Í fyrsta lagi er ég mjög hvumpinn og bregður alltaf. Mér bregður við bókstaflega allt. Mér bregður við að vakna. Einhver fer að tala við mig upp úr þurru og þarf svo að bíða í 37 sekúndur meðan ég öskra stanslaust frávita af skelfingu. Síminn hringir og ég prumpa af taugaveiklun. Allt kemur mér á óvart. Hávær bílflauta gæti því auðveldlega drepið mig.

Í öðru lagi þá eru manngildi á borð við yfirvegun, rósemi og ermm... yfirvegun, lítils metin í reykvískir umferðarmenningu. Ég er sjaldan að flýta mér. Ég er líka sjaldan með hugann við það sem ég er að gera. Þetta leiðir það af sér að ég gæti tekið mér örfáar sekúndur til umhugsunar eftir að græna ljósið kemur. Bara örfáar, rétt til að jafna mig og rifja upp hvert ég er nú aftur að fara. Svo keyri ég oftast frekar hægt. Það er öruggara.

Djúp fljót renna hægt.

Í þriðja lagi þá veit ég ekki hvað ég á að gera. Hver eru hin æskilegu viðbrögð? Oft verð ég hálf miður mín og langar mest til að labba út úr bílnum, banka á rúðuna hjá þeim sem flautaði og segja: Sorry, elsku kallinn ég var bara að pæla í því hvor mænan á skjaldbökum bogni eða dragist saman þegar þær draga hausinn inn í skelina. Hvað heldur þú? Einmitt. Ætlaði alls ekki að tefja þig. Ég skal bruna strax af stað núna.

Þá yrði ég sennilega laminn. Óbótanna til.

Fokk jú puttinn gæti líka verið æskilegt viðbragð við þessar aðstæður. En þá læðist að mér það sem ég kalla efasemd sálfræðingsins: Hvað ef þetta er skjólstæðingur minn? Þessi hugsun er okkur hausurunum þungbær og ætti að teljast til skrilljón launaflokka vegna andlegs álags.

Ég legg til að bílflautur verði fjarlægðar úr öllum bílum.

Þess má geta í óspurðum fréttum að ég er núna í 50% starfi sem (dreg djúpt andann....) Verkefnisstjóri þekkingarstöðvar í málefnum fatlaðra barna. Flottur titill ekki satt? Ég hlakka mikið til að fá að vita hvað hann þýðir. Til að byrja með þýðir hann aðeins hærri laun, sem er gott því mér líkar vel við peninga. En jafnframt spyr maður sig hvort ég þurfi þá að vera duglegri í vinnunni sem er augljóslega ekki svo gott.

Svo er ég í 50% starfi sem óbreyttur, sauðsvartur, almúga sálfræðingur. 50 plús 50 ku vera 100.

Nú styttist í fæðingarorlof.

2006-10-17T07:54:00.000-07:00

Staðreyndir

Ég, Guðný og Einar Smári eyddum fimmtu-, föstu-, laugar- og sunnudegi á Nesi við Norðfjörð. Þar var farið ógætilega með mat og annan munaðarvarning. Mest bara flatmagað og prumpað, þó.

Talsvert af fólki er spennt fyrir Airwaves um þessar mundir. Ég ætla ekki. Football Manager 2007 kemur út á föstudaginn og mín helgi mun snúast um að þykjast stjórna boltasparksliði í útlöndum í tölvunni minni. Ég mun rökræða við leikmenn sem ekki eru til og láta gríðarlegar skapsveiflur, vegna úrslita leikja sem ekki skipta neinu máli, bitna á vinum og vandamönnum. Mér finnst það svo ógeðslega gaman.

Reyndar koma mamma og pabbi í heimsókn en ég vona að þau trufli mig ekki mikið.

Sumir halda að óvéfengjanlegar staðreyndir séu ekki til. Eru þeir þá þeirrar skoðunar að það sé óvéfengjanlega staðreynd að óvéfangjanlegar staðreyndir séu ekki til? Það hlýtur að valda streitu að vera alltaf í bullandi þversögn við sjálfan sig.

Streita er ekki holl. Ég veit allt um það en. Óvéfengjanleg staðreynd.

Hér líkur röksemdarfærslunni.

2006-10-04T04:16:00.000-07:00

Jesus juice

Sá í Fréttablaðinu að Micheal Jackson er að hugsa um að opna búálfaskemmtigarð þar sem hann er heillaður af írskum þjóðsögum. Ég reikna með því að hinir íslensku Búálfar verði þá þar, almenningi til sýnis, í þartilgerðum búrum. Michael veit sem er að það er auðvelt að fá íslenska Búálfa til að gera nánast hvað sem er ef þeir fá bara nóg Jesus juice.

Ég er óstjórnlega hræddur við karlmenn sem afgreiða í tískuvöruverslunum. Þið kannist við týpuna, trendí ljósabekkjagæjar með þrjár geltúbur í hárinu og í nýjustu tískuvöruvarningum. Rosa metró, rosa hressir, vita allt um hönnun og ljósmyndun. Ég er hræddur við þá. Veit ekki alveg hvernig á því stendur.

Ég gæti hafa týnt trommusettinu mínu. Kemur í ljós.

Síðustu daga hefur verið spes að vera austfirðingur í höfuðborginni. Ég er sem betur fer í ágætis þjálfun í að forðast umræðuefni sem eru mér ekki að skapi og hef því lítið sem ekkert haft mig frammi um þetta vatn upp á fjöllum sem menn ætla að búa til rafmagn með. Hef ekki einu sinni haft á orði að Ómar Ragnarsson sé farinn að sína ýmis merki sem allir sem þekkja til starfsemi miðtaugakerfisins vita að benda til fyrstu stiga heilabilunarsjúkdóms. Hvað þá tjáð mig um hræsni ýmissa listamanna eða stórundarlega umfjöllun fjölmiðla um þetta allt saman. Fæst orð, minnst ábyrgð.

Þó hefðu margir hér í höfuðborginni gott af því að fá að vita að það eru tvær hliðar á þessu máli. Já, gott fólk, það eru til aðrar skoðanir en ykkar eigin. Og þeir sem eru ósammála mér hafa, eðli málsins samkæmt, rangt fyrir sér.

These are my principals. If you don´t like them, I have others.

2006-09-28T03:51:00.000-07:00

Come over to the darkside....

http://www.myweb.is/virkjum/virkjum.php

Skrifiði undir börnin góð.

There are two types of people in the world. Those who divide the world into two types of people, and those who don't.

2006-09-26T05:46:00.000-07:00

TA DA!!

Klárlega eru enginn takmörk fyrir því hvað það er hægt að vera sætur.

Verulega er ég sáttur við nýju Survivor seríuna. Survivor: Apartheid Island, eins og ég kýs að kalla hana. Fólk aðskilið eftir kynþáttum. Ég legg til, í beinu og röklegu framhaldi, að í næstu seríu verði konum bannað að kjósa á Tribal counselum.

Ég hef verið aðeins að vinna í sambandi mínu og tónlistar upp á síðkastið með þónokkrum árangri. Hlustaði á sólóplötu Dave Matthews, sem heitir Some Devil, í gær og var upprifinn af snilldinni. Sérstaklega kom titillag plötunnar mér til. Svo var ég að keyra heim úr vinnunni og Tommy the cat með Primus var í útvarpinu. Svei mér þá ef það bjargaði ekki deginum hjá mér. Svei þér þá, líka.

Óþolandi við það að kunna eitthvað pínu á hljóðfæri að hvergi má fólk koma saman til að skemmta sér án þess að það þyki rakið að knýja mann með hópþrýstingi og hótunum í að sjá um skemmtiatriði. Ætti að mæta með trommusettið, droppa sýru og taka 45 mínútna trommusóló. Það væri þá skemmtiatriðið. Eða, og þetta var mér að detta í hug, mæta með kassagítarinn og syngja eitthvað ömurlega vont og skelfilega einlægt frumsamið lag, þannig að allir fengu gríðarlegarn aulahroll og yrðu heiftarlega vandræðalegir. Svo myndi ég ganga um og spyrja alla, enn með tár á hvarmi, í fullri einlægni og alvöru hvað þeim hefði fundist um lagið mitt. Eða, nei, nei. Læt örugglega undan þrýstingi og geri eins og mér er sagt.

Reyndar hef ég í seinni tíð orðið flynkari í að segja nei. Hef til dæmis fallist á að halda tvo fyrirlestra í næsta mánuði en hafnaði þremur. Fyrir ári síðan hefði ég sagt jamm og jájá við öllu.
Það er svo gott að segja stundum nei.

Til er sjónvarpsþáttur sem heiti Arrested Development og er hann fádæma mikil snilld.

Hvað finnst ykkur um samhengislausar bloggfærslur?

Ég er nánast alveg hættur að drekka kaffi. Núna drekk ég grænt te.

2006-09-19T06:40:00.000-07:00

Stolt

Aldrei hef ég verið jafn stoltur og þessar 8 vikur og 4 daga sem ég hef verið pabbi einhvers. Í gær náði stoltið alveg nýjum hæðum.

Litla fjölskyldan var á leið í Bónus. Guðný keyrði, Einar Smári sat í stólnum sínum í framsætinu og ég í aftursætinu. Við Einar vorum að spjalla og hlæja saman. Allt í einu, eins og ekkert sé eðlilegra, tekur litli maðurinn vísifingur hægri handar og rekur hann á bólakaf í aðra nösina sína. Við þetta tryllist ég náttúrulega af gleði, sonurinn að bora í nefið!! Í fyrsta sinn!! Og svo, bara til að taka allan vafa af með það að þetta gæti hafa verið einhverskonar tilviljun, tekur hann fingurinn út og smeygir honum fagmanlega í hina nösina!! Hann boraði í báðar nasir. Eins og atvinnumaður.

Svo tók hann puttann út og otaði honum framan í foreldra sína, eins og til að segja: Já. Þetta kann ég. Takiði nú horið af puttanum mínum.

Stolt.

Þar sem mamma hans er með hann heima alla daga á meðan ég vinn tel ég nokkuð ljóst hvar drengurinn lærði að bora svo fagmannlega í nebbann sinn.

2006-09-13T07:56:00.000-07:00

Alþjóðlegur forvarnardagur gegn sjálfsvígum

Síðasti sunnudagur, 10. sept., var World Suicide Prevention Day. Sem einhver sem lætur sig geðheilbrigðismál varða ætla ég að blogga aðeins um það.

Á bilinu 20 til 60 milljón manns reyna sjálfsvíg á hverju ári að mati WHO. Um það bil 1 milljón af þeim tekst ætlunarverkið. Fleiri falla fyrir eigin hendi á ári hverju en falla samanlagt í stríðum og morðum á heimsvísu.

Sjálfsvíg eru algengust meðal tannlækna, lækna og dýralækna. Af hverju? Þeir hafa aðgang að efnum sem virka vel í þessum tilgangi og kunna að nota þau.

Um það bil einn þriðji af öllum sjálfsvígum eru framinn með skordýraeitri. Takmarkaðri aðgangur að skordýraeitri og byssum myndi stórfækka sjálfsvígum.

Það er mat WHO að á síðusti 45 árum hafi tíðni sjálfsvíga á ári hækkað um 60% yfir allan heiminn. Sjálfsvíg er núna ein af þremur algengustu dánarorsökum hjá aldurshópnum 15-44 ára.

Það eru til góðar meðferðir við þunglyndi, geðklofa, geðhvörfum og alkóhólisma. Ekkert myndi fækka sjálfsvígum jafn mikið og að tryggja þeim sem á þurfa að halda aðgang að slíkri meðferð.

Næsta blogg verður örugglega á léttari nótum.

2006-09-12T05:41:00.000-07:00

Vísindamaðurinn í vöggunni

Vísindamaður hallar sér yfir vögguna og starir á smágerða undrið sem þar liggur. Af persónulegum ástæðum hefur hann sérstakan áhuga á þessu eintaki. Hann er að leyta svara við stórum spurningum, hvernig hugurinn virkar, hvernig heimurinn virkar, hvernig tungumál virkar.

Litli vísindamaðurinn í vöggunni starir til baka. Hann er líka að leyta svara við nákvæmlega sömu spurningum.

Er það nema von að þeir brosi til hvors annars.

2006-09-01T04:27:00.000-07:00

Músík!

Það er óhætt að segja að tónlist hafi lengi verið mitt helsta áhugamál. Ég hef hlustað á tónlist, spilað tónlist og talað um tónlist út í eitt. Í mörg ár. Haft miklar skoðanir, hampað sumum og gert lítið úr öðrum, aðhyllist sumar stefnur eða listamenn og er á móti öðrum stefnum eða listamönnum. Pælt mikið í þessu.

En ekki síðustu mánuði. Það verður að viðurkennast að heillengi hef ég lítið sem ekkert hlustað á tónlist. Þá er ég ekki bara að tala um síðustu daga, ég er að tala um eitthvað í kringum heilt ár. Bara lítið verið að hlusta og pæla og tala um músík. Sem eitt sinn var mínar ær og kýr. Lítið spilað líka. Hef ekkert vit á því sem er að gerast í bransanum. Fáar og ómerkilegar skoðanir og meiningar.

Hvað er málið? Ég man ekki, í fullri alvöru, hvaða geisladisk ég keypti síðast. Það er það langt liðið. Síðasta plata sem ég downlaodaði var nýj Tool platan. Hlustaði á hana einu sinni.

Gömul uppáhöld eins og Chili Peppers og Pearl Jam hafa nýlega gefið út plötur sem ég hef ekki einu sinni heyrt.

Neistinn í ástarsambandi mínu við tónlist hefur verulega dofnað…….

Ég er ekki einu sinni viss um að ég sakni tónlistar. Hef sjaldan verið jafn ánægður með lífið og tilveruna.

Kannski þurftum við bara hlé hvort frá öðru, ég og tónlist. Kannski er eitthvað þarna úti sem kveikir aftur neistann sem lífið snérist einu sinni um.

Mælið þið með einhverju?

2006-08-29T05:00:00.000-07:00

Þröngsýnn, þrjóskur og lokaður…

Ég nenni ekki lengur að mómæla fólki sem heldur fram ýmsum hlutum sem ég tel vafasama í besta falli og algjört bull í versta falli. Nokkrar ástæður fyrir því:

1. Það er of mikið til af þessu fólki. Ég gæti bara gert ekkert nema rifist allan daginn, alla daga.

2. Þeir kunna oft illa rökræðulistina, skilja ekki röksemdarfærslur og rökvillur eða hafna því jafnvel alveg að rök skipti einhverju máli. Þar af leiðir að rökræður við þá eru oft tilgangslausar.

3. Maður eignast enga vini með því að benda fólki á villur vega þeirra. Sem er sorglegt því öll gerum við villur og mistök og eigum að vera þakklát þeim sem leiðréttir okkur.

4. Maður er oft kallaður illum nöfnum svo sem þröngsýnn, þrjóskur, lokaður, menntasnobb, besservisser og fleira, því maður er ósammála fólki sem telur sig vera með opinn huga, víðsýnt og fullt af auðmýkt.

Þess má geta að ég tel fullt, fullt, fullt af hlutum falla undir það að vera í besti falla vafasama og í versta falli stórhættulegt bull. Hér eru nokkur dæmi: Trúarbrögð (eins og þau leggja sig…), heilun, heildrænar lækningar, höfuðbeina- og spjaldhryggsmeðferð, miðlar, Bowen-tækni, Reiki, vitræn hönnun, sjálfshjálparbækur, póstmódernismi, lyfleisuáhrif, tilfinningagreind, fjölgreindarkenningar, höfrungaorka, innhverf íhugun, neuro-lingustic programming, hómópatar, blómadropar, næringaþerapistar, fæðubótarefni, Davies-kerfið, Atkins-kúrinn, dáleiðsla, sálgreining, nálastungur, eigindlegar rannsóknaraðferðir, stjörnuspeki og margt, margt, margt fleira. Gæti haldið áfram í allan dag.

Þar með er ekki sagt að ég sé á móti eða hafni algjörlega öllu því sem ég taldi upp. Bara að ég efast um það. Ég er efasemdamaður. Ég efast stórlega um sannleiksgildi og gagnsemi alls þess sem ég taldi upp. Það að hafna einhverju algjörlega þýðir að maður sé 100% viss. Ég er ekki 100% viss um neitt. En ég efast stórlega um margt.

Það er ekki vinsælt að vera efasemdamaður. Að spurja óþægilegra spurninga eins og “ hvað hefurðu fyrir þér?” Þó finnst mér gaman að rökræða en mér leiðist skítkast og hártoganir.

En ég hef, sem fyrr segir, gefist upp á að segja eitthvað eða eiga frumkvæði að rökræðum þegar þessir hlutir koma til tals. Sjá áðurnefndar ástæður. Sem dæmi má nefna að ég hitti konu í fyrradag sem talaði af áðdáun um Bowen tækni, grasalækningar og höfuðbeina- og spjaldhryggsmeðferð og hafði upp fullyrðingar um ágæti þessara hluta. Ég steinhélt kjafti.

Ef einhver vill rökræða eitthvað þessu tengt er ég meira en til.

Og til að hefna mín: Allir pómóar eru hálfvitar.

2006-08-21T08:57:00.000-07:00

Ves En

Lenti í bílavanda í gær. Sprungið dekk. Tók eftir því fyrir nokkrum vikum að það væri að leka loft úr þessu dekki. Mín leið til að takast á við slíkan vanda er að gera ekkert. Ignore it and maybe it will go away. Það mistókst og þegar ég og Guðný og Einar Smári ætluðum að fara í afmælisveislu í gær kom í ljós að framdekkið vinstra meginn var loftlaust.

Ég skipti um dekk eins og karlmanni sæmir en bíllin hjökkti eitthvað undarlega. Sennilega eitthvað stillingaratriði þar sem varadekkið er af allt annari stærð og gerð en hin dekkin. Ég tók því strætó í vinnuna í morgun. Það var gaman.

Einar Smári hjalar og brosir út í eitt, sem er ferlega gaman. Hann skellti sér í bæinn á Menningarnótt, horfði á afa sinn singja í ráðhúsinu og fílaði það furðuvel (sem vekur upp spurningar um tóneyra barnsins...). Þegar flugeldasýningin var að hefjast þóknaðist honum að fá sér blund og svaf hann því í gegnum aðalfjörið.

Hjúkkan sem kemur heim að skoða Einar og vikta hann og svoleiðis hefur ítrekað orð á því að hann sé algjört draumabarn.
Eins og það þurfi eitthvað að koma mönnum á óvart að hér sé yfirburðamaður á ferð.

Vinnan kominn á fullt sem er fínt. Finnst oftar en ekki gaman í vinnunni. Fólk er samt óendanlega skrítið. Ekki orð um það meir.

Konan mína gaf mér kippu af bjór í fyrradag. Heppinn ég.

Ég er rólegur og varkár bílstjóri. En ég er ökufantur með barnavagn. Undarlegt.

2006-08-11T06:50:00.000-07:00

Hasta la vista, baby!

Þeir sem þekkja mig vel vita að ég skrifaði BA ritgerð um möguleika tölva á að verða meðvitaðar, í sama eða svipuðum skilningi og fólk er meðvitað. Þetta telst á sviði gervigreindarvísinda sem er samsuðusvið sálfræði, heimspeki, taugavísinda og tölvunarfræði.

Niðurstaðan var sú að það væri í það minnnsta fræðilega mögulegt að tölvur verðir einn daginn meðvitaðar. Fræðilega mögulegt. Kikkerinn er sá að það er tæknilega líklegt líka. Tölvur geta öðlast meðvitund og munu líklega gera það, semsagt.

Hér, http://www.opencyc.org/, stendur til að sleppa fyrsta self-aware hugbúnaðinum út á netið.

Hvað myndi Sarah Connor segja?

Bjóðum nýja yfirdrottnara mannkyns velkomna og reynum öll í framtíðinni að vera þægir þrælar.

2006-08-08T06:59:00.000-07:00

A dietary concern

What is the worst thing about eating vegetables?

The wheelchairs.

2006-08-08T05:00:00.000-07:00

Bæ bæ sumar!

Þá er sumarfríið mitt búið og sálfræðiþjónusta Reykjavíkurborgar við börn og unglinga kemst aftur í lag, þar sem ég er mættur í vinnuna.

Það dettur varla af manni brosið þessa dagana. Einar Smári er afar þægilegt barn, grenjar lítið nema þegar hann er verulega pirraður og sefur vel á nóttunni. Hann er farinn að hjala og brosa, sem er náttúrulega það sætasta sem til er í heiminum.

Ég er orðinn vel að mér um brjóstagjöf. Sem er gott. Ég kenni nefnilega uppeldisnámskeið og hef alltaf óttast að fá spurningar frá nýbökuðum foreldrum um brjóstagjöf, þar sem ég hef aldrei vitað rassgat í bala um slíkt. Ekki lengur.

Framkvæmdastjóri Þjónustumiðstöðvarinnar benti mér á þegar verið var að skipuleggja vetrarstarfið (og ég vildi eins og alltaf leggja áherslu á fyrirbyggjandi uppeldisnámskeið fyrir foreldra og að meira sé lagt í úrræði vegna hegðunarraskana…) að ég ætti kannski fara varlega í að eyða öllum kvöldum í kennslu uppeldisnámskeiða og eyða meiri tíma í að ala upp eigið barn. Asssssssssgoti góður punktur. Maður þarf að hugsa ýmislegt svona upp á nýtt núna. Maður þarf að passa sig á að missa sig ekki í vinnu, eða annari vitleysu, þar sem maður á konu og barn sem þarf að hugsa heilmikið um. Ný forgangsröðun tekur tíma að síast inn.

Sumarfríið leið mjög fljótt.

Fyndið með þetta barnastúss. Fólk er svo ótrúlega upptekið af þessu. Skoðiði spjallsvæði á vefum eins og barnaland.is og doktor.is, þar snýst allt um meðgöngu og nýbura. Það eru að minnsta kosti 2 tímarit og 1 sjónvarpsþáttur í gangi sem fjalla bara um börn, meðgöngu og uppeldi. Allir eru sérfræðingar með ráð undir rifi hverju. Þvílík vitleysa. Meira að segja á sjúkrahúsinu fengum við Guðný fullt af afar misvísandi ráðum, frá fólki sem á að heita sérfræðingar á þessu sviði.

Það segir manni að flestir eru að gefa ráð út frá því sem þeim finnst en ekki þekkingu á raungögnum.

Við erum sem betur fer háskólagengið fólk með nokkuð ítarlega þjálfun bæði í að safna að okkur upplýsingum og að vega og meta upplýsingar og gögn. Sáum okkur því fært að hunsa meirihluta þeirra ráða sem við fengum og vega og meta sjálf, út frá þeim upplýsingum og forsendum sem við höfum, hvað best sé að gera. Það hefur gengið mjög vel hingað til.

Ég vorkenni sárlega fólki sem ekki eru fagmenn á þessum sviðum og þarf að reiða sig á misvísandi ráð frá hjúkkum, ljósmæðrum, foreldrum, öfum og ömmum, frændum og frænkum og öðrum mishæfum sérfræðingum.

Bestu ráð sem ég get gefið foreldrum er ekki hlusta á neinn. Leitiði upplýsinga og takið ykkar eigin ákvörðun. Ekki kaupa Pampers, Libero eru miklu betri. Libero er létt og nett….

2006-07-22T16:00:00.000-07:00

Einar Smári Orrason

Að verða pabbi er magnaðasta og dásamlegasta tilfinning í öllum heiminum. Afkvæmið kom í heiminn 01:57 þann 21.júlí. Það ferli að koma drengnum út út kviðnum hófst aðfaranótt þriðjudagsins 18.júlí. Þetta voru þrír erfiðustu sólarhringar sem ég hef upplifað. Segi þá sögu alla seinna.

Aðalmálið er að móður og barni heilsast vel og við foreldarnir erum vægast sagt í skýjunum með krílið okkar.

Ekkert barn telst að fullu fætt í dag fyrr en það er komið með heimasíðu. Okkar er barnanet.is/einarsmari

Þar má sjá myndir af litla kallinum og örþreyttum foreldrum.

2006-07-06T07:09:00.000-07:00

Súrrealísk stemning....

Í dag hef ég verið hundeltur um allan bæ af tveimur tælenskum túlkum. Afleiðing samskiptaörðugleika mín og túlkaþjónustu Alþjóðahúss. Ég hugsa að það væri einfaldast fyrir mig í stöðunni að læra bara tælensku og láta samskiptum við túlkaþjónustu lokið.

Krakkinn í bumbuni á Guðnýju harðneitar ennþá að koma þaðan út, þrátt fyrir skýr fyrirmæli frá foreldrum sínum þar að lútandi. Ég hef í kjölfarið greint hann með mótstöðuþrjóskuröskun og er að íhuga lyfjagjöf, samanber síðasta blogg.

Væntanlegt stórveldi enskrar knattspýrnú, C. Palace, fer mikinn á leikmannamarkaði. Hefur nú selt besta sóknarmanninn og varnarmanninn í liðinu og losað sig við tvo byrjunarliðs miðjumenn. Í staðinn hefur liði keypt óþekktan miðvörð. Frá Hull. Og ráðið nýjan markmannsþjálfara.

Þetta tel ég mjög vænlegt til árangurs og spái því að mínir menn mali 1. deildina næsta vetur.

Í dag kl 16:00 hefst langþráð sumarfrí. Ég ætla að sofa þangað til að barnið fæðist.

2006-07-04T03:30:00.000-07:00

Að bæta lífsgæði með lyfjum....

Ný könnun hjá áströlskum háskólafávitum leiddi í ljós að við íslendingar erum hamingjusamasta þjóð í gervallri veröldinni. Hvað svo sem það þýðir. Við erum einnig sú þjóð sem hámar í sig mest að geðlyfjum, per höfðatölu. Orsök og afleiðing?

22 milljónir Bandaríkjamanna taka geðlyf á hverjum degi. Er það ekki fínt? Erum við ekki hjálpa þeim sem eru lasnir? Nei.

Felst allar rannsóknir sýna að u.þ.b. tæplega helmingur þeirra sem haldnir eru alvarlegum geðröskunum fá enga meðferð við sínum kvilla. Oftast vegna þess að þeir einfaldlega leita sér ekki meðferðar.

Hverjir eru þá að taka öll þessi geðlyf? Pétur og Páll?

Þegar okkur lýður illa förum við læknis, fáum brjóstastækkun, fitusog, andlistliftingu eða Prozac. Cosmetic psychiatry mætti kalla þessa nýju grein. Af hverju að vera óhamingjusamur þegar það er til pilla sem hjálpar?

Flest notum við geðlyf til að bæta líðan og auka lífsgæði. Ég drekk kaffi á morgnanna. Fæ mér stundum bjór að kveldi. Neurotrópísk efni sem hafa áhrif á skynjun, líðan og dómgreind. Hversu stórt er skrefið frá því að taka efni sem blokkar adenósín viðtaka í heilanum (koffín) yfir í efni sem hamlar endurupptöku á serótóníni í taugamótum (Prozac t.d.)? Ekki rosalega stórt líffræðilega en risastórt félagslega.

Nú er ég alls ekki á móti geðlyfjum. Hef sjálfur komið fólki (já, meira að segja litlum börnum) upp á að taka slík lyf. Oft með góðum árangri. Ég er bara að vekja máls á óhjákvæmilegum spurningum framtíðarinnar. Lyfin eru að verða betri, aukaverkanir færri. Ef við getum öll verið glaðari, hressari, framfærnari, gáfari o.s.frv. með því einu að taka réttu pillurnar......á einhver eftir að spyrja, af hverju ekki?

Sumir eru talsmenn þess að óhamingja sé eðlileg og engin ástæða til að lækna hana með lyfjum. Aðrir eru talsmenn þess beita eigi öðrum aðferðum en beinum inngripum í taugakerfi viðkomandi ef eitthvað bjátar á í hegðun-, líðan- eða þroska viðkomandi. Sérstaklega hvað varðar þau frávik sem aðrar aðferðir virka vel á. Slíkar aðferðir eru til við mörgum kvillum. Ég hef atvinnu af þessum aðferðum aðallega. En stundum eru lyf bara nauðsynleg.

Ef við flokkum blóðþrýstingslyf sem geðlyf (en orsakir blóðþrýstingsvanda eru langoftast streita...) er ég nokkuð viss um að meirihluti hins vestræna heims taki á einhverjum tímapunkti lífs síns lyfseðilskyld geðlyf. Það á bara eftir að aukast og áðurnefnd spurning, afhverju ekki?, á eftir að verð áleitnari.

Rétt upp hönd sem tekur geðlyf. Og, af hverju ekki?

2006-06-27T05:38:00.000-07:00

I like lamp

Það er víst ekki mælt með því að óléttar konur taki stórar ákvarðanir á síðustu mánuðum meðgöngu, þar sem þær eru ekki taldar í nóg góðu jafnvægi til þess. Konan mín sannfærði mig því um að taka þá ákvörðun að kaupa nýjan sófa á heimilið, þar sem hún var ekki fær um að taka þá ákvörðun sjálf.

Hún fór í húsgagnaverslun, fann flottan sófa, auglýsti gamla sófan til sölu, ráðfærði sig við vinkonur og ættingja um ýmis sófafræði, mældi íbúðina í bak og fyrir til að tékka hvort nýtt skipulag gengi ekki upp...og lét mig svo vita um hvaða ákvörðun ég þyrfti að taka í málinu. Að sjálfsögðu keypti ég kvikindið, enda fullfær um að taka svona ákvarðanir, ólíkt sumum.

Í gærkvöldi stóð ég inní stofu og úðaði einhverju sulli úr spreybrúsa á nýja sófann, en kallinn í búðinni sagðu okkur að það væri mikilvægt að setja svona efni á hann. Þegar brúsinn var tómur las ég leiðbeiningarnar og komst að því að þetta efni má aðeins nota utandyra og alls ekki nálægt óléttum konum. Ef það er notað innandyra verður maður víst að nota gasgrímu.

Ég hennti því Guðnýju út (sem betur fer var í öðru herbergi á meðan úðunin fór fram) og hálfum sófanum líka. Opnaði alla glugga og hurðir. En varð sjálfur sennilega þarna fyrir óbætanlegum heilaskaða.

Er í alvöru ætlast til þess að maður lesi svona leiðbeiningar FYRIR notkun? Það reyndar stóð á brúsanum: VARÚÐ lesið leiðbeiningar fyrir notkun.....en hver tekur mark á því?

Ég er sauður. En lampar eru kúl.

2006-06-20T04:32:00.000-07:00

Að vinna ekki, en fá samt borgað.

Bráðum fer ég í sumarfrí og skilst mér að þá fái ég laun, þó svo að ég vinni ekki neitt. Þar sem þetta er í fyrsta sinn sem ég vinn alvöru vinnu og fæ að taka alvöru sumarfrí er ég verulega spenntur fyrir þessu.

Ekki svo að skilja að ég muni bara flatmaga og slappa af. Nei ,nei. Ég á náttúrulega von á erfingja í byrjun júlí og skilst mér að það þurfi bara svolítið að hafa fyrir þessum krílum, svona fyrstu vikurnar allavega. Ég á eftir að verða öflugur í bleyjunum....

Blessað sumarfríið, sem ég ætla að nota til að eignsat barn og stússa í bleyjum, bliknar þó í samanburði við það sem á sér stað í desember. Eftir sumarfrí fer ég aftur í vinnuna og vann til 1. des. Þá fer ég í fæðingarorlof. Í hálft fúkking ár. Frá desember 2006 til júní 2007 verð ég heimavinnandi pabbi. Með svuntu og uppþvottahanska.

Blessuð sé jafnréttisbaráttan.

Síðan í gær erum við (ég geng í gegnum samúðarmeðgöngu...) kominn á 38. viku, sem þýðir að ef bumbubúinn skellti sér í heiminn í dag teldist hann ekki einu sinni fyrirburi. Ég er ekki ennþá að skilja að inní maganum á Guðnýju sé bara einhver manneskja sem gæti poppað út á hverri stundu. Fríkað. Ætli honum finnist bakaðar baunir góðar?

Við verðandi foreldrar erum frekar upptekinn af þessu barnastússi núna og varla viðræfuhæf um annað. Skrítið....

2006-06-15T07:15:00.000-07:00

Síðan hvenær.....

.....er gróf sálræn pynting skemmtiefni fyrir almenning? Hér vísa ég til tveggja erlendra raunveruleikaþátta. Annar heitir "Solitary" og í honum eru 9 manns lokaðar af, eitt og sér, í einangruðum klefum. Síðan eru þau beitt svenfskerðingu, þau eru svellt og svo eru þau látin leysa stærðfræðidæmi, sitjandi á naglabretti með háværa sírenu í gangi. Og margt fleira í svipuðum dúr. Sá sem endist þessar pyntingar allar saman lengst vinnur.

Hinn heitir "Shock Treatment" og í honum eru þátttakendur látnir dvelja í yfirgefnum geðspítala og þar eru þau látinn undirgangast ýmisskonar "tilraunir og rannsóknir" sem hannaðar eru til að hræða þau og gera þau varnarlaus, hrædd, stressuð og pirruð. Rutger Hauer stjórnar þessum þætti og hann er hrikalega töff.

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum og sárindum við það að sjá að skemmtanabransinn skuli leggjast svo lágt að framleiða svona viðbjóð og gera ráð fyrir að almenningur hafi gaman af þessu. Ég varð einnig fyrir miklum vonbrigðum og sárindum með að það að kollegar mínir skuli leggja svona þáttum lið sem ráðgjafar og draga þar með starfstétt mína niður í skítinn.

Mestu vonbrigðin og sárindin eru þó þau að fá ekki að sjá þessa þætti.

Helvítis vesen.

2006-06-14T09:33:00.000-07:00

Óvissuferð

Það getur verið varhugavert að skella sér í djamm- og drykkjuferðir með vinnunni sinni. Ég hafði því hugsað mér að hafa varan á þegar ég fór í óvissuferð með vinnunni minni síðasta föstudag. Ég gerði ekki ráð fyrir því að fyrstu áhrif áfengis á miðstaugakerfið eru að maður hættir að hafa varan á.

Það var þrusugaman.

Denni vinur minn var í bænum og hann koma og hitti mig seint um kvöldið. Þá var ég aldeilis hress. Svo hress var ég að yfirmaður minn sagði við mig í gær að ég hefði kallað hann hálfvita. Ég mundi nú ekkert eftir því, en þekkjandi sjálfan mig fannst mér það ekki ólíklegt. Enda væru vinir mínir margir hverjir hálfvitar, en alls ekkert verri fyrir það.

Ég og yfirmaður minn krössuðum þrítugsafmælis boð hjá Draupni Rúnari. Það var stuð.

Svo fór ég og hitti Denna. Kallaði hann sennilega hálfvita. Alls ekki illa meint, hann er snillingur líka, sjáiði til. Við röltum um þangað til að ég sá að það voru dyraverðir að henda einhverjum út af skemmtistaðnum Rex. Það fannst mér sniðugt. Ég sannfærði Denna um að það væri gott plan að fara á Rex og láta henda okkur út. Við fórum á Rex, hittum fólk sem könnuðumst við og drukkum Long Island Ice Tea. Gleymdum alveg að láta henda okkur út. En ég man að ég lamdi Denna í hausinn nokkrum sinnum. Hann lamdi mig á móti. Svo hlóum við og hlóum. En var ekki hent út.

Í óvissuferðinni var hvalaskoðun. Hvalir eru ömurlegir.

Ég var stigavörður í spurningkeppni vinnustaðarins og við það að leysa skildur mínar sem slíkur af hendi varð ég illa skorinn af demantshring. Ég hélt á penna sem fúnkeraði sem bjalla, maður þurfti að ná honum til að fá svarréttinn. Kapphlaup um pennan braust út og einhver fleygði sér á pennan með þvílíku offorsi að hópur fólks endaði í hrúgu á gólfinu. Við það fékk ég hárbeyttan (en afar huggulegan…) hring í hálsinn og skarst þónokkuð. Var alblóðugur. Ég sýndi öllum blóðið og fékk verðskuldaða samúð. Konan sem skar mig var frekar miður sín og hringdi í mig mánudaginn eftir ferðina, voða sorry og svona. Að sjálfsögðu hótaði ég henni málssókn.

Ein var sjóveik í ferðinni og ældi.

Svo var stangveiðikeppni. Ég átti í rökræðum við félagsráðgjafa um gæðamun eigindlegra og megindlegra rannsóknaaðferða þegar ég tók eftir að einhver hafði dregið vænan þorsk upp á þilfarið. Ég var, bæ ðe vei, að rústa henni í þessum rökræðum. Ég stökk til og greip þorskinn, spurði hann hvort hann vildi ekki bjór og sullaði svo úr bjórdósinni minni upp í hann. Svo hennti ég honum í sjóinn og sagði að það gengi ekki að hafa svona fulla fiska í bátnum. Engum fannst ég fyndinn. Svo reyndi ég að halda rökræðunum áfram en fékk litlar undirtektir…….

Þetta var ferlega góð óvissuferð.

Sumt sem ég segi í þessu bloggi er ekki alveg satt. Annað er lygi. En öllu gríni fylgir alvara.

HM er æðislegt. Það er alveg satt.

2006-06-08T06:17:00.000-07:00

Blindir fá Sýn

Nú hefur ekki farið framhjá nokkrum heilvita manni að HM byrjar á morgun. Í gær sagði konan mín við mig “ég hef aldrei séð þig svona miður þín”. Við Guðný höfum verið vinir ævilangt og kærustupar í 5 ár og gengið í gegnum ýmislegt saman, til dæmis dauðsföll í fjölskyldum beggja. En hún hafði aldrei séð neitt fá jafn mikið á mig og atburði síðustu daga.

HM er sýnt á Sýn. Ég er með samning við OgVodafone sem tryggir mér Sýn á sérkjörum. Ég ákvað að virkja þetta tilboð síðustu mánaðarmót. Út af HM, auðvitað.

Ég fór og náði í myndlykil og borgaði fyrsta áskriftarmánuðinn og brosti til starfsfólksins þann 1. júní. Lífið var gott. Sýn átti að afruglast þann 5. júní. HM hefst 9. júní. Ekkert mál.

5. júní: Ég kveiki á sjónvarpinu og stilli á Sýn. Ekkert gerist. Svartur skjár. Þegar líður á daginn og ekkert breytist hringi ég í þjónustuver 365 ljósvakamiðla og krefst skýringa. Kemur í ljós að ég er ekki sá eini sem ætlar að fá sér Sýn fyrir HM. Það er álag á kerfinu og tæknileg vandamál við að kveikja á afruglun hjá nýjum áskrifendum. OK. Á að lagast um kvöldið eða á morgun.

6. júní: Ekkert gerist. Engin Sýn. Íhuga að hringja aftur í 365 en ákveð að þolinmæði sé dyggð. Svo reynist ekki vera.

7.júní: Enn engin Sýn. Ég hringi í 365 ljósvakamiðla. Þau segja að víst sé ég með Sýn. Ég segi: nei, nei. Ó! segja þau þá. Hjálplegt. Samkvæmt þeirra kerfi á allt að vera klappað og klárt en samt virkar Sýn ekki. Þau segjast ætla að gera eitthvað trikk í tölvunni sinni sem oft virkar. Segja mér að hringja ef ekkert gerist á hálftíma. Ekkert gerist á hálftíma. Né á 45 mínútum. Ég hringi aftur. Fæ samband við vinalega stúlku sem leiðbeinir mér í gegnum eitthvað fiff við afruglarann sjálfan. Eftir nokkrar mínútur er hún afar sátt við árangurinn og segir að Sýn eigi að detta inn á næstu 20 mínútum. Eftir hálftíma er engin Sýn komin. Ég hringi aftur og fæ samband við upptöku sem segir mér að þjónustuverið sé lokað.

Á þessum tímapunkti segir Guðný mér að hún hafi aldrei séð mig jafn miður mín.

8.júní: HM byrjar á morgun og ég er ekki með Sýn. Gerið ykkur grein fyrir alvarleika málsins!!! Kaffi er vont, fólk er almennt leiðinlegt, veðrið er ógeðslegt og ég hóta ítrekað að bíta samstarfsfólk sem reynir að tala við mig.

Ástandið er slæmt.

Hringi aftur. Skelf af hræðslu og bræði. Verð mjög æstur þegar það er svarað og góla hástöfum í símann, fatta svo að þetta er símsvari. Bíð eftir sambandi við þjónustufulltrúa. Segi henni alla söguna með ekkasogum og látum.

Hún segir mér að koma með afruglarann. Hann er sennilega bilaður.

Ég þori ekki að vera bjartsýnn.

2006-06-06T08:24:00.000-07:00

Við erum klikk

"But I don't want to go among mad people," Alice remarked.
"Oh, you can't help that," said the Cat: "we're all mad here. I'm mad. You're mad."
"How do you know I'm mad?" said Alice.
"You must be," said the Cat, "or you wouldn't have come here."

--Lewis Carroll, Alice's Adventures in Wonderland

2006-05-18T05:33:00.000-07:00

Hvar er rokkið?

Var í ræktinni um daginn að horfa á hlaupabrettissjónvarp. Á VH1 var svona "then and now" þáttur þar sem sýnd voru gömul myndbönd/tónleikaupptökur og ný myndbönd/tónleikaupptökur með einni og sömu hljómsveitinni. Viðfangsefnið var mitt gamla uppáhald Pearl Jam. Fyrsta sem ég sá var tónleikaupptaka frá ´93 þar sem þeir tókyu Even flow í einhverjum klúbbi í Seattle. Það var dásamlegt!! Þeir voru allir með sítt hár, Vedderinn í engu nema hnésíðum buxum, mökkölvaður, staulaðist um sviði og hrasaði um snúrur og monitora en söng af öllum lífs og sálarkröftum. Í lok lagsins var hljóðfærum og græjum hennt hingað og þangað og gítarar brottnir. Þetta var svo mikið rokk!! Svo mikil gredda og angist eitthvað...Hvernig var annað hægt að dýrka þetta þegar maður var unglingur.

Svo kom lag af nýjustu plötunni. Hágæða lagasmíð, vel flutt. En engin gredda eða angist. Allir með stutt hár. Vedderinn í fullt af fötum og með alskegg. Rólegir, miðaldra fjölskyldumenn. Þroskaðir.

Ég er móti þessum helvítis þroska. Hvar er rokkið??? (Ef einhver nefnir skrímslahljómsveitina í Eurovision sem hugsanlegt svar.....þá.......nei, ekki gera það.....ok?)
--
Annars er ég einni plötu á eftir með Pearl Jam, er nýbúinn að fá mér Riot Act og fíla hana ansi vel.....
--
Nú fer ég að flytja. Það er leiðinlegt þegar á því stendur en gaman þegar það er búið. Eins og svo margt.

2006-05-16T08:54:00.000-07:00

Bloggggggedí

blogg

2006-05-08T09:04:00.000-07:00

Rykrugsa

Ákvað í gær að gleðja betri helmingin meðan hún brá sér í sund. Tók mig til og ryksugaði hýbílin. Þegar ég ryksuga þá fer það ekki fram hjá neinum. Það er gert af kappi, nánast offorsi.

Skemmdi hljómflutningstæki, braut eitt glas og sendi augnmaskara í innyfli ryksuguskrímslisins. Nokkuð áfallalaust semsagt.

Konan mín var ánægð með þetta. Til að slá endanlega í gegn gekk ég svo frá þvotti og það án þess að skemma nokkurn skapaðan hlut. Geri aðrir betur.

Þegar maður á ólétta konu sem er í próflestri þá verður maður að taka heimilisstörfin föstum tökum, sjáiði til.
_

Las bók um zen. Núna er ég alltaf "mindful" og í æðislegu jafnvægi og svona. Nema kannski þegar ég ryksuga. Mjög heitt í sálfræðinni núna, mindfulness based cognitive therapy. Minnkar relapse á þunglyndi niðrí ekki baun og virkar betur en prozac. Geri aðrir betur.
_

Það er allt í lagi að vera með fíflasprell svo lengi sem það fer ekki út í vitleysisgang, var mér sagt. Best að muna það.

2006-04-28T01:46:00.000-07:00

Haiku dagsins (lesist upphátt með ljóðrænum tilþrifum)

Á föstudögum
eru allir glaðir í
vinnunni minni.

2006-04-25T06:09:00.000-07:00

Hafið þið ekki lent í því....

....að símaskömminn hringi þegar þið eruð sofandi. Ég lenti í því um daginn og sá sem var hinum meginn á línunni spurði hvort hann hefði nokkuð verið að vekja mig. Ég laug og sagði að svo væri ekki.

Af hverju í andskotanum laug ég því?? Hann var að vekja mig og mátti hann ekki bara vita það? Er svefn eitthvað til að skammast sín fyrir?? Socially shameful activity??

Eða vill maður bara ekki að hin mannsekjan fái nagandi samviksubit yfir því að hafa truflað hjá manni lúrinn??

Veit það ekki. En þetta er rugl. Það er gott og eðlilegt að sofa og það á enginn að þurfa að biðjast afsökunar eða skammast sín fyrir sinn svefn. Það held ég nú.

Rétt í þessu sat ég á skrifstofunni minni og var að háma í mig hádegisverð með annari og vinna með hinni (ef barnið þitt greinist einhverntímann með þroskafrávik, þætti þér þá ekki vænt um að vita að sálfræðingurinn sem skrifaði skýrsluna um niðurstöðurnar, sjálfan stóradóminn, gerði það með annari hendi og hámaði í sig pasta með hinni??). Allt í einu strunsaði yfirmaður minn inn á skrifstofuna og byrjað að segja mér eitthvað. Snarstoppaði og þagnaði. Horfði á mig ásakandi og spurði mig: "Ertu að vinna á meðan þú borðar?" Ég laug því að svo væri ekki, ég væri bara að skoða netið. "OK" sagði hann og hélt áfram að tala.

Svo sat ég og hugsaði með mér hversu undarlegt það er að ljúga því að yfirmanni sínum að maður sé ekki að vinna, þegar maður er það. Maður á ekki að skammast sín fyrir það að vinna. Ekki frekar en fyrir það að sofa.

Ég ætla að hætta að ljúga um svona heimskulega hluti. Ef einhver vekur mig með símtali fær hann bara að vita það. Jamm, jamm. Kannski læt ég það meira að segja eftir mér að vera nett pirraður útí viðkomandi fyrir að vekja mig. Kannski verð ég brjálaður, jafnvel.

Nei, ætli það. Lýg örugglega bara.

Ég skráði mig í leik þar sem ég get unnið i-pod sem er áritaður af Eiði Smára. Svaka spennó.

2006-04-12T07:26:00.000-07:00

Ljóð handa ykkur eftir John Hegley....

Outsider art

As a bit of a break for Albert
from the hospital of the mind
I accompanied him to the park for a picnic
and a bit of crayoning enjoyment;
using just the one crayon
he liked to attend to a piece of paper
and meticulously obliterate the surface area.
Some time into the process
a couple who shared Albert's middle age
came sneaking a fascinated peek
over the shoulder of what they took to be
an amateur landscape artist
but found his interpretation of reality
just a little too modern.

Snilld.

Annars er ég farinn austur yfir páskana.

2006-03-31T06:02:00.000-08:00

SUMT FÓLK

Sumt fólk getur sagt svo snilldarlega gáfulega hluti með svo fáum og einföldum orðum að maður er bara heillengi að átta sig á því hvað þeir eru að segja manni mikla snilld.

Hitt er þó því miður mun algengara að fólk noti löng, flókin og fræðilega sándandi orð til að segja nauða ómerkilega og oft á tíðum jafnvel heimskulega hluti. Stundum notar það meira að segja mörg löng og flókin orð til að segja bókstaflega ekki neitt. Ég sit með svona fólki á fundum all the fucking time. Þið þekkið týpuna, þeir sem tala mest en segja minnst.

Ég þoli það ekki þegar ég dett í þessa grifju. Byrja, til þóknast einhverjum sjálfskipuðum sérfræðingum sem ég vill impressa, að tala í öllum flóknu, löngu, geðveikt cool hljómandi orðunum sem ég kann, þó að þau þýði ekkert meiri eða merkilegri hluti en einföld og skýr orð.

Það versta er að þetta virkar. Þegar ég er kallaður til sem sérfræðingur hefur fólk vissar væntingar til þess að ég kunni stór og flókin orð. Ég verð að delivera the goods ef ég vill verða tekinn alvarlega. Bulla eitthvað á fræðilensku í smástund til að ávinna mér traust og status.

Við lítum öll upp til fólks sem hefur meiri orðaforða en við.

Ég þigg ekki ráð frá fólki sem ekki getur impressað mig með margatkvæða orðum sem ég skil ekki. Það er mín lífsregla.

Brálæðislegar stuðkveðjur.
OS

2006-03-13T06:54:00.000-08:00

Rannsókn sem ég vildi að ég hefði gert.

Danish scientific experiments where Ecstasy was adminstered to pigs may help to explain depression in humans abusing the drug.
The three-year study conducted at the PET Center at Arhus Hospital in Denmark showed the recreational drug caused depression in laboratory pigs, reported The Copenhagen Post Friday.
The scientists injected pigs with varying doses of Ecstasy to study the effect the drug has on the pigs' brains.
Pigs' brains are similar to human brains.
"We have proven that Ecstasy releases seratonin in the brain, which we know plays a role in depression," said Dr. Aage Kristian Olsen at Arhus Hospital. "Ecstasy users risk depression given its long-term effects on the brain."
The scientists noted that pigs on Ecstasy lost control of their body temperature, an effect also seen in human overdose fatalities, Olsen said.

Dæla e-pillum í svín í þrjú ár. Allt í nafni vísindanna. Djöfull hlýtur að vera gaman að vinna þarna maður.....

Uppáhaldssetningin: Pigs' brains are similar to human brains.

Danir eru klikk!

2006-03-10T06:54:00.000-08:00

Einhver snillingur sagði....

Þegar klukkan er orðinn 15:00 þá er bæði of snemmt og of seint að gera nokkrun skapaðan hlut.

Þessi maður hafði rétt fyrir sér. Sérstaklega á föstudögum.

Man núna (googlaði það reyndar, en þykist muna það...) að Sartre sagði þetta. Klár strákur.

2006-03-07T07:54:00.000-08:00

Hagnýtt stuff!

Sálfræði er, vill ég meina, afar hagnýtt fag. Ég ætla núna að nefna tvö dæmi um gríðarlega hagnýtar rannsóknir á sviði þeirra fræða er kennd eru við sálina (en allir vita að sálin er samsett af fullt af litlum vélmennum....).

Bætir kaffi frammistöðu okkar í verkefnum sem reyna á einbeitingu og vinnsluminni? Já. Nýleg rannsókn bendir til að bestur árangur náist eftir um 200 ml (ca. tveir kaffibollar) af kaffi. Ef það magn er tvöfaldað fer frammistöðunni aftur að hraka og hrakar þá hratt. Hér ber þó að geta þess að auðvelt er mynda koffínþol og verða menn því að bæta við nokkrum millilítrum ef neysla þeirra hefur verið óhófleg í gegnum tíðina.

Er það satt að við hellum meira af vökva í lág og breið glös (feit glös) en há og mjó glös? Já. Og það skiptir engu máli hvort viðkomandi hafi 14 ára starfsreynslu sem barþjónn, allir hella ca 15-25% meira af vökva í lítil og breið glös en há og mjó, þegar þeir eru að reyna að hella jafnt í bæði. Svona getur sálfræði nýst manni á barnum. Ef þið kaupið tvöfaldan af dýrasta whiskyi hússins þá biðjið um að fá það framreitt í lægsta og breiðasta glasi sem finnst. Helst í súpuskál….
Þetta er kjara- og lífsgæðabót veitt ókeypist af vinveittum sálfræðingi

2006-03-06T08:12:00.000-08:00

Klukkiddíklukk

4 störf sem ég hef unnið um ævina:

Slyngur sláttumaður hjá Neskaupstaðarbæ
Kolapakkari hjá SVN
Leiðbeinandi í vinnuskóla hjá Neskaupstaðarbæ
Almennur starfsmaður á deild hjá Geðsviði Landspítalans, Kleppi

4 bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:

Dazed and confused
Monty Python and the Holy Grail
Men in Black (1 og 2)
This is Spinal Tab

4 staðir sem ég hef búið á:

Sæbakki 4, Nesk.
Nesbakki (Að Sellátrum), Nesk.
Sólvallagata 27, Rvk
Huldubraut 1, Kóp.

4 sjónvarpsþættir sem eru í uppáhaldi:

Simpsons
South Park
Enski boltinn
The Office

4 staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

Kaupmannahöfn
Mílanó
London
Kirkubæjarklaustur

4 heimasíður sem ég skoða daglega:

Holmesdale.net
Apa.org
Fark.com
Mbl.is

4 máltíðir sem ég held upp á:

Lambakjöt, helst hryggur, með rabbarbarasultu og bökuðum baunum
Hamborgarhryggur, með rabbarbarasultu og bökuðum baunum
Kalkúnn, með rabbarbarasultu og bökuðum baunum
Subway bræðingur, meða pizzasósu og engu grænmeti

4 bækur sem ég hef lesið oftar en einu sinni:

Hitchiker´s guide to the galaxy (Douglas Adams)
Cat´s cradle (Kurt Vonnegut)
The Age of Spiritual Machines (Ray Kurzweil)
Ormar einfætti bjargar prinsessunni fögru (Einhver snillingur)

4 staðir sem ég myndi vilja vera á núna:

Galapagos eyjum (að fíflast í risaskjaldbökum…)
Selhurst Park, Lundúnum
Í göngutúr eftir Kínamúrnum
Machu Picchu

Er þetta ekki fínt bara? Klukka alla sem lesa þetta.

2006-03-01T04:18:00.000-08:00

Hagkaup

Gekk rétt í þessu út í Hagkaup, Skeifunni, til að kaupa mér skinkuhorn, pepsi max, snickers og drykkjarjógúrt (jarðaber og múslí). Þetta ætla ég að borða í dag. Nú þegar er ég búinn með skinkuhornið og snickersið. Hálfnaður með pepsi. Ætla eiga jógúrtina ef ég verð svangur á eftir.

Á leið i búðina fann ég fyrir einni af mínum minnst uppáhalds kenndum en það er sú sannfæring að vera, rétt í þessu, orðinn geðveikur. Þessi tilfinning vekur alltaf hjá mér nokkurn ugg og kvíða, þó hún komi ekki beint á óvart. Ég á hálfpartinn von á því að vitið yfirgefi mig endanlega um þrjúleytið í dag. Ástæða þess að ég hélt ég væri orðinn klikkaður voru furðurverur sem ég taldi mig sjá. Var ekki viss samt. Þær skutust á milli skúmaskota, földu sig fyrir mér. Sumar bleikar, aðrar grænar. Þeirra á meðal taldi ég mig sjá Osama bin Laden. Líðan mín: slæm.

Nokkru síðar hitt ég þrjár 11 ára gamlar útgáfur af Silvíu Nótt. Einhvern veginn fannst mér það hughreystandi. Ég gæti orðið geðveikur, en svo geðveikur að ofskynjanirnar feli í sér þrjár 11 ára útgáfur af henni verð ég aldrei. Þegar ég kom í búðina voru þar jafnframt fyrirbæri, ellegar gerpi, sem frömdu söng að afgreiðslufólkinu með hryllilegri innlifun. Í söngnum gætti áhrifa Idols og Maríu Carey, enginn tónn án slaufu eða útúrdúrs, þó svo að rödd og sönghæfileikar viðkomandi gæfur ekki tilefni til slíks. Líðan mín: skárri en svolítil ógleði.

Á þeim tímapunkti komst ég að þeirri fínu niðurstöðu að ég væri ekki geðveikur heldur væri mun líklegar að allir aðrir í heiminum væri orðnir alveg snar. Það er vissulega ástand sem ég get unað við. Mér létti mikið. Líðan mín: með ágætum.

Einhvers staðar í fjarska mátti heyra daufan bjölluóm.

Bjöllurnar ágerðust. Færðust nær. Enduðu með því að þegar ég stóð fyrir framan mjólkurkælinn mundi ég að í dag er öskudagur. Það útskýrði æði margt. Það meira að segja gladdi mitt litla hjarta ómælt að krakkar skuli enn klæða sig í búninga og syngja í búðum fyrir nammi. Líðan mín: stórkostleg.

Eitt andartak sá ég eftir því að hafa ekki mætt í grímubúningi í vinnuna. Það andartak leið ótrúlega fljótt hjá.