Og svo sveiflast frænkan.......

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 17 Apr 2009 10:45:00 +0000

BNA

Ég hef einu sinni komið til Bandaríkja Norður Ameríku og þá bara stuttlega á leið minni til Kanada. Í Kanada eyddi ég nokkrum dögum í túristabæ dauðans, landamæraþorpinu Niagara Falls, kennt við samnefnda fossasprænu. Hef ég ítrekað lýst vonbrigðum og hneykslan með þá fossa. Gullfoss er miklu flottari. Ég var þar í vinnuferð, á ráðstefnu hjá Department of Early Childhood hjá The Council for Exceptional Children.

Í BNA og á landamærum BNA og Kanada var gríðarleg öryggisgæsla. Ég man þegar landamæravörður, sem undir öðrum kringumstæðum hefði talist hugguleg ung stúlka, hrifsaði af mér vegabréfið og skipaði mér reiðilega að gera grein fyrir ferðum mínum, fyrir framan fulla rútu af fólki sem var einnig á leið yfir landamærin. Ég sagði henni að ég væri á leið á ráðstefnu um "early childhood interventions and early childhood special education". Hún skildi augljóslega ekkert hvað ég var að fara. Sem betur fer var annar maður í rútunni sem var innfæddur og var líka á leið á sömu ráðstefnu og hann skaut sér að og sagði, ....ummm....it´s for people who work with disabled children. Sæta landamæravarðagellan sagði ekkert en virtist allavega skilja þetta svar betur. Hún rétti mér vegabréfið aftur með reiðisvip.
Ég held að hún hafi hatað mig.

Á leiðinni heim af ráðstefnu tók ég rútu til Buffaloborgar og flaug svo frá Buffalo til Boston. Þegar flugvélin lenti á Logan flugvelli í Boston kom rödd í hátalarakerfið sem sagði: Passenger Smarason, please report to Airport Security.
Ég hugsaði, ætli þau séu að tala um mig?? Eins og flugvélin væri full of fólki sem bæri eftirnafið Samerrrresshon. Ég staulaðist út og sá flugvallarstarfsmann sem hélt á skilti sem á stóð "Mr. Smarason" og nokkra öryggisverði með honum. Ég brosti til þeirra og veifaði. Þau brostu ekki til baka. You need to come with us, sir. Ósjálfrátt fór ég að hugsa um latexhanska.

Ég var tekinn afsíðis og spurður um þjóðerni, erindi mitt þarna, aldur og fyrri störf. Ég þurfti að sýna þeim ráðstefnugögn til að sanna mál mitt og flugmiðabúta af fyrri flugferðum. Í fyrstu voru þau frekar þurr á manninn. Voru með talstöð sem þau muldruðu eitthvað í annað slagið og tölvu sem þau pikkuðu á horfðu svo á skjáinn, svo á mig, svo aftur á skjáinn. Mér leið eins og ég væri að leika í "24" og fór að hugsa hvað myndi Jack Bauer gera? Ákvað svo að fara ekki of langt með þá hugsun.

Málið virtist vera það að á flugvellinum í Buffalo var tvöfalt miðakerfi. Maður þurfti einn miða til að komast inn á ákveðið svæði á flugvellinum og annan miða til að komast inn í flugvélina sjálfa. Þegar vélin var komin í loftið kom í ljós að seinni miðinn sem var rifinn af mér var alls ekki flugmiði heldur einhver kvittun sem var í flugmiðabúntinu. Flugmiðann var ég ekki með og ekki heldur fluvöllurinn í Buffalo. Hann fannst hvergi.
Ég hafði því komist um borð í flugvél í BNA, þrátt fyrir alla heimsins öryggisgæslu, án þess að hafa flugmiða. Al-Qeada ætti að bjóða mér vinnu. Þetta uppgötvaðist þegar flugvélin var í loftinu og einhverjir menn urðu heldur stressaðir. Ég er svolítið stoltur af því að hafa gert menn, sem í daglegu starfi ganga örugglega um með byssu og talstöðvar, drullustressaða. Þó það væri óvart.

Fljótt varð öryggisvörðunum það ljóst ég var meinleysisgrey og engin terroristi, þannig séð. Eftir smá japl og jaml var mér sagt að ég mætti örugglega bara fara. Þeim var farið að leiðast. Ég var bara vitleysingur sem vissi klárlega ekkert hvað hefði gerst. Þetta væru augljóslega bara einhver mistök. Þeir voru bara kammó undir lokinn. Spjölluðu um daginn og veginn og biðu eftir því að einhver sagði þeim í talstöðinni að þetta væri allt ókey. Sem það var.

Ég hef oft séð í bíomyndum að það eru svona óeinkennisklæddar flugvélalöggur til í BNA. Svokallaðir Air Marshalls. Kannski var einu sinni Air Marshall að velti því fyrir sér hvort hann ætti að skjóta mig? Gaman að því.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 06 Apr 2009 09:43:00 +0000

Ýmislegt

Jæja, ég telst nú til ömurlegustu bloggara í heimi er mér sagt. Flestir virðast sammála um að bloggið mitt hafi hrörnað verulega bæði í magni og gæðum í seinni tíð. Það er erfitt að mótmæla því. En það þýðir lítið að væla. Það er betra að blogga bara eina væna slummu.

Ég hef fengið að upplifa smá prufu af því hvernig það væri að vera einstæður faðir síðustu vikur. Tengdafaðir minn veiktist alvarlega og þurfti að fara á sjúkrahús í Rvk (honum heilsast ágætlega núna og er á góðri bataleið). Konan mín fór suður í kjölfarið til að vera hjá honum og fjölskyldu sinni þar. Í tvær vikur á meðan vorum við fegðar einir í kotinu. Ég lærði tvennt af því. Í fyrsta lagi: þetta er hægt. Við feðgar spjöruðum okkur sæmilega en það skal tekið fram að mjög oft var leitað á náðir foreldra minna, sérstaklega þegar kom að því að fá almennilegan kvöldmat. Í öðru lagi: þetta er ógeðslega erfitt. Ég ber enn meiri virðingu fyrir einstæðum foreldrum en áður.

Í síðasta bloggi minntist ég á líkamsræktarátak, þolgræju og styrktaræfingar annan hvern dag. Eins og stundum gerist með okkur sem höfum tilhneigingu til að sökkva okkur á bólakaf í hvað svosem það er sem við ákveðum að sökkva okkur í bólakaf í, hef ég sökkt mér á bólakaf í líkamsrækt. Þetta hlýtur eiginlega að koma öllum á óvart sem þekkja mig. Ég hef núna í rúman mánuð lagt stund á prógramm sem heitir P90X (sjá p90x.com) og er lýst sem extreme home fitness program. Þetta er 90 daga prógramm sem á að fara með mann frá regular to ripped á þeim tíma. Ég hef fjárfest í lóðum og teygjum. Ég hef æft af krafti daglega í fimm vikur samfleitt. Ég geri mér engar vonir um að verða ripped, en ég geri mér vonir um að vera sterkari, liðugri, úthaldsbetri og grennri. Þær vonir hafa reyndar allar ræst núþegar.

Í upphafi prógrammsins tekur maður próf til að hafa samanburð til að bera við í lokinn og til að athuga hvort maður hafi eitthvert erindi í svona prógramm á annað borð. Þetta prógram er extreme og ekki fyrir hvern sem er (yeah!). Ég var alveg á mörkunum að ná lágmarkinu til að mega fara í þetta. Til að mynda er gerð sú krafa að maður geti gert 15 armbeygjur. Ég rétt gat 17, prumpandi og emjandi.

Prógrammið byggir á mjög fjölbreyttum æfingum. Einu sinni í viku er Kenpo sem er karate æfing. Einu sinni í viku er Yoga í einn og hálfan fokking tíma í senn. Einu sinni í viku er Plyometrics sem eru hoppuæfingar. Maður er semsagt hoppandi í um það bil klukkutíma, sem þýðir gríðarlegur sviti og harðsperrur í lærum, kálfum og rassi í lágmark þrjá daga á eftir. Þessu til viðbótar eru styrktaræfingar þrisvar í viku sem skipt er niður á hendur, axlir, brjóst, bak og fætur í mismunandi samsetningum. Í kjölfar allra styrktaræfinga er 15 mínútna magaæfingaprógramm þar sem 13 mismunandi magaæfingar eru endurteknar samtals 349 sinnum. Skemmst frá því að segja að þetta er allt saman ógeðslega erfitt. Einnig skemmst frá því að segja að þetta svínvirkar.

Ég keypti mér buxur í lok janúar sem ég passa ekki lengur í. Ég er búinn að missa 12 kíló. Ég get gert ansi margar armbeygjur og ég get snert tærnar á mér án þess að beygja hnéin. Jafn skelfilega samkynhneigt og það kann að hljóma þá er ég farinn að hafa gaman af Yoga! Fokking Yoga! Og þetta er nota bene á 5 vikum. Ég á enn 7 vikur eftir af þessu. Shit, hvað ég er æðislegur.

Ég er farinn að spila á trommur svolítið aftur. Ég er að fara að spila rokk með hljómsveitinni ARRRRG! á miðvikudagskvöldið næsta í Egilsbúð. Þar er ykkur hollast að mæta og slamma í takt.

Svo mun uppáhalds hljómsveitin mín í öllum heiminum, Rufuz, koma saman á skírdag og hefja æfingar fyrir væntanlega breiðskífu. Ég hlakka svo mikið til að ég gæti gubbað. Það verður algjör snilld. Hlynur er búinn að semja böns af lögum og við Robbi erum með tvö lög í pokahorninu. Svo eru gamlir smellir sem bíða þess líka að komast á plast. Við munum kíkja á þetta allt saman um páskahelgina og sjóða saman í tímamótaverk. Þetta verður ekkert minna en stórkostlegt.

noreply@blogger.com (Orri) — Thu, 05 Feb 2009 12:15:00 +0000

Duglegur

Það þarf ekkert að fjölyrða um það hversu ótrúlega duglegur ég er. Ekki nóg með að ég vinni eins og skeppna, undir ómanneskjulegu álagi, í hlutverki ritara, skipuleggjara, símadömu og bílstjóra ásamt þessu hinu sem ég eyddi rúmum áratug í háskóla til að mega gera, kenni námskeið og held fyrirlestra fram á kvöld oft í viku, heldur hef auk þessa ekki borðað nammi á virkum degi síðan 5. janúar. Bara laugardagar eru nammidagar. Ég hef aukið neyslu á ávöxtum, grófu korni og skyri, allverulega. Ég hef pantað þolgræju frá vörutorgi og svo geri ég armbeygjur, magaæfingar og ýmislegt fleira, annan hvern dag. Ég er duglegur.

Ég veit hvað þið eruð að hugsa. Enn eitt heilsuátakið sem stendur í mánuð og deyr svo út. Þið hafið rangt fyrir ykkur. Ég stefni ekki að kjörþyngd. Ég stefni að því að komast úr offitu, í ofþyngd. Svo sjáum við til.

Núna má ég ekkert vera að því að blogga meira í bili. Góðar heilsur og ekki gleyma að dansa.

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 10 Dec 2008 09:12:00 +0000

Stóra Jólasjóvsmálið

Stundum gleymi ég því að ég bý í litlum bæ. Oft gleymi ég því að það les stundum einhver það sem ég skrifa hér.

Sem fyrr segir, fórum við Valdi á barinn síðustu helgi og slysuðumst inn á lokakaflann á jólarokksjóvi Brján. Við fórum eins og gömlum hljómsveitarbrölturum sæmir að ræða um sjóvið, skynjuðum strax að það var mikil ánægja meðal gesta og ákváðum því, auðvitað, að vera alfarið á móti þessu. Fundum þessu allt til foráttu og sögðum öllum sem vildu heyra hvað þetta væri nú slappt. Valdi sagðist ætla að blogga um þetta, eitt stykki harðort eins og hann orðaði það, og hvatti ég hann eindregið til þess.

Valdi hefur síðan tekið út bloggið sitt um þetta og beðist afsökunar á því sem hann sagði. Ég hef ekki séð hvað hann skrifaði. En ég heyrði í honum í dag og hann hló svo mikið af þessu öllu saman að hann kom varla upp orði. Þannig að hann hefur það gott. Og auðvitað er þetta ógeðslega fyndið.

Allavega, ég viðurkenni það að ég var ekki mikið að hugsa um að fullt af fólki hefði lagt mikið á sig og unnið hörðum höndum að því að gera þetta vel.
Vill taka fram að ég þekki marga sem fóru á sjóvið og hef bara heyrt jákvæðar umsagnir, bæði um matinn og skemmtunina.

Það eru allir mjög ánægðir með að það sé Egilsbúð, jólahlaðborð og Brjánsjóv. Meira að segja ég og Valdi.

Keep on truckin.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 08 Dec 2008 10:02:00 +0000

Bloggletiverðlaunin

Ætli ég sé ekki búinn að vera einn slakasti bloggari heimsins þetta árið. Kannski að ég bæti það upp á næsta ári. Kannski.

Núna er nefnilega sá dásamlegi tími árs þar sem maður ákveður að gera betur á næsta ári. Tími vona og væntinga. Ég gæti skrifað langa grein um markmiðssetningu og hvernig henni er best háttað til að auka líkur manns á árangri. Þá list að færa vonir og drauma inn í raunveruleikann. Hvernig þeir sem kunna að setja sér markmið ná betri árangri en þeir sem ætla “bara” að gera sitt besta. En enginn myndi nenna að lesa það. Líka erfitt að láta það ekki hljóma of tjísí og Brian Tracy-legt.

Það er allt mjög gott að frétta. Heldur betur.

Eins og einhverjir hafa kannski rekið sig á hef ég áhuga á mannsheilanum, þroska hans og þróun. Ég á líka tveggja ára gamalt tilraundýr sem vekur upp hjá mér sífellt nýjar spurningar um heilann, þroska og þróun. Tilraunadýrið er um þessar mundir að velta fyrir sér litunum. Hann kann suma litina vel, sumum ruglar hann stundum saman og suma þekkir hann alls ekki. Hann spyr oft hvernig hitt og þetta sé á litinn. Um daginn sagði hann að húsið okkar væri eins og sólin á litinn. Sem er auðvitað rétt.

Ég kíkti á hvað menn vita um litina og heilann. Jú, kemur kannski ekki á óvart að mest virkni er í vinstra heilahveli (m.a. málstöðvum) þegar fólk nefnir, flokkar og aðgreinir liti, fyrir utan auðvitað sjónstöðvar í hnakkablaði. Hins vegar eru líka vísbendingar um það að hjá börnum sem eru ekki búin að læra að setja orð á litina sé meiri virkni í hægra heilahveli. Það sem virðist gerast við máltöku er að hæfileikinn til að flokka og aðgreina liti færist frá hægra heilahveli (sem oft er tengt við heildarskynjun, tilfinningar og innsæi þó það sé gríðarleg ofureinföldun að segja að það sé eitthvað sem hægra heilhvelið sjái alfarið um eða stjórni) yfir í það vinstra, sem oft er tengt við rökvísi, sundurgreiningu og tungumál.

Þetta finnst mér gríðarlega merkilegt. Einar Smári er að færa litina á milli heilahvela núna. Er það nema von að hann ruglist stundum.

Annað.

Ég kíkti með Valda Hetju á H. Ben á barnum síðasta föstudag. Við komum frekar snemma og sáum endinn á jólasjóinu sem flutt var meðan fólk tróð í sig hlaðborðskræsingum. Alveg án þess að vera neitt bitrir að sárir, vorum við Valdi sammála um að þetta sjó væri undir pari. Frekar slappt. Eiginlega bara glatað. Sérstaklega gerðum við athugasemdir við hvað við skynjuðum litla jólagleði frá hljóðfæraleikurunum. Við Valdi erum mjög sanngjarnir gagnrýnendur eins og allir sem þekkja okkur vita.

noreply@blogger.com (Orri) — Tue, 16 Sep 2008 10:07:00 +0000

Lítill frændi og leikskólastúss

Jæja, Jóka sys og Willi eignuðust loks ágústprinsinn sinn svokallaða þann 1. september, þannig að drengurinn byrjaði ævina með því að leika rækilega á foreldra sína. Efnilegur. Hann er dásamlegur auðvitað, sefur mikið, drekkur mikið og kúkar mikið. Ekki ósvipaður ónefndum frænda sínum.

Einar Smári er byrjaður á leikskólanum og fílar það í tætlur. Hann var nokkra daga að aðlagast þessu eftir langt og mikið sumarfrí en núna er bara gaman.

Við skötuhjúin skruppum til Rvk þessa síðustu helgi í svonefnda sparnaðar- og bindindisferð. Fórum tvisvar í bíó, út að borða og í helstu verslanir. Gott. Fórum á djammið og hittum fullt af einhverju djöfulsins pakki og var það gaman.

Það er kominn pallur við húsið mitt og er það vel. Þar er hægt að sitja á haustkvöldum og fylgjast með laufunum falla af trjágróðrinum í kring. Og hugsa djúpt.

Í Rvk var farið í heimsókn til Denna og hann sýndi okkur tölvuspil sem heitir Guitar Hero. Ég var ömurlega lélegur í því og fannst það ógeðslega gaman. Við keyptum á endanum svoleiðis á tilboði í Elko. Ég ætla að spila það í kvöld!!

Ég held að Xbox 360 sé stórkostlegasta tækniundur sem mannskepnan hefur skapað. Rafeindahraðlar í Sviss geta ekki spilað Guitar Hero eða PES, eða leyft mér að vera hetja með sverð og skjöld sem berst gegn illum öflum í ævintýraheimi. Það er svo gaman! Xbox er málið. Rafeindahraðlar eru samt alveg fínir sko, sérstaklega ef þeir geta fundið Higgs bóseind. En Xbox hefur vinningin.
Ekki tala við mig um Playstation 3, sem er bara fyrir lítil börn og veimiltítur. Þar eru umbúðir og stórar fullyrðingar í auglýsingum teknar framyfir innihaldið, en því er öfugt farið með Xbox 360.

Missti mig örlítið í einni bókabúð fyrir sunnan og hef því nóg lesefni í bili. Ég er svo veikur maður í bókabúðum.

So it goes.

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 06 Aug 2008 10:33:00 +0000

Lífsgæði

Mér þykir rosalega gaman að búa í Neskaupstað. Það er gentilett.

Neistaflugið var að klárast. Ég spilaði á trommur á tvennum tónleikum þá helgi, 90´s rokktónleikum í Egilsbúð sem heppnuðust ágætlega (fyrir utan fyrstu 3 lögin...) og svo á tónleikum Hlyns Ben á laugardeginum sem gengu vonum framar. Ég spila miklu meira á trommur í Nesk en fyrir sunnan. Gentilett.

Við ætlum að njóta flestra lífsins gæða, við fjölskyldan, þar sem við erum núna bæði fullnuma í okkar fræðum og fáum launaseðla mánaðarlega í verðlaun fyrir það. Manni hlakkar til öll námsárin að klára og fara að hala inn pening svo maður geti gert það sem manni langar. Það kemur mér samt á óvart hvað manni langar mikið í einfalda og plebbalega hluti. Til dæmis fengum við okkur áskrift að Stöð 2. Syndsamlegt. Og ég fékk mér auðvitað fótboltann líka, þ.e. stöð 2 sport 2. Svo fengum við okkur tvo afruglara (við eigum tvö sjónvörp) svo ég geti horft á fótbolta á meðan Guðný horfir á Opruh eða eitthvað. Syndsamlegt. Í gær gekk ég svo frá kaupum á Xbox 360 leikjatölvu sem kemur bráðum með póstinum. Já. Ég spila tölvuleiki. Og mér finnst það gentilett. Við eldum mikið af tælenskum mat. Syyyyndsaaaamleeeegt. Við eigum tvo bíla en ég er farin að labba oftast í vinnuna ef ég þarf ekki að fara út úr bænum. Það er líka gentilett. Við eigum okkar eigið hús sem er alltaf að komast nær því að verða fullklárað og við innréttuðum að miklu leyti sjálf. Dásamlega syndsamlegt. Við erum að skoða hvað við gerum með sólpallinn okkar. Við erum að skoða hvort við komumst í utanlandsferð í haust/vetur. Syndsamlegt.

Ég hef keypt fáar bækur, enga tónlist, engin eðalvín, engin listaverk, engar góðar bíómyndir...ekkert sem talist getur menningarlegt í tilgerðarlegasta skilningi þess orðs. Ég er bara svo ánægður með Stöð 2, Xbox og trommusett í bílskúrnum. Ég er plebbi.

Þetta er auðvitað ástæðan fyrir því að við fluttum. Til að stunda syndsamlegt líferni.

Eina sem skyggir á er að þvottavélarskömmin er biluð. Varahlutir þó á leiðinni og mamma þvær af okkur larfana á meðan. Hvar væri maður án mömmu sinnar?

Einar Smári er mikið hjá ömmu sinni og afa þar sem leikskólinn dettur ekki inn fyrr en í lok þessa mánaðar. Þau eru bæði heima þessa dagana þar sem Jóka systir er að fara að eignast næsta barnabarn þeirra einhvern tímann bráðlega.

Litla barnið lúlla í maganum, segir Einar Smári og hittir naglann á höfuðið.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 30 Jun 2008 11:49:00 +0000

Innflutningur

Þá höfum við sofið okkar fyrstu nótt í óðalssetrinu að Gilsbakka 9. Okkar húsi. Loksins. Fluttum inn í gær, enda höfum við núna rafmagn, klósett og rennandi kalt vatn. Hvað er hægt að biðja um meira? Jú, það er hægt að biðja um eldavél sem virkar, sturtu sem virkar, heitt vatn, tengda þvottavél og eldhúsvask, en það er allt að koma. Vonandi í dag eða á morgun. Já, og sjónvarps/loftnetstengi. Og nettengingu. Kemur allt rétt bráðum. Vonandi.

Allir orðnir svolítið þreyttir á framkvæmdum en jafnframt glaðir með að sjá fyrir endan á þessu. Í bili.

Það verður sko fínt að fá útborgað á morgun. We could use the money. Þáttur iðnaðarmanna varð mun stærri í framkvæmdunum en gert var ráð fyrir.

Næsta stóra verkefni er auðvitað að skipuleggja innflutningspartýið ógurlega. Þá skal vera fjör.

Það var mikilvægt að flytja inn í gær, á sunnudegi, því annars hefði það tafist frameftir vikunni. Amma mín kenndi mér nefnilega að það væri gott að flytja á sunnudögum því að þeir eru til sælu. Mánudagar eru til mæðu og þriðjudagar til þrautar. Minnir mig. Man ekki hvernig er með aðra daga en þeir eru örugglega allir meira og minna ómögulegir. Þetta var því afar mikilvægt.

Einar Smári er í fyrsta sinn að eignast eigið herbergi og er hann verulega ánægður með það. Honum finst líka gaman að eiga heima í húsi þar sem hann getur hlaupið svolítið um og keyrt um á litlu þríhjóli eða dótabíl. Það var ekki hægt á 50 fermetrunum á Eggertsgötunni. Ánægðastur er hann samt með garðinn, því hann vill helst alltaf vera úti að vesenast eitthvað.

Stór verkefni fyrir framtíðina: Garðurinn og pallurinn.

Ég veit að ég er bara að blogga um húsið og framkvæmdirnar um þessar undir. En þetta tekur bara yfir líf mans. Allt annað er á hold, nema vinnan. Svo skal ég viðurkenna það að mér finnst þetta pínkuponsu oggulítið gaman.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 09 Jun 2008 10:49:00 +0000

Gilsbakki 9

Á krepputímum er rétt að halda að sér höndum, auka ekki á skuldir sínar og draga úr fjárútlátum. Þess vegna keypti ég mér bara eitt hús, einn jeppa og eyði ekki nema öllu mínu sparifé í að gera upp téð hús. Fyllsta aðhalds er gætt í hvívetna.

Gengum frá kaupum á húsinu í gær. Erum búin að vera í tæpar tvær vikur að framkvæma í húsinu, því við fengum það afhent á góðum tíma. Við erum búin að rífa niður nokkra veggi (3-4 eftir því hvernig maður skilgreinir vegg), mála allt húsið að innan, erum að skipta alveg um gólfplötur í eldhúsinu, erum að leggja parket á mest allt húsið, breyta geymslu í herbergi, setja nýjar veggplötur á eldhúsið og hluta herbergis, búinn að panta eldhúsinnréttingu sem þarf að setja upp, setjum nýjar veggplötur á allt baðið, ný baðinnrétting og blöndunartæki og seinni í sumar verður skipt um flesta glugga. Húsið verður fínt. Mjög fínt.

Við gerum þetta langmest sjálf. Í dag erum við reyndar með rafvirkja og smið, en þeir eru bara í einn dag að ganga frá sérhæfðum málum. Píparinn kemur og gerir sitt bráðlega. Annað gerum við. Tengdaforeldrar mínir Einar og Madda eru í húsinu öllum stundum og eru verkstjórar framkvæmdanna. Við Guðný erum þarna þegar við erum ekki að vinna. Mamma og pabbi koma og taka tarnir þegar þau geta. Það er gott að eiga góða að. Á meðan á þessu stendur búum við fjölskyldan inná mömmu og pabba. Það er auðvitað ljúft.

Mikið verður gaman að flytja inn.

Ég get eiginlega ekki talað um neitt nema hús og framkvæmdir akkúrat núna.

Nýja vinnan gengur vel. Er að verða allsvaðalega brjálað að gera og verkefnið varla komið af stað.

Best að blogga um vinnuna smá þar sem það er enn eftir. Ég vinn semsagt hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands (HSA) og er verkefnisstjóri fyrirbæris sem kallast Aðstoð við börn og ungmenni með geðrænan vanda á Austurlandi. Við skammstöfum það ABG. HSA fékk styrk frá Heilbrigðisráðuneytinu til að ráða mig til að sinna þessu verkefni, það er hluti af aðgerðaráætlun ríkistjórnarinnar í málefnum barna og ungmenna. Þó svo að ég starfi hjá HSA er verkefnið samstarfsverkefni í eðli sínu, að samstarfinu koma, auk HSA, Skólaskrifstofa Austurlands, Svæðisskrifstofa málefna fatlaðara, Félagsþjónustan í Fjarðabyggð og á Fljótsdalshéraði, Verkmenntaskóli Austurlands og Menntaskólinn á Egilsstöðum. Allir þessi aðilar munu gera með sér samning um að auka og bæta þjónustu í þessum málaflokki, fyrst og fremst með auknu samstarfi, undir formerkjum ABG. Hluti verkefnisins er sá að ég starfi innan HSA sem klínískur sálfræðingur. Sá hluti verkefnisins er kominn vel af stað og gæti gleypt allan minn tíma, ef ekki er gætilega farið. Við erum að planleggja ýmislegt í þessu verkefni og verður spennandi að sjá hvernig okkur reiðir af. Verkefnið er tilraunaverkefni til 3 ára og verður endurmetið eftir 1 og hálft í ljósi þeirrar reynslu sem þá verður kominn.

Það er óhætt að vera spenntur fyrir þessu.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 19 May 2008 10:27:00 +0000

Bíli

Ég er kominn austur. Búinn að vera hér í rúmar 3 vikur, reyndar með einni 4 daga ferð suður. Er að koma mér fyrir í vinnunni og það gengur vel. Lýst vel á þetta. Er mikið á ferðinni og hef verið að kynnast nýja bílnum mínum afar náið. Fíni bíli, stóri bíli, pabba bíli, eins og sonur minn myndi orða það. Hann er með æði fyrir bíli. Bíli hitt og bíli þetta.

Guðný og Einar Smári eru enn fyrir sunnan. Ég fer suður á fimmtudaginn, við hendum búslóðinni í gám og svo verður keyrt aftur austur á föstudaginn, þá verð ég með Guðnýu og Einar með mér. Þá verðum við óffissjalí flutt. Um helgina verður okkur hleypt inní húsið sem við erum að kaupa til að hefja framkvæmdir. Rífa niður veggi, mála, nýtt gólf hér og þar, nýtt eldhús, gjaldþrot, plötur á veggi, teppi, og meira skemmtilegt tilheyrandi. Það verður gaman þegar það er búið. Einar Sveinn og Madda, tengdaforeldrar mínir, ætla að koma með okkur austur og vera hjá okkur í júní, sem barnapíur og vinnuafl. Það verður auðvitað bara snilld.

Allir sögðu við mig að það yrðu viðbrigði fyrir mig að koma aftur til Nesk. Að ég væri ekki að flytja í sama bæ og ég flutti úr. Það er auðvitað bara þvæla. Í aðalatriðum er þetta sami bær, með mikið til sama fólkinu og sömu stemningunni. Finnst mér allavega. Þetta eru engin viðbrigði fyrir mig. Eins og að fara í gömul uppáhaldsföt sem bara passa. Kannski vegna þess að ég bý ennþá hjá pabba og mömmu. Viðbrigðin verða kannski mest við því að búa allt í einu í meira en 52 fermetrum. En ætli ég jafni mig ekki á því.

noreply@blogger.com (Orri) — Tue, 22 Apr 2008 14:09:00 +0000

Draugaverkur, dáleiðsla og X-trail

Við keyptum okkur bíl. Nissan X-trail 4x4 dísilkaggajappa. Eyðir minna en sláttuvél og kemst yfir hvaða fjall sem er. Gæðabíll. Rauður. Landsbyggðarbíll.

Ég er í dag að pakka niður skrifstofunni minni. Rosa skrítinn fílingur sem fylgir því. Þrjú ár liðin og það er nægur tími til að maður festi smá rætur. En ég er samt tilbúinn að breyta til. Sérstaklega þegar ég veit að ég er að fara að takast á við eitthvað mjög spennandi. Ég keyri austur um helgina og á mánudaginn verð ég í fullu starfi hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands.

Guðný og Einar Smári verða örlítið lengur í Rvk en koma svo austur eftir 3-4 vikur. Það verður ekkert gaman að vera í burtu frá þeim, en ég á sennilega eftir að fara suður 1-2 tvisvar á þessu tímabili hvort eð er. Þannig að ég hitti þau nú eitthvað.

Síðasta sunnudag fór ég að finna fyrir verk í munninum, vinstra meginn. Ég var viss um að ég væri kominn með slæma tannpínu. Verkurinn versnaði og á mánudeginum hljóp ég úr vinnunni í næsta apótek til að kaupa verkjalyf. Annars hefði ég ekki meikað daginn. Á þriðjudaginn, viðþolslaus af kvölum, fór ég til tannlæknis og merks fræðimanns sem hefur unnið til alþjóðlegra verðlauna fyrir rannsóknir sínar, Jóns Hafliða bassafants. Hann myndaði tennurnar og potaði í þær með tækjum og tólum, sagði hummm og hahhh og var spekingslegur á svipinn. Hann kvað svo upp sinn dóm: Það var ekkert að tönnunum. Hann náði í annan kall í hvítum sloppi sem ég geri ráð fyrir að hafi líka verið áhugamaður um tannheilsu. Sá gaur gerði það sama og Jón og skoðaði sömu myndirnar og Jón komst að sömu niðurstöðu og Jón: Ekkert að tönnunum.
Hámenntuðu fræðimennirnir í hvítu sloppunum rökræddu þennan dularfulla verk minn og niðurstöður kjaftrannsóknarinnar. Þeir tóku loks snilldarákvörðun, en í henni kristallast sú gríðarlega þekking og færni sem þeir hafa áunnið sér með áralöngu háskólahangsi, brautryðjandi rannsóknarvinnu og umfangsmikilli klínískri reynslu: Við gerum ekkert.

Ég var sendur heim með þær upplýsingar frá mannvitsbrekkunum að annað hvort myndi mér batna eða ekki.

Dag frá degi hefur þetta smátt og smátt skánað og núna er mér nánast albatnað. Ég vill því meina að hér hafi verið um að ræða psychosomatíska tannpínu, það er tannpínu sem á sér sálrænar en ekki vefrænar orsakir. Birtingarmynd ómeðvitaðra hvata minna í garð manna í hvítum sloppum kannski? Eða að ég hafi fengið draugaverk í endajaxl sem búið er að fjarlæga, svipað og fólk sem hefur mist útlim fær kláða og verki í horfna útliminn? Eða að ég eigi það til að gnísta tönnum í svefni þannig að ég verði helaumur og fái heiftarlega vöðvabólgu í kjálkavöðvana sem leiði verk í tennurnar? Enginn veit.

Um helgina var ég dáleiddur í fyrsta sinn á ævinni. Það er ákveðin áhætta sem fylgir því að fá sér í glas með hópi sálfræðinga og að verða einu sinni fórnarlamb dáleiðslu telst bara vel sloppið eftir gott laugardagskvöld í slíkum félagsskap. Sem betur fer varð mér ekki meint af að öðru leyti en því að annað slagið læðist að mér sú óþægilega tilfinning að ég sé í raun sítróna. Og hver veit. Kannski erum við öll, á einn eða annan hátt, sítrónur.

Jæja. Ég ætla að fara að kaupa mér hús.

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 11 Apr 2008 10:41:00 +0000

Biðst innilega afsökunar...

Á að hafa horfið af yfirborði jarðar. Ég hef varla hitt nokkurn mann sem ekki býr eða vinnur með mér í talsverðan tíma. Ég er búinn að vera bissí. Ég hætti í reykjavíkurvinnunni 23. apríl og held í kjölfarið austur. Það þarf að klára ýmislegt og hnýta marga mislausa enda hér áður en ég fer. Svo er það meira en að segja það að standa í því að kaupa hús og bíl og skipuleggja flutninga landshorna á milli. Reyni að bæta eitthvað úr félagsskítsháttnum á næstunni.

Svo gleymi ég næstum því öllu sem ég heyri jafnóðum þessa dagana. Það er aukaverkun af þessum skammti af raunveruleikanum sem ég er á. Ef það er ekki skrifað niður þá veit ég ekki hvar ég á að vera, hvenær ég á að vera þar eða með hverjum. Ég skrifa flest niður.

Ég hlakka til að flytja og hlakka enn meira til að vera búinn að flytja.

Annars hef ég ekkert að segja. Bara ekki baun. Rassgat í bala.

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 07 Mar 2008 13:54:00 +0000

Það þarf varla að taka það fram....

..að þetta finnst mér ógeðslega fyndið: What psychologists actually do!

Þvílíkir snillingar.

Svo fann ég bók þar sem því er haldið fram, með nokkrum rökum, að Jesús Kristur hafi í raun og veru verið sveppur. Jebb, sveppur. The Sacred Mushroom and the Cross eftir John Allegro. Googliði það.

Jesús var sveppur. Boðið fagnaðarerindið!

noreply@blogger.com (Orri) — Thu, 28 Feb 2008 14:21:00 +0000

Hvað heitir það aftur?

Þegar maður er ekki nógu veikur til að vera heima en alveg nógu veikur til að finnast vinna fáránlega erfið. Það heitir eitthvað. Man ekki hvað.

Ég er þannig. Með gríðarlega hálsbólgu. Ég sagði skólahjúkrunarfræðingi sem ég hitti að ég væri næstum örugglega með barkabólgu. Hún hló að mér og sagði að það væri nú eiginlega bara það sama og kvef. Ég móðgaðist því hún gerði lítið úr þjáningu minni. Þegiðu þá bara, sagði ég við hjúkkuna og vann þar með rökræðuna. Hún viðurkenndi ósigur með því að hlæja að mér meira.

Á morgun mun Hlynur Benediktsson frá Starmýri við Norðfjörð halda útgáfutónleika vegna geislaplötunar Telling Tales sem kemur út, líka, á morgun. Þeir verða á Gauknum. Það er búið að redda pössun og við skötuhjúin ætlum að bregða okkur af bæ og njóta tóna meistarans. Það er að segja ef barkabólgan verður ekki búin að fella mig af velli.

Reyndar tefst platan hans eitthvað í útlöndum og kemur ekki í búðir fyrr en í næstu viku. Ástæða tafarinnar ku vera útlitsgalli. Spurning hvort það sé mynd af Hlyni á plötunni.

Í síðustu viku fórum við í foreldraviðtal á leikskóla Einars Smára og seinna sama dag í 18 mánaða skoðun á Heilsugæslu. Á báðum stöðum fékk maður gott tækifæri til að þjálfa hjá sér alveg nýja færni sem felst í því að taka við hrósi fyrir hönd afkvæmis síns. Hann hljóp allsber um skoðunarherbergið á Heilsugæslunni og settist berrassaður á alla sótthreinsaða fleti sem hann fann. Innst inni í mínun innri púka vonaði ég að hann myndi kúka á gólfið. Hann gargaði svo eins og stunginn grís þegar hann var sprautaður hjá lækninum en var fljótur að jafna sig og sendi viðkomandi heilbrigðisstarfsmanni nokkra fingurkossa á leiðinni út. Sló í gegn með því auðvitað. Hann er soddan rassgat.

Hann er farinn að myndi setningar sem samanstanda af tveimur orðum. Vinsælust er “ekki lúlla”. Þetta bíður upp á tilgangslausustu rökræður sem hægt er að hugsa sér. Reyndar mætti segja að rökræður við 1 og hálfs árs gömul börn hafi almennt lítið upp á sig.

Hverdagslegt dæmi:

ESO: Ekki lúlla.
Við: Jú, lúlla.
ESO: Ekki lúlla.
Við: Það er nótt, farðu að lúlla.
ESO: Nei.
Við: Jú.
ESO: Ekki lúlla.
Við: Lúlla
ESO: Ekki lúlla. Nei, nei, nei, nei, nei.
Við: Farðu að sofa barn!
ESO: Ljós! Ljós! Usssda!

Svo kveikir hann ljós. Baráttan töpuð.

Það var að hvarfla að mér fjarlæga náttborðsljósin. Gæti virkað.

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 06 Feb 2008 11:58:00 +0000

Stjórnarskipti

Konan mín sagði við morgunverðarborðið í gær að greinilegt væri að það hefðu orðið stjórnarskipti á fleirum stöðum en í borgarstjórn Reykjavíkur meðan hún var erlendis. Hún vildi semsagt meina að Einar Smári hefði náð ansi góðum tökum á heimilinu í hennar fjarveru og sæti nú þar einn við völd. Ég veit ekki hvað skal segja við því. Hann er slóttugur sá stutti því ég hélt að ég væri með fína stjórn á þessu, en hún segir að hann sé bara að spila með pabba sinn. Slóttugur, ef satt reynist.

Einar Smári fór með náttfötin á leikskólan í morgun og megum við eiga von á því að hann komi málaður heim. Það er öskudagur, skilst mér.

Svo var nú keyrt á mig í morgun. Smá beygla á hurðinni farþegameginn. Sökudólgurinn var útlensk stelpa á bílaleigubíl sem bakkaði á okkur. Hún var voða sorry yfir þessu greyið. Merkilegt samt að það sást ekkert á hennar bíl. Ætla Nissan Micra séu ekki sterkbyggðustu kaggar í veröldinni? Maður spyr sig.

Svo fyrir þá sem eru forvitnir og hafa ekki enn fengið fréttirnar þá eru atvinnumál mín kominn hreint. Ég er búinn að ráða mig til Heilbrigðisstofnunar Austurlands og mun vera verkefnisstjóri yfir verkefni sem heitir Aðstoð við börn með geðraskanir. Ætlunin er að auka, bæta og samþætta þjónustu fyrir börn og fjölskyldur sem glíma við vanda í fjórðunginum fagra. Legst gríðarvel í mig. Ég hætti hér hjá borginni í apríl og fer fljótlega austur í kjölfarið, reikna ég með.

Sjálfsagt mun ég blogga eitthvað meira um þetta þegar á líður.

Svo verður skoskt ceilidh dansiball á Nasa annað kvöld þar sem ég mun berja bumbur. Reyndar líka tónleikar, samtímis, hjá Hlyni Ben. Sem ég missi þá af. En. Það verður ekki á allt kosið.

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 21 Jan 2008 15:13:00 +0000

Sjóv

Ég fór á showið á Broadway síðasta föstudag. Nú í fyrsta sinn voru bara ungliðar í BRJÁN að spila. Föstu liðirnir, gömlu jálkarnir sem alltaf hafa spilað þessi sjó með mismikilli aðstoð yngri og óreyndari manna, tóku sér frí. Ég óttast mjög allar breytingar og þetta fór ekki vel í mig þegar ég frétti af þessu fyrst. Gaman að sjá að ótti minn var óþarfur. Ungliðarnir spiluðu sig í gegnum þetta allt saman eins og hetjur. Söngvararnir allir fínir. Maður fær það á tilfinninguna á svona showum að það getir nú bara nánast allir sungið, því hið ýmsasta fólk stígur á stokk og gaular sig í gegnum perlur poppsögunnar eins og það hafi aldrei gert annað.

En það geta ekki allir sungið. Það eru bara svo mikið af hæfileikafólki fyrir austan. Eitthvað í vatninu, þokunni og loftinu í Oddskarðsgöngum.

Sérstakt hrós fær góðvinur minn Þorvaldur Einarsson, kenndur við snúru, sem barði bumburnar af þvílíkri list að ég hefði ekki trúað að því að þetta væri hann, ef ég hefði ekki séð það með eigin augum. Hann tekur framförum á undraverðum hraða. Annað hvort er hann duglegur að æfa sig eða þá að hann hefur vaðið í vítamínin af krafti. Nema hvort tveggja sé.

Ég get ekki ákveðið hvernig á að stafsetja orðið shjów.

Um þessar mundir er ég einstæður faðir. Betri helmingurinn er staddur í Vaasa í Finnlandi þar sem hún nemur sárameðferðarfræði af þarlendum sérfræðingum í tvær vikur. Við Einar Smári erum því bara tveir heima og borðum séríós í öll mál. Honey nut á sunnudögum.

Svo var ég að fá smá styrk frá Þróunarsjóði Leikskólaráðs. Gaman af því, fyrir utan það að nú þarf ég að vinna helvítis verkefnið sem ég sótti um styrk fyrir. Ég vildi nefnilega bara fá peninginn og svo vildi ég að verkefnið væri búið. Leiðin frá því að fá styrkinn og að því að verkefni væri búið, var mér ekki mjög hugleikinn. Ég má auðvitað ekkert vera að því að vinna það. Best að væla ekki yfir því. Mér var nær að sækja um.

Crystal Palace er taplaust í 15 síðustu leikjum og hefur klifið frá næst neðsta sæti í það 5. í töflunni. Það er rosa gaman að halda með þeim núna. Sérstaklega ánægjulegt að 16, 17 og 18 ára guttar eru að koma sterkir inn. Palace á fullt í fangi að hafna tilboðum stórliða í þá og ef það tekst að halda þeim í 3-4 ár er framtíðin björt á Selhurst. Gleði, gleði. Þegar núverndi eigandi keypti liði ákvað hann að leggja mikið í unglinga- og uppeldisstarf og það er einfaldlega að skila sér. Hann er hrokagikkur og dónapungur, en þetta gerði hann vel.

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 11 Jan 2008 15:22:00 +0000

Ársins

Nú er mikið verið að tala um menn ársins, plötur ársins, bækur ársins, atburði ársins og þannig. Menn eru að gera upp síðasta ár, setja það í eitthvað samhengi og festa í sessi það sem stóð uppúr.

Þetta er mín tilraun til þess.

2007 var fínt. Framan af ári var ég í fæðingarorlofi. Svo fór ég að vinna. Um sumarið fór ég í aðgerð og var heima í smá stund út af því. Fékk svo sýkingu í kjölfarið og ver enn lengur heima út af því. Um haustið fór ég til USA og Kanada og komst að því að Niagara Falls eru hálfgert prump. Þetta var fyrsta heila árið mitt sem pabbi og gengur það vonum framar að sinna því hlutverki. Sennilega er það Einari Smára meira að þakka en mér.

Einar Smári er klárlega maður ársins. Hann lærði að labba á árinu, sagði fyrstu orðin sín, hóf að ganga menntaveginn í leikskólanum og náði að vaka til 10 á aðfangadagskvöld. Geri aðrir betur.

Jólabarn ársins er er læknirinn sem skar stærðarinnar krabbameinssýkt stykki úr bakinu á mér. Hann náði sér í væna flís af feitum sauð.

Kærasta ársins er Guðný. Hún er líka hjúkkunemi ársins þar sem hún setti á laggirnar stórsniðuga heimasíðu um sárameðferð (www.saramedferd.org), kláraði lokaverkefnið sitt og var hæst í sínum bekk í 2 prófum af 3. Hún er líka mamma ársins, ásamt mömmu minni.

Ég er trommuleikari ársins því ég trommaði Neistaflugslagið og sigurlag Jólalagakeppni Rásar 2.

Daníel Geir er lagahöfundur ársins.

Tónleikar ársins voru með Rufuz í Egilsbúð, 29. des.

Hálstöflur ársinn eru Fisherman´s friend sem eru þrælgóðar og lækna flesta kvilla, ekki bara hálsbólgu.

Tölvuleikur ársins er PES 2008.

Engar góðar plötur, bækur eða kvikmyndir komu út á árinu að því að ég best veit.

Og þannig er nú barasta það. Árið 7 búið. Nú er komið 8. Gleðilegt ár.

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 09 Jan 2008 10:26:00 +0000

Vítamín

Þegar ég var lítill ætlaði ég að verða rosa sterkur og massaður. Robbi vinur minn deildi sama metnaði. Við tókum okkur því til og fórum að stunda lyftingar af krafti. Mest lyftum við dótakössunum okkar sem voru, hæfilega fullir af dóti, nokkuð þungir fyrir litla pjakka.

Eitthvað lét þó árangurinn á sér standa og þrátt fyrir að hafa eitt bróðurpartinum af klukkutíma í átökin og vöðvahnykkl vorum við litlu massaðri en þegar við vöknuðum þann daginn. Við freistuðumst því, eins og margur íþróttagarpurinn, til að taka styttri leiðina. Við fórum í lyfin. Performance enhancing drugs.

Öllum vítamínum sem við fundum í skápum og skúffum heimila fjölskyldna okkar var safnað saman ásamt brúsum af Sanasól og Frískamíni. Svo var etið og drukkið. Fjölvítamín, steinefni, lýsispillur, Ofurbangsabarnavítamínið, járntöflur og ég veit ekki hvað og hvað. Öll pillubox tæmd. Við átum allt og skoluðum því niður með Sanasól og Frískamíni.

Svo var aftur lagst í lyftingarnar og tekið hressilega á því. Okkur fannst við orðnir jafn sterkir og Jón Páll. Svo fórum við og sögðum foreldrum okkar frá því að hvað við vorum orðnir sterkir og hvað við höfðum verið sniðugir að taka fullt af pillum.

Foreldrar okkar fengu þá það sem fróðir menn kalla áfall. Vildu þau meina að ofurskammtar af vítamínum væru ekki góðir fyrir litla kroppa. Umsvifalaust var haft samband við heilbrigðisyfirvöld sem, að því er virtist, hneigðust til svipaðra skoðana og foreldrar okkar.

Við drukkum meira af vatni og mjólk þennan daginn en nokkurn annan dag fyrr eða síðar. Læknirinn fyrirskipaði það.

Ég er ekki frá því að við Robbi séum svona gáfaðir og massaðir í dag af því að við tókum öll þessi vítamín. Held nú það.

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 28 Dec 2007 14:32:00 +0000

RUFUZ TÓNLEIKAR

Sumar hljómsveitir eru uppáhaldshljómsveitir meðlima þeirra. Rufuz er þannig hljómsveit. Enginn í Rufuz heldur meira upp á nokkra aðra hljómsveit en Rufuz. Við fílum lögin, við fílum attitjúdið, við fílum djókið og við fílum félgagsskapinn. Við eigum svo margar svo góðar minningar. Rufuz er uppáhaldshljómsveitin mín. Það er bara alltaf svo gaman hjá okkur.

Rufuz hefur verið til í 8 ár. Gefið út eina alvöru plötu sem var frekar slök og fullt af heimtilbúnum demo diskum sem flestir eru, að mínu mati, algjör snilld. Haldið slatta af tónleikum og brotið mikið af gíturum.

Á morgun verða Rufuz tónleikar í Egilsbúð. Eins og oft áður gleymdist að auglýsa þá af nokkru viti. Þannig að látið orðið endilega berast.

Semsagt, Rufuz í Egilsbúð á morgun, 29.des, kl 21:00. 500 kallinn. Sjáumst í rokkfíling!

noreply@blogger.com (Orri) — Mon, 24 Dec 2007 11:39:00 +0000

Gleðileg jól

Við feðgar vöknuðum klukkan 6 í morgunn af því að Einar Smári ákvað að þá væri kominn tími til að vakna. Hann var steinhissa að sjá jólatréð sem beið hans í stofunni. En rosa spenntur. Er búinn að eyða miklum tíma í að skoða tréið og pota í jólakúlarnar sem hanga í því. Yfir sig hrifinn.

Í gær átum við pizzu með mömmu og pabba. Einar Smári var dauðþreyttur og ekki í neinu stuði fyrir pizzupartí. Og hann lét alla vita.

Guðný er búinn að vera á næturvöktum en núna er hún kominn í langþráð frí, þó hún sofi auðvitað fram eftir degi.

Það er aðfangadagur. Við feðgar ætlum að fá okkur vínber og malt og appelsín. Það eru að koma jól!

noreply@blogger.com (Orri) — Thu, 20 Dec 2007 11:16:00 +0000

Þetta er fyrir hundinn minn sko, ekki fyrir mig....

Hver kannast ekki við það þegar hundurinn litar feldinn á sér svartan og tekur upp á því að hlusta á The Smiths endalaust?

Nú er ekki lengur ástæða til að örvænta því Eli Lilly, vinalegu meðalasalarnir, hafa fengið leyfi frá FDA fyrir prozaci fyrir hunda. Jebb. Prozac fyrir hunda.

Sjá hér: http://www.technologyreview.com/read_article.aspx?id=18463

Heimur batnandi fer.

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 12 Dec 2007 12:24:00 +0000

Drómasýki

Eitthvað við þetta desemberska skammdegi sem gerir það að verkum að ég sef mikið. Sofnaði upp í sófa í gær á meðan ég horfði á bíómynd. Guðný sagði mér að þessi mynd væri sálfræðitryllir. Ég sagði henni að ég væri sálfræðitryllir. Henni fannst ég ekkert fyndinn. Svo sofnaði ég.

Það er örugglega mjög gaman að búa með mér.

Daníel Geir og Jólabandið hafa komið gleðijólarokkslagaranum Gjöfin mín ert þú, í 10 laga úrslit jólalagakeppni Popplands á Rás 2. Hér má kjósa: http://www.ruv.is/heim/vefir/poppland/jolalagakeppni/. Allir að kjósa okkur. Öll hin lögin eru eitthvað væl um jesú og svoleiðis. Nennir því enginn.

Það átti að taka upp myndband síðasta föstudagskvöld en ég mætti ekki. Ég er óáreiðanlegur. Myndbandið var auðvitað samt tekið upp og hlakka ég til að sjá það. Fylgist með á DGH Moritz síðunni.

Um hvað væri sniðugt að skrifa bók? Hefur einhver hugmynd?

noreply@blogger.com (Orri) — Fri, 07 Dec 2007 10:21:00 +0000

Sálfræðingahúmor og fleira...

Við spiluðum á skosku Ceilidh dansiballi í gær og var fullt út úr dyrum í Flugröst. Fólk hoppaði og skoppaði þannig að svitinn frussaðist út um allar trissur. Skemmtilegra og betur heppnað en ég þorði að vona. Kæmi mér ekki á óvart að Ceilidh yrði hinn nýji magadans. Semsagt atriði á öllum árshátíðum og skemmtunum auk þess að verða hin nýja hádegislíkamsrækt opinberra starfsmanna.

Stundum spring ég úr hlátri upp úr þurru, af því að ég hugsa eitthvað svo fyndið. Slík augnablik gefa, jú, lífinu gildi og geta verulega bætt andrúmsloftið á þrúgandi fundum þar sem þung mál eru rædd. Eða skemmt það alveg, whatever.

Lenti í þessu í gær. Var þá hugsað til atviks þar sem ég var staddur í stóru herbergi troðfullu af sálfræðingum. Allir viðstaddir voru sálfræðingar. Eitthvað voru menn að skiptast á skoðunum þó ég muni ekki um hvað var rætt. Allavega, einn sálfræðingurinn sagði eitthvað en kom því ekki alveg nógu skýrt frá sér. Annar sálfræðingur umorðaði þá það sem sá fyrri hafði sagt þannig að það var alveg skýrt hvað hann átti við. Sagði semsagt það sama en á mun skiljanlegri hátt. Þá sagði sá fyrri: Takk fyrir að skilja mig betur en ég skildi mig sjálfur.

Sá seinni sagði: Tja, maður vinnur nú við þetta.

Allur salurinn trylltist af hlátri og ég brest ennþá reglulega í hláturskast yfir þessu. Þegar ég segi öðrum þetta sem brandara hlæja fáir. Hvað er að fólki?

noreply@blogger.com (Orri) — Thu, 06 Dec 2007 11:43:00 +0000

Jólafílingur hinn fyrri

Ég finn það að ég er að nálgast einhverskonar jólaskap. Sem er fínt, svosem, nema hvað að ég veit að það endist ekki fram að jólum. Ég þekki nefnilega ágætlega hvernig þessi jólafílingur svífur á mig á aðventunni. Hann kemur í tveimur hollum og á milli þeirra er lægð.

Um þetta leyti, 1.-2. viku í desember, vex mér ásmeginn í jólastemmara. Jólaljós, jólalög, piparkökur, kertaljós og allt eitthvað svo kósý í skammdeginu. Jólaglögg, jájá.

Síðan þegar 10-12 dagar eru til jóla rennur af mér. Jólafílingurinn snarminnkar. Maður aðlagast jólalegu umhverfi og falleg ljós, smákökur og kerti hætta að hafa jafn mögnuð hughrifsáhrif og nokkrum dögum áður. Maður spyr sig hvort maður sé bitur fýlupúki að vera ekki í jólaskapi. Það er lægð.

Svo hefst kapp við tímann. Að ná aftur upp jólaskapinu fyrir hátíðarnar. Yfirleitt er það alveg á nippinu en viss Þorláksmessuhefð gerir oftast trikkið fyrir mig. Sú hefð er afar hversdagsleg og helgast af því að mamma mín var í mörg ár verslunarkona sem nennti ekki að sjá um mat fyrir okkur vesalingana meðfram þeirri gríðarlegu vinnutörn sem þessi tími er hjá verslunarfólki. Hefðin er að panta pizzu. Hvað er jólalegra?

Ég semsagt tek þessum jólafiðringi núna með fyrirvara. Veit að hann á eftir að minnka, jafnvel hverfa, áður en hann eykst aftur.

Það peppar að vísu þessi jól upp að lítill herramaður er á heimilinu sem er núna töluvert betur í stakk búinn til að gera sér grein fyrir öllum herlegheitunum en hann var síðast, þá nýfæddur og ruglaður. Einar Smári er spenntur fyrir ljósum. Hann bendir í sífellu á jólaseríur og ljósrofa og segir: Ssssssss! Það þýðir, augljóslega: ljós. Stundum þýðir það líka að hann vilji að ljósin séu kveikt eða slökkt. Sé það gert rekur hann upp fagnaðaróp og er vís til að klappa fyrir viðkomandi ljósameistara. Hann klappar fyrir flestu sem vel er gert.

Fór í leikhús í gær. Sá Belgíska Kongó í Borgarleikhúsinu og hló, allnokkuð.

Í kvöld verður skoskt Ceilidh dansiball haldið í Flugröst. Ég mun berja rafmagnsbumbur þar. Um að gera að skella sér og hoppa um, á skoskan máta. Sjá meira hér: www.skoskurdans.org

noreply@blogger.com (Orri) — Wed, 28 Nov 2007 11:18:00 +0000

Heyriði nú mig

Ég ætlaði að blogga um lag sem ég trymblaði fyrir D. Geir H. Moritz, kennarefni, athafnamann og tónskáld, um daginn. Það var jólalag með rokkslagsíðu í anda amerískra háskólapilta. Tekið upp á engri stund í stúdíói í Garðaskóla. Garðabær er svo ríkur að grunnskólarnir og félagsmiðstöðvarnar hafa alvöru hljóðupptökuver. Nöts.

Þema upptökunnar var: We are creating musical fusion.

Ég semsagt gleymdi að blogga um þetta lag en það var í jólalagakeppni hjá ónefndri útvarpsstöð og hægt var að kjósa það á netinu. Það vann ekki. Meistari Moritz er þó ekki af baki dottinn og vill nú gera myndband við lagið og smella því á youtube. Það er auðvitað málið. Biðst forláts, Daníel, að hafa klikkað á blogginu.

Í gær var ég líka að tromma en þá skoska þjóðalagamúsík með Óla Fiðlu Egilssyni og Kate kærustu hans, ásamt einhverju fleira fólki sem ég kann lítil deili á. Við vorum að æfa fyrir ceilidh dansiball sem verður í næstu viku. Það er eitthvað við skotland og ceilidh og þessa þjóðlagamúsík sem er svolítið hressandi. Viskíið kannski. Einmöltungar fá Islay bæta, jú, hressa og kæta. Óli er hallur undir Laphroiag en ég hneigist til Ardbeg. Tekið fram að ekkert viskí var haft um hönd við æfingar í gær. Bara Guinness og Kilkenny ale.

Talandi um vökva, þá verður árlegt jólahlaðborð vinnunar næsta föstudag og ætti það að vera ljómandi skemmtilegt.

Undirbúiningur fyrir austurför er á fullu. Við erum að skoða hús. Pæla. Leigja eða kaupa? Svo eru það vinnumálin sem eru, hreinlega, mjög spennandi. Ég var allt eins búinn að sætta mig við að mín menntun þýddi það að ég þyrfti helst að búa annars staðar en á Nesk. Svo virðist aldeilis ekki vera, þarna er fullt af tækifærum og spennandi kostum. Gaman.

Crystal Palace er komið á beinu brautina og hefur nú unnið tvo leiki í röð! Við erum því ekki lengur í fallsæti. Ég trúi því að þetta sé upphafið á óstöðvandi sigurgöngu sem endi með úrvalsdeildarsæti í vor. Ég er alveg viss um það.

Bráðum ætla ég að skrifa blogg sem er í raun og veru UM eitthvað. Ég lofa.